"dición" (Contén)

de condicionar.

1. Calidade propia dun ser ou dunha cousa por natureza.

2. Maneira de ser dunha persoa, dende o punto de vista moral.

3. Conxunto de aptitudes dunha persoa.

1. Calidade ou circunstancia necesaria para que se dea un feito determinado.

2. Determinación que se inclúe nun negocio xurídico polo que se subordinan os efectos dun negocio, na súa totalidade ou nalgunha das súas cláusulas, ao cumprimento dun acontecemento incerto. Segundo os seus efectos pode ser: suspensiva, se subordina a eficacia do negocio ao cumprimento da condición; ou resolutoria, se do cumprimento da condición depende o cesamento dos efectos do negocio. O Código Civil de España non contempla as condicións modificativas porque supoñen unha alteración do contido do negocio. Atendendo á presenza do interesado, as condicións poden ser causais ou potestativas, segundo dependan ou non da vontade dos interesados.

3. Circunstancia necesaria para a produción dun fenómeno pero que, a diferenza da causa, non intervén nesta positivamente. Tende a considerarse como causa o conxunto de condicións.

4. Antecedente dun xuízo hipotético.

5. ...

1. Calidade propia dun ser ou dunha cousa por natureza.

2. Maneira de ser dunha persoa, dende o punto de vista moral.

3. Conxunto de aptitudes dunha persoa.

1. Calidade ou circunstancia necesaria para que se dea un feito determinado.

2. Determinación que se inclúe nun negocio xurídico polo que se subordinan os efectos dun negocio, na súa totalidade ou nalgunha das súas cláusulas, ao cumprimento dun acontecemento incerto. Segundo os seus efectos pode ser: suspensiva, se subordina a eficacia do negocio ao cumprimento da condición; ou resolutoria, se do cumprimento da condición depende o cesamento dos efectos do negocio. O Código Civil de España non contempla as condicións modificativas porque supoñen unha alteración do contido do negocio. Atendendo á presenza do interesado, as condicións poden ser causais ou potestativas, segundo dependan ou non da vontade dos interesados.

3. Circunstancia necesaria para a produción dun fenómeno pero que, a diferencia da causa, non intervén nesta positivamente. Tende a considerarse como causa o conxunto de condicións.

4. Antecedente dun xuízo hipotético.

5. condición “sine qua non”

   Condición sen a que non se realizará unha cousa ou se terá por non feita.

...

Que só é válido ou realizable baixo certas condicións ou circunstancias.

pospretérito.

1. Que expresa unha condición ou suposición.

2. conxunción condicional

   Conxunción que introduce a cláusula que indica a condición necesaria para que se realice algo. En galego son conxuncións condicionais se e como, pero tamén se distinguen locucións condicionais (ou conxuncións condicionais complexas) que desempeñan a mesma función; entre elas, sempre que, a pouco que e con tal que.

Aplícase á conectiva binaria ou diática se... entón. O seu emprego réxese pola regra: un condicional só é falso se o seu antecedente é verdadeiro e o seu conseguinte é falso; en todos os demais casos é verdadeiro. Adoita simbolizarse mediante o signo D. Así, por exemplo, p D q lese: “se p, entón q”.

liberdade condicional.

Acción e efecto de condicionar.

Modificación do comportamento, propia dos seres con capacidade de aprendizaxe, en función da experiencia. Esta conduta está constituída polo conxunto de respostas aos diversos estímulos ambientais. Nos organismos superiores, a maioría destas respostas son aprendidas. Distínguese entre o condicionamento clásico ou pavloviano, descrito por Ivan Petrovič Pavlov, e o condicionamento operante ou instrumental, experimentado primeiramente por Edward L. Thorndike. O primeiro refírese á conduta neurovexetativa, emocional e afectiva, e o segundo explica a conduta relacionada coa resolución de situacións problemáticas.

Modificación da estrutura e da composición química do medio causada polos organismos que habitan nel.

Influencia do contexto lingüístico sobre as variacións que poida ter unha unidade lingüística. Por exemplo, emprégase a forma comparativa como cando lle segue un verbo en forma persoal (Come tanto como bebe) e a forma coma, cando vai seguida de pronome persoal tónico (É tan alto coma ti).

1. Facer que algo estea supeditado a unha determinada condición para a súa realización.

2. Constituír algo unha traba ou impedimento.

1. Determinar o comportamento, o pensamento ou a actitude dun individuo.

2. Crear novas pautas de comportamento a partir das pautas do suxeito, sexan innatas (instinto) ou aprendidas (reflexo condicional).

Efectuar as operacións necesarias para determinar o grao de humidade, lonxitude, finura, elasticidade, resistencia, etc, das materias téxtiles para clasificalas e proceder á súa avaliación comercial.

Acción de contradicir ou contradicirse.

Relación entre palabras ou feitos que se contradín.

Oposición formal con alguén ou con algunha cousa.

Oposición absoluta entre dous termos.

Principio da lóxica aristotélica coñecido tamén como principio de non-contradición. Na tradición escolástica constituíu o primeiro principio ontolóxico: é imposible que unha cousa sexa e non sexa ao mesmo tempo e baixo o mesmo aspecto. Na lóxica moderna enténdese como o teorema do cálculo proposicional: non poden ser certos simultaneamente A e non A [~(A~A)]. A tradición do principio lóxico e metafísico, que parte da filosofía da inmutabilidade do ser de Parménides, foi constante ao longo da historia. Modernamente, tanto Hegel (no sentido idealista) coma Marx (no sentido materialista) constitúen a súa antítese e o punto de partida de diversas correntes de pensamento actuais.

1. Maneira de falar, pronunciar ou expresar un enunciado, en especial un discurso. Diferéncianse a dicción naturalista, que tenta emular unha expresión verosímil segundo o personaxe representado, e a dición artística, que potencia os artificios retóricos e dramáticos do discurso teatral á marxe de toda vontade realista.

2. Arte de dicir, recitar ou falar con xusteza e coas maneiras axeitadas.

Figuras retóricas que actúan directamente sobre a expresión lingüística e poden afectar tamén ao sentido dos enunciados. Divídense en metaplasmos, que afectan ao nivel fónico, e metataxes, que inciden sobre a morfoloxía e a sintaxe.