"Oti" (Contén)

1. Calidade de emotivo.

2. Capacidade de resposta a un estímulo (físico ou psíquico) que se manifesta mediante alteracions orgánicas (espasmos, tremores, alteracións respiratorias e cardíacas, reaccións endócrinas, etc) que acompañan as emocións. Moi relacionada coa afectividade, a emotividade diferénciase desta polo feito de incluír tamén as manifestacións somáticas das reaccións psicolóxicas.

1. Relativo ou pertencente á emoción ou á emotividade.

2. Que produce emoción.

3. Que se emociona facilmente.

PERSOEIRO

Ceramista grego. Foi autor do vaso François (570? a C), localizado na cidade etrusca de Chiusi e pintado por Clitias.

1. Relativo ou pertencente ao erotismo ou ao amor sensual.

2. Que excita o desexo sensual.

3. Modalidade cinematográfica que emprega o erotismo como medio de expresión. As súas orixes hai que buscalas nos primeiros anos do cine, en pequenas obras como The May Irvin-John C. Rice Kiss (1896) e outras producións de Meliès ou Pathé. A evolución do carácter erótico das películas foi parella coa evolución sociopolítica de cada país. O uso do nu como recurso erótico empregouse en numerosos filmes como Extase (1932), de Gustav Machatý, ou Et Dieu créa la femme (E Deus creou a muller, 1956), de Roger Vadim. Nos anos vinte o erotismo cinematográfico adquire unha nova dimensión con filmes como Un chien andalou (1928), de L. Buñuel. Ao mesmo tempo, asistiuse ao nacemento de auténticos mitos eróticos na industria cinematográfica americana como Myrna Loy, con películas como The Barbarian (Unha noite no Cairo, 1933), ou Marilyn Monroe, con películas como Gentlemen Prefer Blondes (Os cabaleiros prefírenas louras, 1953) ou The Seven Year...

4. Na literatura clásica non pode falarse dunha maneira clara de literatura erótica senón, máis ben, da aparición de elementos ou situacións eróticas. Así, localízanse certas compoñentes eróticas en libros tradicionais como o hindú Kama-Sutra ou algúns contos árabes de As mil e unha noites. Na tradición grecolatina apareceron elementos eróticos nalgunhas obras poéticas de Safo, Calímaco, Anacreonte, Catulo, Horacio, Ovidio ou Apuleio, e cómpre destacar o Satiricón de Petronio. Na Idade Media, e xa dunha maneira moito máis explícita, o erotismo estivo moi presente no Decamerón. No Renacemento destacaron algunhas obras da literatura castelá nas que o erotismo comezou a ser máis explícito aínda, como pode ser La lozana andaluza ou La Celestina. Neste momento o erotismo expresábase máis a través da utilización suxerente da palabra que da descrición evidente de situacións sexuais. No s XVII, Tirso de Molina creou un dos mitos eróticos máis coñecidos da literatura universal, Don Xoán, personaxe...

5. Modalidade teatral que ten na provocación dos sentidos e da sensualidade o seu elemento máis significativo. Así, na Antigüidade podíanse contemplar diversas escenas reproducidas en pezas de cerámica nas que se representaban cómicos con grandes falos, quizais imitando costumes propios dos ritos de fertilidade. Esta é unha tradición que se mantivo viva nas manifestacións do teatro cortesán e popular e que provocou en diferentes épocas históricas condenas da Igrexa e do poder civil. Así aconteceu nas festas atelanas de Roma ou no teatro medieval cos mimos, xograres e outros comediantes que presentaban farsas e outros divertimentos escénicos. Pero o teatro estritamente erótico semella ser un desenvolvemento dun tipo de espectáculo que se presentaba en Francia en salóns privados e que, logo de gañar popularidade, se coñeceu como teatro clandestino, libertino ou lascivo, e pasou a ser un divertimento potenciado e aplaudido pola aristocracia. Nas súas manifestacións máis coñecidas trátase dun...