"beiro" (Contén)

PRAIA

*Baleiro*

PERSOEIRO

Pintor e debuxante. De formación autodidacta, desenvolveu o seu traballo en diversos campos como o xornalismo, a pintura e a creación literaria. Nas súas obras, entre as que cómpre salientar Santa Compaña e María Soliña, conflúen a lóxica e o absurdo xunto co humor sobre a vida cultural e tradicional galega. Realizou exposicións dentro e fóra de Galicia. Así mesmo, é autor dun libro de debuxos titulado Garabullos (1957).

PERSOEIRO

Correspondente da axencia Efe en Galicia, ilustrador e pintor coñecido co pseudónimo de Masito Beiró. Amais de dirixir a revista Petroglifo, participou en numerosas exposicións individuais e colectivas dentro e fóra de Galicia. Obtivo o seu primeiro premio no ano 1966 nun concurso organizado por La Voz de Galicia. Foi finalista do Certame Nacional de Arte Xuvenil (1973), obtivo o Premio Fonseca da Universidade de Santiago de Compostela (1977) e o terceiro Premio Mestre Mateo (1974). Ilustrou os libros: Os cabeiros refolgos, Pasión y vida de un poeta, Antología poética e El hombre, la poesía y la vida.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Ourense. Construción románica de finais do s XII, sufriu no s XVIII transformacións no pórtico, na espadana e nas capelas acaroadas da cabeceira dedicadas á Nosa Señora do Carme e a san Bieito. As primeiras mencións documentais fan referencia a unha doazón de Afonso VII e de dona Urraca a uns cabaleiros que, máis tarde, a cederon ás monxas de San Miguel de Bóveda. Ten unha única planta rematada nunha ábsida semicircular cuberta cunha bóveda de canón. A porta principal está formada por unhas arquivoltas de medio punto apoiadas nunhas columnas acobadadas a cada lado. O primitivo tímpano, que acollía unha imaxe de san Miguel, foi substituído por un lintel con peaña.

1. Relativo ou pertencente á Beira, Portugal, ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante da Beira, Portugal.

1. ariante gráfica de Caaveiro, que remite a Caveiro, apelido de orixe toponímica que vén da base prerromana *cal ‘pedra’

2. Liñaxe natural de Padrón. As súas armas levan, en campo de azul e en monte de sinople, un caabeiro.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Re-dondela baixo a advocación de san Xoán.

1. ariante gráfica do apelido Caveiro.

2. Liñaxe que leva por armas: en campo de sinople, un monte da mesma cor, perfilado de ouro e sumado dunha flor de lis tamén de ouro.

1. Que está situado no cabo ou no extremo.

2. 1. Tipo de dente que se presenta na dentadura heterodonta dos mamíferos e que se caracteriza pola súa forma cónica, coa coroa acabada nunha punta, e por ter unha soa raíz. Colocados entre os dentes incisivos e os premolares en número dun ou ningún por hemimandíbula, serven para desgarrar os alimentos; en determinados mamíferos de presa, como por exemplo nos carnívoros, son utilizados como arma de ataque; noutros, como os xabaríns, teñen unha función de defensa.

   2. Dentes que destacan do resto das pezas da dentición polo seu maior tamaño, como os incisivos dos elefantes ou os inoculadores de veleno das serpes velenosas.

3. Molusco da clase dos escafópodos, de simetría bilateral e de cuncha tubular, aberta polos dous extremos e de cor xeralmente branca ou marela. En Galicia os cabeiros máis comúns pertencen ao xénero Dentalium.

4. Moa do xuízo.

5. Parte do intestino groso próxima ao recto.

1. Que ten as pernas tortas.

2. Persoa que fai ou vende cambas para os carros.

3. Gancho metálico situado ao final da gramalleira do que se colga o pote ou o caldeiro ao colocalos na lareira.

4. ara longa con dous ganchos no seu extremo para inclinar as pólas das árbores.

5. Corte curvo en forma de camba co que se marcan as orellas dos cabalos, das ovellas ou doutros animais.

6. Camiño estreito con abundantes curvas e desniveis.

PERSOEIRO

Actor. Comezou a súa actividade dramática no grupo da Universidade Laboral da Coruña. Ademais de ser fundador do grupo de teatro e monicreques Petón da Fox, en 1989, e do grupo Birimbau, en 1990, traballou no eido da dobraxe, como actor de teatro e televisión e tamén en curtametraxes. Participou, entre outros, nos espectáculos A esperar por Godot, do Teatro Galileo (1999), e Os vellos non deben de namorarse, do Centro Dramático Galego (2000).

GALICIA

Xornalista. Licenciado en Ciencias da Información, comezou colaborando en 1980 no xornal El Correo Gallego e, en 1985, pasou a La Voz de Galicia. Traballou tamén na revista Ría de Arousa, un proxecto editorial que non tivo continuidade. No ano 1985 gañou o Premio Galicia de Xornalismo.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ourense baixo a advocación de santo André.