Bernardo del Carpio

Personaxe lendario, heroe de cantares de xesta e de romances casteláns, de época máis ben serodia. Tal como o presentan os textos épicos, non corresponde a ningún personaxe histórico, pero ten como antecedente remoto o conde Unifred, de nome Bernaldo de Ribagorza (920-952). As antigas tradicións do occidente catalán cara á fin do s XI preséntano como un dos principais líderes da reconquista de Ribagorza, pertencente á liñaxe de Carlomagno; pero no s XIII, a través de Lucas de Tui (1236) e de Rodrigo Ximénez de Rada (1243), aparece convertido nun heroe leonés, fillo do conde de Saldaña Sancho Díaz e de Ximena, irmá de Afonso o Casto de Asturias. A Primera Crónica General, que di sacar a súa información dos cantares, malia a súa data máis tardía (1289), ofrece unha versión máis antiga da lenda de Bernardo, que conserva aínda a súa suposta orixe carolinxia e a súa primitiva localización ribagorzana, pero xa cun marcado acento aragonés.