"Martínez" (Contén)

GALICIA

Político e xurista. Foi director xeral do Instituto Social de la Marina (1983-1987), director xeral do Instituto Nacional de la Seguridad Social (1987-1993), conselleiro da Organización Iberoamericana de la Seguridad Social (1986-1993) e secretario de estado para as Administracións Públicas (1994-1995). Foi deputado por Pontevedra no Congreso polo PSOE (1993-1996) e dirixiu as revistas Mar e Noray.

GALICIA

Cartógrafo e urbanista. Da súa produción destacan Cartografía de Galicia 1522-1900, Evolución de la morfología urbana de Pontevedra hasta 1900 e Cadernos de Educación Ambiental.

PERSOEIRO

Escultor. Coñecido como Alonso Martínez, foi mestre de Francisco de Moure. Desenvolveu a súa actividade en Ourense, onde se estableceu na última década do s XVI. Caracterizouse como un manierista pleno. As súas imaxes manifestaban o interese pola tridimensionalidade, pola representación real do vulto. Marcou as liñas e estableceu ritmos contrapostos, que deran sensación dun pregado en movemento. Identificouse como o autor do cadeirado do coro do mosteiro de Santa María de Montederramo, así como dos taboleiros decorativos do mesmo nos que se representaban imaxes do Antigo e do Novo Testamento. Foi o continuador do retablo de Nosa Señora dos Remedios de Vilamaior, que deixara sen rematar Juan de Angés o Mozo, e realizou gran parte das esculturas que rematan as reixas da catedral de Ourense. Destaca a imaxe da Virxe da Esperanza, que realizou para a catedral de Tui.

GALICIA

Maquilladora. Especialista en caracterización e maquillaxe, realizou traballos para compañías como Chévere, Sarabela Teatro, Centro Dramático Galego ou Ollomoltranvía. Recibiu diversos premios polo seu labor, entre os que se contan o Premio Compostela e varios María Casares.

GALICIA

Actriz. Titulada pola Real Escuela Superior de Arte Dramático de Madrid, comezou a súa andaina profesional no grupo de teatro Caritel, co que realizou espectáculos como Esto non é serio, señores ou Ollo ao piollo King-Kong. Continuou a súa carreira profesional participando nunha longa xeira de espectáculos do Centro Dramático Galego, entre os que destacan O enfermo imaxinario (1986), As alegres casadas (1989) Leoncio e Helena (1993), Lisístrata (1997) e Antígona (1998).

PERSOEIRO

Pintor. Recibiu a influencia de Goya e colaborou con Demetrio Salgado na realización de carteis para os cines da Gran Vía madrileña. Destacou como debuxante e realizou composicións complexas partindo dunha tradición barroca. Empregou tons temperados e neutros, e a temática baseouse sobre todo en paisaxes e bodegóns. Da súa produción destaca Desnudo femenino e a súa obra está presente, entre outros, no Museo Español de Arte Contemporáneo. Como pintor recibiu a terceira medalla do Concurso Nacional de Bellas Artes   (1943), a segunda (1948) e a primeira (1957), e como debuxante conseguiu a segunda (1952) e a primeira (1954).

PERSOEIRO

Pintor informalista. Formouse na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando de Madrid, onde coincidiu con Antonio López e Julio López Hernández. Recibiu influencias do expresionismo e do cubismo. En 1955 viaxou a París, onde entrou en contacto coa obra dos informalistas europeos, especialmente de J. Fautrier e J. Dubuffet. En 1962 realizou un mural para o Arantzazuko Santutegia, en Gipuzkoa. Traballou o soporte da pintura en madeira, baleirada e queimada, enchendo de pintura as fisuras e as fendas. A partir de 1960, a súa obra tendeu cara a unha harmonía de formas dinámicas e informalistas, como en Estrutura verde y negra (1961), La ventana (1963) e Crucifixión (1964). A partir de 1980 a súa pintura volveuse máis lírica. Foi autor de dous murais para o edificio da Unión Europea en Bruxelas e do mural La ciudad inacabada (1998), para o edificio da Asamblea de Madrid en Vallecas. Recibiu a Medalla de Oro de las Bellas Artes (1993).

