"Oín" (Contén)

Nome procedente do latín Antoninus, derivado de Antonius. Á dinastía romana dos Antoninos (96-192) pertenceron os emperadores Nerva, Traxano, Adriano, Antonino, Pío, Marco Aurelio e Cómodo; durante o seu goberno, traballouse dabondo na creación e reparación das vías romanas da Gallaecia. Santo Antoíño é titular dunha parroquia e patrón do concello de Toques, onde se celebra a súa festividade o día 2 de setembro. Entre as variantes deste nome atópanse Antuíño e Antuín; nas falas astur-galegas tamén se atesta a forma Antolín. Na tradición oral recóllense cantigas tales como: “Santo Antoíño / aparecede vós / que o desmo das fabas / pagámolo nós”.

Son escasos e algo confusos os datos que fan referencia a este santo. Unhas fontes lígano á cidade occitana de Pamiers ao identificalo co fillo dun príncipe galo, discípulo de san Denís, evanxelizador da Galia Narbonense e primeiro bispo de Pamiers. Outra tradición relata que no s XII o conde Roger II de Foix, quen loitara nas cruzadas na cidade siria de Apamia, trouxo de alá as reliquias dun mártir chamado Antonino e logo fundou na Occitania unha vila que bautizou tamén como Apamia (hoxe Pamiers), depositando alí as reliquias do mártir que acabou por se converter en santo local. Por último, hai tamén quen o identifica con santo Antonino.

Investigación arqueolóxica que inclúe de maneira significativa ferramentas informáticas (ordenadores e programas) na súa metodoloxía. Desenvólvese fundamentalmente no campo da Estatística, clasificando e organizando a información cuantificada para a súa interpretación; no das bases de datos, organizando e resumindo grandes masas de información codificada; no das aplicacións gráficas para procesar planos de escavación e materiais; no do tratamento dixital de imaxes por teledetección; no da simulación para reconstruír estruturas e sistemas; ou no dos sistemas expertos para automatizar labores descritivas e analizar os procesos de razoamento.

Individuo dun pobo amerindio do grupo sioux que fala un dialecto do dakota. Tradicionalmente estaban establecidos ao oeste do Winnipeg e agora habitan nas reservas do estado de Montana e de Alberta.

Indución electromagnética producida nun circuíto polas variacións da corrente que circula por el. A autoindución vén dada polo coeficiente de autoindución, chamado tamén indutancia. En corrente continua, a autoindución provoca no peche e na ruptura do circuíto a chamada extracorrente. Na corrente alterna, a corrente que circula é inferior á orixinada pola resistencia óhmica.

Coeficiente de autoindución chamado normalmente indutancia.

Infección que, nun momento dado, afecta a un individuo portador dos xermes causais, e que durante un longo tempo non provocaron nel ningún transtorno. A infección prodúcese ao aumentar a virulencia do microorganismo ou ben ao diminuír a resistencia do individuo portador.

Inflamación espontánea dunha substancia.

Referido ás enfermidades producidas por fenómenos de autoinmunidade.

Fenómeno biolóxico polo que o sistema inmunolóxico dun individuo reacciona contra os propios antíxenos.

Inmunización producida pola autoinmunidade.

Intoxicación producida como consecuencia dunha deficiente neutralización ou eliminación das substancias tóxicas elaboradas polo propio organismo.

Inxectable que pode ser aplicado parenteralmente sen o concurso dunha xiringa hipodérmica, grazas á presión que dentro da ampola que o contén, exerce un gas inerte lixeiramente comprimido.