³ bolo

Peixe mariño de corpo alongado, case cilíndrico, fociño longo e picudo, coa mandíbula inferior máis saínte ca a superior e dentes ausentes ou restrinxidos ao vómer. Presenta unha única aleta dorsal e outra anal, baixas e longas, formadas unicamente por radios brandos que se poden esconder nun suco, e unha aleta caudal con forma de forquita. Carece de aletas pelvianas. É de cor variable no dorso, pero coas partes inferiores brancas e lados prateados. Os bolos viven agrupados en cardumes en fondos de area e grava dende a zona litoral ata zonas afastadas da costa, onde a plataforma o permite, e aliméntanse sobre todo de zooplancto. Nas costas europeas aparecen tres xéneros con dúas especies cada un: Gymnammodytes, Ammodytes e Hyperoplus. Das seis especies europeas só unha (G. cicerellus) vive no Mediterráneo. En Galicia só se atopa unha especie de cada xénero: H. lanceolatus (bolo común), G. semisquamatus (bolo de area) e A. tobianus (bolo pequeno). En Galicia péscase de día mediante artes de cerco, posto que o boliche, arte deseñada orixinariamente para a súa captura, apenas dá resultado satisfactorio, por mor da maior malla que regulamentariamente se permite. Emprégase vivo como isca para a pesca da robaliza e morto para a captura de especies como o abadexo. Tamén se utiliza como alimento de rodaballo nas piscifactorías. Parte da produción pesqueira dedícase ao consumo humano, principalmente frito ou guisado.

Bolo de ata 40 cm de lonxitude, de cor azul verdosa nas costas e ventre prateado, cunha mancha escura a cada lado do fociño e mandíbula superior pouco protráctil, con dous dentes no extremo anterior do vómer. Ten as aletas dorsal e anal rectas, con todos os radios da mesma lonxitude. Vive en augas costeiras, durante o verán en augas menos profundas, incluso na zona intermareal e nos esteiros, e no inverno ata os 60 m de profundidade. Ao principio aliméntase de zooplancto, pero a partir dos 10-15 cm a súa dieta faise piscívora. Frecuente na costa atlántica ibérica, a súa distribución acada ata as illas do círculo Polar Ártico.

Bolo de ata 28 cm de lonxitude, de cor parda dourada ou verdosa no dorso e ventre prateado irisado, maxilar superior moi protráctil, sen dentes no vómer, e corpo nu excepto no terzo posterior, onde aparecen algunhas escamas. As aletas dorsal e anal teñen marxes onduladas debido a que os radios presentan diferentes lonxitudes. Vive en augas costeiras, especialmente en fondos de cascallo, onde pode ocupar a totalidade da plataforma continental ata os 200 m de profundidade. Aliméntase de plancto. Está presente dende as augas atlánticas ibéricas ata o Mar do Norte.

Bolo de ata 20 cm de lonxitude, de cor tipicamente parda areosa nas costas, cos flancos amarelentos, mandíbula superior bastante protráctil, sen dentes, e aletas dorsal e anal con bordos rectos. A aleta pectoral esténdese máis alá do nivel de inicio da aleta dorsal. Vive en augas costeiras, especialmente en praias e zonas areosas das rías, incluíndo a zona intermareal e os esteiros ata os 30 m de profundidade; rara vez se atopa lonxe da costa. Aliméntase de zooplancto e dalgunhas diatomeas. Frecuente na costa atlántica ibérica, a súa distribución abrangue o sur de Islandia, o Mar Báltico e o norte de Noruega.