bandurra
bandurra
(lat< pandura)
s
f
[MÚS]
Instrumento cordófono da familia dos laúdes, moi común na música popular hispánica. De dimensións reducidas (uns 50 cm), caixa de dorso plano e en forma de pera co mango moi curto, en proporción coa caixa; está dividida en catorce trastes, sen cordal e con seis dobres cordas. Nos conxuntos de bandurras e guitarras ten destinada a parte aguda, e faise soar por medio dunha puga, en trémolo case constante.
Ex: O meu irmán meteuse na tuna e decidiu tocar a bandurra.
Citas
- O meu irmán meteuse na tuna e decidiu tocar a bandurra.