"bo" (Contén)

1. Poñer en estado de axitación, xeralmente unha multitude.

2. Facer barullo dando voces, berros e provocando escándalo.

3. Poñerse nun estado de alporizamento ou nerviosismo máximo.

4. Poñerse en desorde.

1. Confusión ou desorde producida por gargalladas, berros, rebumbio, etc.

2. Perturbación da orde pública producida por un grupo de persoas que actúan provocando disturbios.

1. Orixinar ou sentir unha ledicia moi grande.

2. Entusiasmarse moito, xeralmente por unha boa nova.

3. Provocar axitación ou desorde ante unha acción, feito ou situación.

4. Axitarse ante unha situación concreta ou por mor da acción dunha persoa.

1. Acción na que se produce unha enorme axitación ou perturbación.

2. Situación na que existe un grande entusiasmo, xeralmente por unha boa nova.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Verea baixo a advocación de san Mamede.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Almería, Andalucía, preto da doira do Oria (9.456 h [1996]). Santuario da Virgen del Saliente.

1. Aldraba de grandes dimensións que serve para bater nas portas e solicitar así a entrada nun lugar.

2. Que inventa ou esaxera a realidade das cousas.

MUNICIPIOS

Municipio do litoral da provincia de Málaga, Andalucía, accidentado pola cima de Bent-Homil e drenado polo río Algarrobo (4.528 h [1991]). Ten cultivo de oliveira, vide e horta. Pesca de baixura.

PERSOEIRO

Xornalista. Doutor en Ciencias da Información. Foi subdelegado de La Voz de Galicia en Santiago, presidente da Asociación de la Prensa de Santiago, fundador da Federación de Asociaciones de la Prensa de Galicia, director de Diario 16 de Galicia e do semanario Metrópolis. Dirixiu as revistas Xóvenes Agricultores e Territorios. Escribiu Libertade de comunicación, comunicación en libertade e é o responsable da Biblioteca de Autores Galegos editada polo Consello da Cultura Galega. Dende 2009 é xefe de prensa da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. 

PERSOEIRO

Actriz. Iniciou a súa traxectoria profesional no grupo teatral creado pola Agrupación Cultural Abrente, participando na organización da Mostra de Teatro Galego de Ribadavia. Fundadora do grupo Artello, intervén nos espectáculos Tarará chis pún (1978), As nubes (1980), A cantante calva (1981), Mandatruco!! (1982), Celtas sen filtro (1983) e Gulliver F. M. (1985), 
Unha boa parte da súa carreira profesional está vencellada ao Centro Dramático Galego, co que realiza Woyzeck (1984), Os vellos non deben de namorarse (1985), O enfermo imaxinario (1986), As alegres casadas (1989), A casa dos afogados (1991), Hamlet (1991), Un soño de verán (1992), polo que recibiría o Premio Compostela á Mellor Actriz Secundaria en 1993, Un refaixo para Celestina (1993), Como...

PERSOEIRO

Político e mariño. Procedente dunha familia de navieiros galegos, Xosé Benito Amado Boullosa fixo estudios marítimos aínda que abandonou esta profesión para se dedicar á política. Foi tamén un activo xornalista e pertenceu a varias sociedades científicas e literarias. No 1868 desempeñou o cargo de Gobernador Civil en Ourense e posteriormente en Pontevedra. En castelán escribiu lendas e narracións históricas como Misterios de Pontevedra (1845), Las rosas encantadas o las tres hermanas. Cuento fantástico tradicional (1859), Charino o la conquista de Sevilla ou Elvira, Alfonso y Laura. Coa súa composición “El canto de la negra”, recollida no Álbum de la Caridad, chegou a adquirir gran popularidade. En galego é autor de dúas composicións, “Saudades”, publicado en 1876 en O Tío Marcos d’a Portela, e “A romería”, datada en 1882. Empregou ás veces o pseudónimo Juan de Lérez.