casuística

Método de estudo ou de exposición da teoloxía moral baseado en casos concretos e dubidosos. Responde á necesidade de superar a tensión existente entre o abstracto da lei e o concreto da realidade vital. A fórmula de exposición completa da doutrina moral comezou coa Summa de poenitentia et matrimonio (O esencial da penitencia e do matrimonio, 1235), de Ramón de Peñafort, e tivo nos xesuítas o seu máximo expoñente. Unha figura decisiva foi Afonso M. de Liguori; sen embargo, a súa minuciosidade e complicación foron duramente criticadas polos xansenistas e ridiculizadas por Pascal.

Casos prácticos ou exemplos que acompañan un tratado, unha teoría ou calquera argumentación.

Conxunto dos diversos casos particulares que pode presentar unha materia determinada.

Disposición a sutilizar.