bétel
bétel
(< malaiala vettila)
s
m
[PLANTA]
Arbusto gabeador, de follas simples, verdes, lanceoladas e coriáceas. As súas flores son pequenas e amósanse agrupadas en amentos. Cultívase principalmente en Asia meridional, onde se empregan as súas follas mesturadas con noces de areca como mastigatorio.