"Deiro" (Contén)

1. Pertencente ou relativo ao arrabalde.

2. Habitante dun arrabalde.

3. Persoa que non ten delicadeza, de mala educación.

1. Que é adecuado para asar.

2. Lugar ou utensilio que se utiliza para asar.

3. Sitio onde vai moita calor.

1. Persoa encargada de atar.

2. Muller pertencente ao grupo de segadores, que ata os feixes pequenos de canas, palla e paos.

3. Muller que se dedica a repasar, recompoñer e mesmo armar os aparellos e as redes, amais de repoñer as boias dos portos. Estes labores de reparación e cosido, realizábanse na mesma praia, sobre o peirao ou nos atadoiros de cada armador. De entre todas as atadeiras, o armador encargáballe a unha ou dúas, da súa total confianza, os traballos de armar os aparellos, labor que requiría dunha gran habilidade.

1. Que serve para bailar ou que ten este propósito.

2. Que lle gusta bailar.

MONTES

Monte da Serra de Larouco, no límite entre as parroquias de Lucenza (concello de Cualedro) e Gudín (Xinzo de Limia), que ten o seu cumio a 1.026 m de altitude.

1. Bandeira pequena usada como distintivo, ornamento, etc.

2. Mensaxe publicitaria realizada en tea, cartón ou superficie plástica e que xeralmente se presenta como colgante. As bandeirolas urbanas teñen uns tamaños e características predeterminadas e moi variadas; normalmente se colocan nas farolas de iluminación pública.

3. Bandeira pequena, como a que se soía poñer no cume da hasta das lanzas dos soldados de cabaleiría.

4. Bandeira destinada a facer sinais ou indicacións.

5. Bandeira pequena, alongada e estreita, rematada en punta, colocada nas representacións heráldicas nas mans de Cristo resucitado, de san Xoán Bautista e doutros santos.

6. Pao empregado para sinalar puntos determinados dun terreo no momento de medilo, de marcar unha localización, un límite, etc.

1. Que se pode beber.

2. Beizo inferior ou fociño das bestas.

1. Que ataca cos cornos.

2. Que non ofrece confianza.

3. Xogador de billarda.

1. Avión militar destinado ao bombardeo, que ten como carga principal bombas e mísiles; adoita estar provisto de aparellos electrónicos para confundir os dispositivos de detección inimigos. Ten que poder voar a unha gran velocidade sobre o obxectivo e lanzar as bombas con precisión; ademais o radio de acción, capacidade de carga, autonomía e teito de voo teñen que ser o máis elevados posible. Clasifícanse en medios e estratéxicos, dependendo de que o seu radio de acción non chegue aos 5.000 km ou sobrepase esta cifra; aínda que ata a Segunda Guerra Mundial se clasificaban como bombardeiros lixeiros, medios e pesados, segundo a capacidade de bombas. O bombardeiro lixeiro evolucionou e converteuse no cazabombardeiro, de gran capacidade de manobra e de alta velocidade; unha vez lanzada a carga ofensiva, o avión actúa como un caza.

2. Soldado encargado de lanzar bombas.

3. Fundidor de bombardas.

4. Artilleiro que servía as bombardas.

5. Navío armado con bombardas.

1. Que se move continuamente sen parar quieto.

2. Que fai as cousas con présas e rápido.

1. Relativo ou pertencente ao intestino recto.

2. Parte final do intestino.

1. Recipiente con aro, de forma troncocónica e máis estreito no fondo que na boca, feito de diferentes materiais como plástico ou metal e empregado especialmente para conter ou transportar líquidos.

2. 1. Recipiente metálico cun aro de lado a lado, e máis pequeno ca a caldeira, onde se quenta ou ferve a comida do gando.

   2. Pequena vasilla metálica de base semiesférica, dotada dunha asa suxeita na boca, que se utiliza para cociñar alimentos, en especial ao aire libre. Está na orixe das caldeiradas e na preparación típica galega de carne ao caldeiro, cocida e condimentada con aceite e pemento.

3. Recipiente de metal con buratos no fondo, empregado para asar as castañas.