"Oza" (Contén)

1. Frelar os dentes.

2. Amarrar con bozas.

1. 1. Conxunto de follas secas, pólas ou outros restos vexetais.

   2. Espesura de vexetación baixa nun terreo sen cultivar ou descoidado.

2. Desperdicios ou restos de cousas que xa non son aptos para o servizo que debían prestar.

3. Cepillo, xeralmente con correa para pasar a man, utilizado para limpar as cabalerías ou os moldes de imprenta despois de feita a impresión.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Saviñao baixo a advocación de san Tomé.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Cáceres, Extremadura, drenado polos ríos Salor e Jumadier (2.448 h [1996]). A súa economía baséase no sector agropecuario, tanto agrícola como gandeiro.

PUBLICACIÓNS

Publicación anual aparecida a partir de 1856 e coñecida popularmente como O Zaragozano. Na súa portada aparecía o título de El Firmamento acompañado do nome, Calendario Zaragozano, e xunto a estes un gravado que retrataba ao autor. Dividíase internamente en meses, achegaba información sobre eclipses de Sol e Lúa, sobre festas e o calendario eclesiástico. Amais, cada mes tiña cadanseu santoral, fases da Lúa coa indicación do tempo, saídas e postas do Sol e unha lista de feiras de toda España.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Toledo, Castela-A Mancha (3.750 h [1996]). Situado ao SO de Talavera de la Reina, na marxe dereita do Tajo, preto do encoro de Azután. Economía principalmente agrícola (cereais, legumes, viñas, oliveiras) e gandeira, gando lanar, vacún e porcino.

PERSOEIRO

Político liberal. Comerciante e banqueiro en Madrid, contribuíu coa súa fortuna á defensa de Zaragoza, representou a Aragón na Junta Suprema Central (1808) e foi ministro de Finanzas (1823) durante o Trienio Constitucional. En 1849 contribuíu á formación do partido progresista-democrático.

PERSOEIRO

Escritor. Exiliouse a México onde realizou a súa obra. Publicou os libros de poemas Luna Park (1924) e El hombre y la encrucijada (1950), e diversas obras de ensaio como Guatemala, las líneas de su mano (1955) e Guatemala con una piedra adentro (1983), nas que expresaba a nostalxia do seu país. Recolleu as súas ideas estético-literarias en Perfiles (1964) e Dibujos de ciego (1969).

1. Máscara empregada especialmente no Entroido.

2. Piña do piñeiro manso. OBS: Tamén recibe este nome a piña do piñeiro bravo.

3. Persoa que presenta mal aspecto.

1. Coche de cerimonia de catro rodas, tirado por cabalos e con suspensión sobre resortes, que ten diante da caixa un asento elevado para o cocheiro e, ás veces, un relanzo detrás para os lacaios. Desde a primeira metade do s XVI Italia converteuse no centro de fabricación de carrozas, e o seu uso estendeuse lentamente entre as cortes e a alta nobreza de Europa. A época de máis esplendor corresponde ao período rococó, na segunda metade do s XVIII.

2. Carruaxe engalanada con motivos reais ou fantásticos, xeralmente utilizada en desfiles festivos.

3. Carcasa de ferro ou madeira que sostén unha lona que se emprega para protexer da intemperie algunha parte da embarcación. OBS: Emprégase particularmente para referirse á cámara das góndolas.

4. Persoa que está anticuada no seu xeito de pensar ou de vestir.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Incio baixo a advocación de san Tomé.

GALICIA

Xornalista. Exerceu o seu labor profesional en El Buscapié, do que ademais foi redactor cando menos ata 1881. Dirixiu posteriormente El Eco de Galicia (1882-1898), onde contou coas colaboracións de Lorenzo Gómez Quintero e Ramón Iglesias Camino, ata que foi substituído por Emilio Tapia. Ao rematar este período emigrou a México.