GALICIA

Produtor discográfico e cantante. Coñecido como Luis Queimada, foi director da orquestra Queimada e produciu a varios artistas galegos, ademais de buscar novos talentos na súa escola de formación musical. Foi o autor de “Pelegrín”, himno do Xacobeo 93.

GALICIA

Escultor. Iniciou a súa formación nas Escuelas Nieto e na Escola de Artes e Oficios de Vigo, da que foi mestre (1946-1977). Colaborou no taller de Modesto Martínez Silva, quen o deixou ao cargo das tallas do artesoado de madeira para o castelo de Monte Real de Baiona (1922-1923). A súa vocación real era a escultura e a comezos da década de 1930 desprazouse a Madrid para concluír a súa formación. O primeiro material que coñeceu foi a madeira, coa que realizou as súas primeiras obras, en que xa se deixaba ver unha fórmula expresionista primitiva que emparentaba directamente con Asorey e Bonome, intentando reflectir os caracteres máis relevantes da cultura galega. Ata o inicio da Guerra Civil Española (1936), a súa temática variou da anécdota (Os fillos do mar, 1930-1931), á obras cun carácter social, das que destaca o Monumento aos Mártires de Sobredo (1932), en honor aos campesiños fusilados en 1922 como consecuencia do seu levantamento a prol da abolición dos foros. Desde...

PERSOEIRO

Físico. Estudou en Barcelona, Madrid e Leiden e foi catedrático de Terminoloxía en Madrid (desde 1926) e en Lisboa. Destacou polos seus traballos sobre física e sobre a teoría da relatividade especial de Einstein. Escribiu Análisis dimensional (1956).

PERSOEIRO

Pintor e litógrafo. Instalouse en París en 1925 e relacionouse cos artistas bohemios da escola española, como Picasso, Bores ou Clavé, aínda que non chegou a desenvolver un estilo tan vangardista. Pintou El entierro (1945), Paisaje de la Ría de Pontevedra (1970) e Náutico de Bayona (1970). A súa obra está presente en numerosos museos e coleccións, como o Musée National d’Art Moderne de París.

PERSOEIRO

Mestre. Foi inspector de primeiro ensino das provincias de Lugo e A Coruña. Participou activamente no Congreso Regional de Pontevedra (1887). Defendeu a reforma do ensino e a supresión da xuntas locais. É autor de Programa de instrución primaria elemental ampliada (1867), El corazón de la infancia. Máximas morales para las escuelas (1880), El guía de los maestros (1885), Conferencias pedagógicas de 1888. Discursos de la inauguración y clausura (1888) e Valoración de la situación escolar en 1879.

GALICIA

Escultor. Profesor de escultura na Escola de Canteiros de Poio. Artista abstracto, utilizou para as súas obras a pedra, o granito e elementos metálicos. Inspirouse no mundo rural galego e na cultura castrexa para realizar obras de aparencia tosca. Destaca Guerreiro III e Machado IV. Obtivo, na Bienal de Pontevedra, o segundo premio en 1983, o primeiro premio ao ano seguinte e a medalla de bronce na edición de 1990.

PERSOEIRO

Xurista e político. Militante do PSOE desde 1972 e deputado nas Cortes (1977-1986), interveu en todas as leis orgánicas destinadas a desenvolver a Constitución de 1978 e no propio relatorio constitucional. Presidiu o Congreso de los Diputados (1982-1986) e foi nomeado reitor da Universidad Carlos III de Madrid en 1989. En 2004 foi nomeado alto comisionado para a Atención ás Vítimas do Terrorismo coa finalidade de coordinar as accións en materia de apoio ás vítimas e vixiar que se cumpra a lexislación ao respecto. Escribiu Libertad, poder, socialismo (1982), Los valores superiores (1984), La elaboración de la Constitución Española de 1978 (1988), La Democracia en España. Experiencias y Reflexiones (1996) e Historia de los Derechos Fundamentales (2001). É académico de número da Real Academia de Ciencias Morales y Políticas.

