"baro" (Contén)

PERSOEIRO

Novelista vasco en lingua castelá pertencente á chamada Xeración do 98. De familia de ideas liberais, estudiou Medicina en València e en Madrid, onde se doutorou. Despois de exercer en Zestua (Cestona) abandonou definitivamente a medicina e trasladouse a Madrid. Comezou a colaborar en xornais e revistas radicais, entrou en relación co grupo de escritores novos que formaron a Xeración de 98 e publicou o seu primeiro libro, as narracións Vidas sombrías (1900). Cando estalou a Guerra Civil española (1936-1939), trasladouse a Francia. En 1940 volveu á Península Ibérica. A súa obra é moi extensa: aos 75 volumes de novelas e narracións hai que engadir os libros de ensaio, teatro, poesía e biografías, xunto coas súas memorias tituladas Desde la última vuelta del camino (1944-1949). Vintedúas das súas novelas forman un grupo homoxéneo, moi diferenciado do resto da súa produción, agrupadas baixo o título Memorias de un hombre de acción (1913-1935), onde o autor presenta,...

PERSOEIRO

Pintor, gravador e escritor vasco. Irmán de Pío Baroja, a súa pintura representa a expresión plástica do espírito da Xeración do 98; a súa temática é paisaxística e tecnicamente achegada ao Impresionismo. Destaca a calidade dos seus gravados, influídos por Goya. Escribiu novela, teatro e contos, case todos nun ambiente vasco, pero literariamente é coñecido pola obra Gente del 98 (1952), que constitúe unha escolma de artigos que apareceran no Diario de Madrid en 1935. Fundou en 1926 o teatro de cámara El Mirlo Blanco, do que foi o seu director. Recibiu a segunda medalla na Exposición Nacional de Belas Artes de 1906 e a primeira medalla en 1908.

PERSOEIRO

Escritor italiano. Na poesía iniciouse con La gaia gioventù (A alegre xuventude, 1938), onde se manifestaba xa a súa ansia relixiosa; Il meraviglioso giardino (A marabillosa horta, 1941) e Il veliero sommerso (O veleiro somerxido, 1949) son obras que, xunto con outras, forman a antoloxía L’angelo attento (O anxo atento, 1968). Pola contra, as Elegie di Croton (Elexía de Croton, 1959) constitúen unha análise irónica pero afectuosa dos costumes. Como narrador destaca con Giornate di Stefano (1930).

1. Relativo ou pertencente ao barómetro.

2. Que está indicado polo barómetro.

3. Espacio comprendido entre o extremo pechado do tubo e o menisco de mercurio. A súa presión absoluta considérase nula.

4. Nun gas, ecuación que dá a densidade das súas partículas en función da enerxía potencial destas cando o gas se somete a un campo de gravitación. A ecuación defínese como: n = n 0 e -mgz/kT , onde n 0 é a densidade a nivel z = 0, m a masa dunha partícula, g a aceleración do campo de gravitación, k a constante de Boltzmann e T a temperatura absoluta. Constitúe un caso particular da fórmula xeral da distribución de Boltzmann.

1. 1. Instrumento utilizado para medir a presión atmosférica.

   2. barómetro aneroide

      Aparello que consta dun elemento sensible en forma de cápsula circular e plana completamente pechada, onde se fixo previamente un certo baleiro. Unha cara da cápsula é interdependente ao soporte do aparello, mentres que a outra permanece sometida á tensión mecánica dun forte resorte. A forza da presión atmosférica actúa sobre a cápsula e produce unha deformación do resorte, que é debidamente transmitida por un xogo de pancas a unha agulla que dá a indicación.

   3. barómetro de Fortin

      Barómetro de mercurio derivado do barómetro de Torricelli, empregado para facelo máis manexable e facilitar o axuste do cero da escala. O fondo da cubeta é móbil e flexible, de xeito que, mediante o desprazamento dun parafuso, se eleva ata obturar o extremo aberto do tubo de vidro, de tal forma que o vértice dun índice fixo, indicativo do cero da escala, cadre coa súa imaxe proporcionada pola superficie libre do mercurio da cubeta.

