"Sicilia" (Contén)

PERSOEIRO

Rei das Dúas Sicilias (1859-1860), fillo de Fernando II. Non puido impedir que Garibaldi ocupase Sicilia e Nápoles en 1860. Capitulou e refuxiose en Roma ata que se exiliou.

PERSOEIRO

Rei normando de Sicilia (1154-1166), fillo de Roxelio I. Instalou no papado a Alexandre III coa oposición do Emperador Federico I (1159) e sufocou a rebelión da nobreza de Puglia (1160).

PERSOEIRO

Rei normando de Sicilia (1166-1189), fillo de Guillerme I de Sicilia. Sucedeu o seu pai baixo a rexencia da súa nai, Margarida de Navarra. Iniciou unha política expansionista que o levou a tentar casar coa filla do Emperador Manuel I Comneno de Bizancio e a realizar unha serie de campañas (1174-1175) co fin de conquistar as costas norteafricanas.

PERSOEIRO

Raíña de Aragón (1349-1375), filla de Pedro II de Sicilia e de Isabel de Carintia. Casou con Pedro IV o Ceremonioso (1349). Concertou para os seus fillos diversas alianzas matrimoniais que deron como resultado, en 1357, os dereitos á sucesión do Reino de Sicilia (que máis tarde cedeu ao seu fillo Martiño) e aos ducados de Atenas e Neopatria, que foron anexionados á coroa (1369-1370). Axudou na política ao seu marido e cando o rei estaba ausente realizaba as funcións de lugartenente real.

PERSOEIRO

Infanta de España, filla do Rei Francisco I das Dúas Sicilias e da infanta María Isabel de España. Casou co seu tío materno, o infante Francisco de Paula. De ideas progresistas, participou no golpe de estado que orixinou a entrada no goberno de Francisco Cea Bermúdez.

PERSOEIRO

Rei de Sicilia (1258-1266), fillo do Emperador Federico II. En pugna constante co papado, Urbano IV designou a Carlos de Anjou, rexente de Sicilia. Entrou en loita por este motivo e foi derrotado polo exército anxevino na batalla de Benevento.

PERSOEIRO

Raíña de España, filla de Francisco I das Dúas Sicilias e da infanta María Isabel de Borbón. Casou en 1829 co seu tío o Rei Fernando VII, viúvo sen fillos, a quen inclinou paulatinamente cara a un certo liberalismo, en oposición ao Partido Apostólico. Actuou, co título de raíña gobernadora, como rexente da súa filla a Raíña Isabel II (1833-1840). Promulgou o Estatuto Real de 1834 e xurou a Constitución de 1837.

PERSOEIRO

Raíña de Sicilia (1377-1401), filla de Federico III de Sicilia e de Costanza de Aragón. Sucedeu o seu pai, malia que o goberno foi exercido polo seu titor e vigairo xeral da illa, Artal de Alagón. Casou en 1392 con Martiño, neto de Pedro IV de Aragón o Cerimonioso. Á súa morte sen descendencia, deixou o reino en mans do seu home.

PERSOEIRO

Rei de Sicilia (1390-1409), fillo do Rei Martiño I e de María de Luna. Casou con María I de Sicilia en 1390 e enfrontouse cunha revolta xeral (1392), que reclamou o apoio das tropas de seu pai. En 1394 someteron a maior parte da illa pero, tralo nomeamento do seu pai como rei de Aragón (1396), enfrontouse en solitario a novas revoltas. Enviuvou en 1398 e herdou o reino, pero volveu casar en 1402 con Branca I de Navarra. Tentou someter Sardeña (1408) e acadou a vitoria de Sanluri. Á súa morte sucedeuno seu pai.

PERSOEIRO

Rei de Sicilia (1337-1342), fillo de Federico II de Sicilia. Foi vicario do seu pai (1317), que o fixo coroar como sucesor e asociouno ao goberno (1321). Reinou desde 1337 e ante a oposición de Roberto I de Nápoles, pediu axuda a Pedro IV de Aragón (1338). Os anxevinos atacaron Termini e foron derrotados. Fixo demandar o Papa Benedicto XII a investidura do reino, pero o pontífice deu a razón aos Anjou, que recibirían o trono despois da morte de Federico II, e o asunto acabou cun interdito para Sicilia.

