"Ausa" (Contén)

1. Desaparición da ovulación na muller e, en consecuencia, da regra ou menstruación, que comporta unha atrofia das mucosas endométrica e vaxinal e do colo e o corpo do útero. Sucede entre os 40 e 50 anos. A diminución da actividade ovárica adoita acompañarse de trastornos moi diversos (sufocacións, cefaleas, trastornos de emotividade), que poden aparecer na época da última menstruación ou aínda no período previo (premenopausa) e outros que son desenvolvidos nos anos seguintes (postmenopausa). Estas modificacións orgánicas tamén poden presentarse a idades prematuras cando se extirpan os ovarios (menopausa artificial). A terapia de substitución hormonal pode aliviar os trastornos agudos, pero ultimamente tamén se recoñeceu a conveniencia de aplicala cando se comproba o remate da función ovárica, coa finalidade de previr determinadas alteracións orgánicas, como é o caso da diminución da densidade ósea (osteoporose). Modernamente utilízase a administración combinada de estróxenos e proxestáxenos...

2. Época en que se produce o cesamento das ovulacións na muller.

1. Expresión latina que significa ‘adquisición por causa de morte’.

2. Expresión latina que se utiliza na adquisición a título singular que se produce co motivo da morte dunha persoa e que non constitúe un legado ou unha doazón por causa de morte.

1. 1. Interrupción temporal dunha acción.

   2. Interrupción temporal en que se deixa de cantar ou tocar.

   3. Unidade de figura de silencio que corresponde á redonda. Tanto esta coma as súas subdivisións indícanse cun signo, diferente para cada unha.

   4. Silencio, máis ou menos longo, que se produce na cadea oral tras un grupo fónico ou unha oración. Serve para delimitar unidades sintácticas ou de sentido. OBS: Tamén se denomina pausa gramatical.

   5. pausa métrica

      Elemento constitutivo do verso, que consiste basicamente na detención momentánea do curso recitado ou lido da estrofa e o verso. Como principio xeral cómpre que coincida co gramatical, sen violentar nunca o despregamento sintáctico.

2. Maneira de actuar que se caracteriza por ser lenta e pausada.

1. Que obra ou se move con lentitude.

2. Que ocorre ou se realiza pouco a pouco.

PERSOEIRO

Príncipe espartano, fillo de Cleómbroto I, da dinastía dos Áxidas. Sucedeu ao seu pai na tutela de Plistarco, fillo de Leónidas I. Rexente de Esparta, comandou os gregos a Platea (479) e na conquista de Bizancio (477), onde entrou en relacións con Persia, e por iso foi expulsado. Volveu ao seu país pero, acusado de traizón, morreu de fame no templo de Atenea, onde se refuxiara.

PERSOEIRO

Rei de Esparta, fillo de Plistoanax, da dinastía dos Áxidas. Cando aínda era menor de idade, reinou baixo tutela, por mor do exilio do seu pai. Unha vez no trono, opúxose a Lisandro e permitiu o retorno dos demócratas a Atenas (403 a C). Acusado de traizón, tivo que se exiliar a Tegea, onde morreu.

PERSOEIRO

Escritor, viaxeiro e xeógrafo grego. Percorreu Palestina, Exipto, Italia e, sobre todo, Grecia, a que describiu nos libros Ðåñé ή ãçóéò ô ῆ ò ‘Åëëάäïò (Descrición de Grecia, 160 e 177), obra escrita nunha prosa aticista e nun estilo en que recorre á variatio, imitando a Herodoto. Se ben as fontes que utilizou eran inseguras, serviron como documento para a arqueoloxía e a historia das relixións.