"qu" (Contén)

PERSOEIRO

Nome empregado por Laura Saint-Martin Permon, escritora francesa casada en 1799 co xeneral napoleónico Jean Andoche Junot, duque de Abrantes. Publicou diversas obras que reflicten os principais acontecementos da época. Destacan as súas Mémoires et Souvenirs d’une ambassade et d’un séjour en Espagne et Portugal (Memorias e lembranzas dunha estancia en España e Portugal, 1837).

1. Cubrir con broquel para defender.

2. Cubrirse con broquel como medio de defensa.

3. 1. Tirar cara a sotavento os puños da escota dos foques.

   2. Tirar cara a popa os penois de barlovento das vergas.

PERSOEIRO

Fillo do Califa almohade Abū Mu ḥ ammad ‘Abd al-Mu’min, a quen sucedeu no Califato (1163). Fora Valí de Sevilla en vida do seu pai. Enfrontouse a ibn Mardaniš, soberano de València e de Murcia, que tentaba apoderarse de Córdoba. Estableceu a corte califal en Sevilla (1172), dende onde arrincaron as súas expedicións contra os cristiáns, como a que sitiou Santarem. Mandou construír o alcázar e mais a mesquita sevillanos.

PERSOEIRO

Califa almohade. Sucedeu ao seu pai Abū Ya’qūb Yūsuf (1184). A súa atención preferente á fronte aberta polos almorábides no Reino de Mallorca favoreceu o avance dos cristiáns en terra firme, situación que o levou a enfrontarse contra os cristiáns en Alarcos (1195), onde derrotou a Afonso VIII de Castela, derradeira gran vitoria musulmá no Al-Andalus.

1. Afección reiterada de escasa gravidade que se manifesta, xeralmente, co avance da idade.

2. 1. Característica propia dunha persoa que se pode manifestar como defecto ou mesmo vicio.

   2. Designación dese defecto ou vicio.

3. Escusa ou imputación inventada e falsa coa que se quere evitar a responsabilidade.

PERSOEIRO

Quinto Xeneral da Compañía de Xesús (1581-1615). Enfrontouse coa persecución anticatólica en Inglaterra, co problema dos hugonotes en Francia e co cisma provocado por Gabriel Vázquez en Castela. Fixo publicar a Ratio Studiorum. Con el acadou gran pulo a Compañía de Xesús.