babilónico -ca

Denominación metafórica, aplicada por algúns autores antigos á estancia dos papas en Aviñón durante o Cisma da Igrexa de Occidente (1309-1378).

Período no que os hebreos foron cativos dos babilonios. Xerusalén, que colaborara con Exipto, inimigo de Babilonia, caeu nas mans de Nabucodonosor II no 597 a C e ao ano seguinte os príncipes hebreos e gran parte do seu pobo foron deportados a Babilonia. No 587 a C tivo lugar unha nova deportación en masa. Trala caída do imperio babilónico fronte aos persas aqueménidas, no 538 a C Ciro o Grande permitiu volver aos exiliados, pero a maior parte quedaron en Babilonia, mantendo alí a cultura hebrea.