"SAE" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto. Foi autor dalgunhas das vilas novas da periferia de Madrid realizadas coa colaboración de Cubillo, Romany e Sierra como Erillas (1955), Batán (1960) e Entrevías (1956). Foi catedrático e director (1981-1983) da Escuela Superior de Arquitectura de Madrid. Das súas obras destacan as Torres Blancas (1962-1968), o Banco de Bilbao (1979) e o edificio da administración dos Recintos Feriales (1988-1991), todas elas en Madrid. Colaborou co proxecto Abrir Vigo ao Mar co deseño do centro de ocio da Laxe. Recibiu o Premio Nacional de Arquitectura polo Centro Atlántico de Arte Contemporáneo de Las Palmas de Gran Canaria e en 1993 o Premio Príncipe de Asturias das Artes.

GALICIA

Historiadora da arte. Doutora en Historia da Arte, especializouse no estudo da prataría. Escribiu La platería en Monforte de Lemos (1987), La colección de platería de Fernández de la Mora y Mon en el Museo de Pontevedra (1995), Arte de la platería en la Mariña Lucense, siglos XVI, XVII y XVIII (1999), con Y. Kawamura, La platería en la diócesis de Tui (2001), Los plateros gallegos y el Santo Oficio de la Inquisición (2002) e La platería en la Tierra de Lemos (2003).

PERSOEIRO

Compositor. Formado con N. H. Reber e J. Halévy, foi organista da Madeleine (1858-1877) e profesor da École Niedermeyer. Como compositor concedeu especial importancia á beleza formal. Compuxo obras para orquestra, como as tres sinfonías, a derradeira con órgano (1886); diversos poemas sinfónicos como Le rouet d´Omphale (1871) ou Danse macabre (1875); cinco concertos para piano (1858-1896), tres para violín e dous para violoncello, ademais da Havanais para violín; o Carnaval des animaux (1886), algunhas óperas como Samson et Dalila (1877), e música de escena, relixiosa e de cámara.

PERSOEIRO

Economista e escritor. Foi catedrático de Estrutura Económica na Universidad Complutense de Madrid (1955-1969), subdirector (1962-1969) e asesor (1979-1981) do Banco Exterior de España e senador por designación real (1977-1979). Investigou sobre política industrial e a dinámica interna da economía. Das súas obras económicas destacan Realidad económica y análisis estrutural (1959), Las fuerzas de nuestro tiempo (1967) e Inflación: una versión completa (1976). As súas obras literarias máis destacadas son Congreso en Estocolmo (1952), El río que nos lleva (1962), El caballo desnudo (1976), Octubre, Octubre (1981), La sonrisa etrusca (1985), La vieja sirena (1990), Real sitio (1993), Mientras la tierra gira (1993), El amante lesbiano (2000) e Los mongoles en Bagdad (2003). En 1990 ingresou na Real Academia Española.

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como o pintor do Camiño, cofundou o Equipo 7 e fundou o Equipo diez, en Madrid, e a revista Nueva moda de la piel. Asesor cultural do Camiño de Santiago para diversos centros e institucións en Europa e EE UU, as súas pinturas representaron diferentes escenas do camiño e tentaron retratar globalmente ao peregrino. Foi nomeado cabaleiro da orde do Camiño de Santiago e da soberana e hereditaria orde de San Xoán de Xerusalén e Malta, pola súa contribución ao Camiño de Santiago.