GALICIA

Pintor. Cultivou a paisaxe de estilo impresionista. Empregou pinceladas diferenciadas e soltas cunha paleta rica en verdes, carmíns e grises, que parecían fundirse entre elas, xunto con matices de cor. Nas súas obras dominou a frondosidade da vexetación e deixou entrever a escena principal do cadro. Destacan El valle (1949?), Paisaje de la Ría (1960?), El Barquero (1962?) e Feria de Otoño (1975?).

GALICIA

Crítico da arte, escritor e político. Foi gobernador civil da provincia de Isabela (Filipinas) entre 1898 e 1899, onde o martirizaron, sentenciaron a morte e mantiveron como prisioneiro de guerra. Escribiu Anales del Teatro y de la Música. Año Primero 1883-1884 (1884), obra fundamental para o coñecemento da vida teatral e musical madrileña de finais do s XIX, e Pérdida de la Provincia de la Isabela de Luzón (Islas Filipinas) (1900).

GALICIA

Deseñador gráfico. Formouse na Escuela EINA de Barcelona e en 1992 creou Permuy Asociados SA. O seu traballo esténdese aos campos da identidade corporativa, o deseño de marcas e logotipos, o deseño de publicacións e o deseño editorial, empresarial e institucional. Destacan, entre outras, os traballos realizados para o Xacobeo 99, o Consorcio de Santiago de Compostela, a Fundación Eugenio Granell, o Centro Dramático Galego e Galicia Terra Única. Participou, entre outras, nas mostras Barcelona 92, la creativitat gráfica a l’esport olímpic (1989), Galicia: tradición y diseño (1991) e Signos del Siglo. 100 años de Diseño Gráfico en España (2000).

GALICIA

Arquitecto. Formouse na Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid e nos Países Baixos e Reino Unido. Nun primeiro momento recibiu a influencia racionalista, como o emprego da cuberta plana e do vidro e o formigón, e despois incluíu elementos rexionalistas, como a galería de cristais, ou eclécticos, como a mansarda. Participou no Plan de Escuelas Rurales e no Plan e Vigencia de Escuelas de Vigo, baixo o Ministerio de Educación y Ciencia, polo que construíu un bo número de colexios públicos. Realizou tamén edificios de vivendas e, entre outras obras, o centro parroquial de Santa Baia de Alcabre (1996). O seu interese pola música levouno o deseño de salas de música e en 1988 recibiu o Premio Dragados y Construciones da Fundación CEOE pola rehabilitación do antigo Teatro García Barbón de Vigo (Centro Caixanova).

GALICIA

Xurista e político. Foi alcalde de Ortigueira (1969-1979) e ingresou en Alianza Popular en 1980. Foi deputado no Parlamento de Galicia (1981-1985), conselleiro de Xustiza con X. Fernández Albor, director xeral de Administración Local (1982-1983), director xeral de Xustiza e Gobernación (1983-1986) e director xeral de Xustiza (1986).

GALICIA

Realizador cinematográfico. Coñecido como Chano Piñeiro, licenciouse en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela. Aínda que apenas tivo relación cos grupos que na década de 1970 se organizaron ao redor do cine galego, a súa afección levoulle en 1976 a escribir o seu primeiro guión baseado en Sempre en Galiza, que se materializou na curtametraxe Os paxaros morren no aire (1977), realizada en súper 8 e que conseguiu, entre outros premios, o Film de Oro do Ministerio de Cultura. En 1979 iniciou o proxecto da súa primeira longametraxe, Eu, o tolo, que rematou en 1982. A cinta, de 110 minutos de duración, conta a vida de Eu, un home que casa cunha bicicleta e que despois das máis diversas aventuras chega a ser presidente do goberno. En 1984 tivo a oportunidade de pasar ao formato profesional e realizou Mamasunción, unha curtametraxe que obtivo un inusitado éxito en diversos festivais nacionais e estranxeiros. A cinta é unha reflexión sobre...