   4. barómetro de mercurio

      Barómetro que mide a presión atmosférica mediante a determinación da altura dunha columna de mercurio; o seu peso exerce sobre a superficie libre do mercurio contido nunha cubeta, unha presión igual á presión atmosférica exercida sobre a mesma superficie.

   5. barómetro de Torricelli

      Barómetro de mercurio deseñado por Torricelli (1643) a partir dos experimentos que efectuou para facer evidente a presión atmosférica. O descenso de mercurio no tubo orixina unha cámara barométrica. A presión atmosférica exprésase mediante os milímetros da columna de mercurio. É un barómetro esencialmente experimental, de difícil manipulación e transporte.

2. Calquera cousa que se utiliza como índice ou medida dun determinado proceso ou estado, especialmente se aplica á investigación dos mercados de consumidores e usuarios.

1. 1. Dende o s XIII, señor que posuía o dominio xurisdicional sobre unha baronía.

   2. A palabra, de orixe xermánica, significaba orixinariamente ‘home libre’, pero xa antes do s XII se xeneralizou en diversos países europeos como sinónimo de persoa notable, guerreiro ou acompañante do Rei. Na xerarquía feudal o barón figuraba por debaixo do vizconde. Este título, coa categoría de par, estableceuse en Francia e en Inglaterra a partir do s XIV; no s XVI estendeuse por Europa. Na Península Ibérica a baronía tivo unha gran consideración nos ss XI e XII, sobre todo en Aragón, onde os baróns ou señores conformaban a alta nobreza, formaban parte da Curia Regis e rexían os distritos administrativos. En Castela os baróns eran coñecidos como ricoshomes. En Catalunya, concedéronse títulos de barón a certos nobres posuidores de terras señoriais dunha certa extensión, que ocupaban o último lugar da nobreza catalana. Este título non figura na nobreza galega. Durante a Idade Moderna, algúns señores xurisdicionais levaban o título de barón. A abolición destes señoríos xurisdicionais...

2. En Inglaterra, dende o s XIII ata o ano 1873, xuíces competentes nas causas entre a Coroa e os súbditos en materia de impostos.

3. Membro destacado dun partido político.

PERSOEIRO

Político e avogado. Licenciado en Dereito pola Universidad de Madrid e en Ciencias Empresariais e Administración de Empresas polo ICADE, e graduado pola Escola de Comercio de París (ESSEC). É membro do Partido Socialista Obrero Español (PSOE). Foi profesor de Economía Agraria no Instituto Nacional de Estudios Agrarios en Valladolid e de Estrutura Económica na Universidad de Madrid (1966-1970). Durante os últimos anos do franquismo foi avogado defensor en xuízos políticos perante o Tribunal de Orden Público e de traballadores no Tribunal Nacional del Trabajo. Foi deputado do Parlamento español polo PSOE (1977-1986) e ministro de Transportes, Turismo e Comunicacións (1982-1985). Dende 1986 é membro do Parlamento Europeo. Foi presidente do Movemento Europeo Internacional (1987) e presidente do Parlamento Europeo (1989-1992). Na lexislatura 1994-1999 foi presidente do Comité de Asuntos Exteriores e Seguridade, e en 1999-2004, membro da Comisión de Asuntos Constitucionais. Publicou numerosos...

PERSOEIRO

Compositor e laudista alemán. Ademais de ser autor de numerosas composicións para laúde, escribiu no 1727 un tratado sobre o laúde e os seus intérpretes.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Carballiño baixo a advocación de san Fiz.

PARROQUIA

Parroquia do concello de San Amaro baixo a advocación de san Fiz.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Porto do Son baixo a advocación de san Pedro.