PERSOEIRO

Conde de Sicilia (1062-1101), fillo de Tancrède de Hauteville. Acompañou a seu irmán na conquista de Calabria ante os musulmáns e ao termo desta repartíronse o poder. Conquistou Sicilia (1072) e recibiu o título de conde.

PERSOEIRO

Conde de Sicilia (1101-1127), duque de Apulia e Calabria (1127-1130) e primeiro rei de Sicilia (1130-1154), fillo de Roxelio I. Enfrontouse ao Papa Honorio II e aos baróns que querían a independencia. O Antipapa Anacleto proclamouno rei en 1130, o que provocou unha guerra contra os partidarios do Papa Inocencio II. En 1139 capturou o papa e foi recoñecido como rei.

ILLAS

Illa situada entre o Mar Tirreno e o Xónico, a maior do Mar Mediterráneo, Italia (25.708 km2; 4.866.202 h [2001]). A súa capital é Palermo. Preto da costa oriental atópase a masa volcánica do Etna (3.323 m) e ao S deste ábrese a ampla depresión de Catania. O seu clima é mediterráneo, con invernos suaves e veráns calorosos e moi secos. A poboación duplicouse ao longo do s XX debido principalmente a unha alta taxa de natalidade. As principais cidades son Palermo, Catania, Messina e Siracusa. A agricultura, a pesar do seu baixo rendemento, ten unha grande importancia e os cultivos máis estendidos son os cereais, a vide e a oliveira. É rica en xacementos de xofre, sal, petróleo e gas natural. A illa goza, dentro da constitución italiana, dunha certa autonomía e dun estatuto especial desde 1942, aínda que Siracusa, fundada polos dorios en 734 a C, impúxose en toda a illa. Sicilia foi conquistada polos romanos (s III a C) e polos bizantinos en tempos de Xustiniano, foi...

PERSOEIRO

Pintor. Realizou diversas series sobre obxectos domésticos pintados con trazos vigorosos de carácter expresionista e saturación cromática. En 1985 derivou cara a unha abstracción de resonancias suprematistas. En 1989 obtivo o Premio Nacional de Artes Plásticas.

1. 1. Relativo ou pertencente a Sicilia, aos seus habitantes ou a súa lingua.

   2. Natural ou habitante de Sicilia.

2. 1. Relativo ou pertencente ao pobo siciliano.

   2. Individuo do pobo siciliano.

   3. Pobo indoeuropeo procedente das costas de Grecia que colonizou a illa de Sicilia. Aínda que se supón que esta terra xa estaba habitada desde o Pleistoceno, segundo os antigos, os sículos e os sicanos déronlle unha certa organización e un certo desenvolvemento ata a colonización grega. Hai moi pouca información sobre a súa civilización, á parte dalgúns restos de santuarios preto de Palagonia e de Hiblea.

3. ariedade lingüística italiana do grupo meridional extremo. O E e O tónicos convertéronse en I e U (TELA > tila ‘tea’; SOLE > sule ‘sol’), e o LL latino pasou a ser cacuminal (BELLA > deḋḋa). O seu léxico é produto dunha rerromanización tras o paso dos árabes, e contén hispanismos (criata, ‘criada’) e galicismos (custurieri, ‘xastre’), así como concomitancias co calabrés.

4. Arte desenvolvida en Sicilia. O Paleolítico Superior está ben representado con pinturas rupestres en San Teodoro, Trapani e a illa de Lavanzo, e o Neolítico en Stentinello. Coa chegada dos colonizadores gregos fundáronse numerosas cidades e construíronse os conxuntos monumentais conservados en Siracusa, no chamado val dos templos de Agrigento, en Selinunte, en Segesta ou en Taormina. A partir do s V deixouse sentir a presenza bizantina que, despois da invasión dos árabes e coa chegada dos normandos, culminou coa realización da arte sículo-normanda. De época barroca destacan os palacios de Palermo ou Siracusa.

5. Movemento poético que se desenvolveu durante o s XIII na corte de Federico II e dos seus fillos. O seu nome foille dado por Dante (De vulgari eloquentia), tanto pola orixe de moitos dos seus poetas como pola súa linguaxe, basicamente siciliana. Destacaron Odo della Colonne, Guido delle Colonne, Pietro delle Vigna, Giacomino Pugliese ou Iacopo d’Aquino.