"dril" (Contén)

Peza de barro cocido ou secado ao sol, de forma rectangular, empregada na construción. O seu uso é moi antigo. O ladrillo secado ao sol, ou adobe, é de pouca consistencia. Coñecido en época neolítica, foi o principal material utilizado nas construcións mesopotámicas e persas e usouse tanto nos pavimentos coma nas bóvedas. Os romanos utilizárono ata a fin da época republicana. O ladrillo vidriado apareceu no I milenio a C. O ladrillo cocido ao lume chegou a Roma a mediados do s I a C e difundiuse por todo o Imperio. En moitas ocasións revestíase de mármores e mosaicos. Coñecido polos musulmáns desde finais da época omeia, na Idade Media europea empregouse nos lugares onde escaseaba a pedra. Na arquitectura bizantina, e desde o Renacemento, tivo fins decorativos. A súa elaboración é de baixo custo. Trala preparación da masa, acométese o modelado, xeralmente realizado con prensa, o secado, en cámaras ou túneles, e a cocción no forno. É moi resistente á humidade e á calor e a súa cor varía...

Ladrillo prensado que ten as caras maiores fundidas para recibir a masa e evitar que as xuntas queden moi abertas. Emprégase nos paramentos de ladrillo visto.

Ladrillo elaborado con arxila rica en cal e óxido férrico, cocido ata a vitrificación, e que, pola súa dureza, se emprega nas constucións hidraúlicas.

baldosa.

Ladrillo elaborado con barro cocido a temperaturas baixas (900-1.100°C).

Ladrillo secado ao sol.

Ladrillo elaborado por comprensión dunha masa a base de area, cemento e cal hidraúlico, que non se somete a cocción.

Ladrillo elaborado con cemento e escouras de coque para conseguir unha maior lixeireza.

Ladrillo elaborado con morteiro de cal, arxila e cortiza, ou só con cortiza e un aglomerante.

Ladrillo elaborado con vidro empregado na construción de paramentos translúcidos, claraboias e outros elementos que permiten o paso da luz.

...

Relativo ou pertencente a Madrid ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Madrid.

1. Utensilio de forma cilíndrica ou cónica que se introduce no orificio dunha peza para suxeitala.

2. Utensilio destinado a igualar un orificio e deixalo á medida exacta.

3. Utensilio que serve para arrincar parafusos dobrados, e que consiste nun parafuso cónico enroscado cara á esquerda.

Fío ou barra metálica que se introduce dentro das sondas ou cánulas para aumentar a resistencia e facilitar a súa penetración, ou ben dentro das agullas de inxección para impedir que se atasquen.

de mandrilar.

Operación de mecanización que consiste en ensanchar un burato cilíndrico. O mandrilado realízase normalmente mediante unha mandriladora cunha ou máis brocas dun só fío, pero tamén se pode realizar cunha máquina.