"lus" (Contén)

1. Acción e efecto de purificar.

2. Cerimonia de purificación, expiación e protección propia de diversas relixións. Son elementos lustrais a auga, o lume e os sacrificios de animais.

1. Dar brillo a algo fretándoo de forma repetida.

2. Purificar con ritos ou cerimonias.

GALICIA

Xornalista e escritor. Traballou nos xornais El Miño de Ourense, Galicia Nueva de Vilagarcía de Arousa e Galicia Moza, onde coincidiu con Castelao. Vinculado ao agrarismo desde 1912, foi un dos sete asinantes do Manifesto de Ourense. Ao ano seguinte pasou a dirixir o xornal voceiro de Acción Gallega, El Heraldo Gallego, e o semanario vigués La Crónica. En 1915 trasladouse a Madrid onde colaborou en España Nueva, España Libre e El Liberal. Volveu a Galicia en 1918 e escribiu en La Zarpa, Vida Gallega e Galicia, ademais de colaborar co xornal barcelonés La Publicidad e os madrileños El Sol e La Sornada. Abandonou o movemento agrarista en 1922, ao que consideraba traidor a Galicia por terse presentado ás eleccións ao Parlamento español. Posteriormente dirixiu Faro de Vigo e foi asasinado pouco despois do alzamento militar de 1936. Como escritor destacan as novelas Pandemonium (1917) e La Fraticida, publicada en Correspondencia de España, a obra de teatro La hora grande e o ensaio El primer...

1. Que ten lustre.

2. Que ten bo aspecto ou boa presencia.

PERSOEIRO

Político. Presentou a súa candidatura en Solidaritat Catalana, o que lle fixo renunciar á súa carreira militar. Colaborou no semanario Renaixement da Unió Catalanista, desde onde impulsou posicións revolucionarias, e como agrupación política radical, formou a Federació Democràtica Nacionalista (1919), pero ao non ser aceptada a proposta de crear un Estado Catalán, disolveuna para crear un novo grupo radical, o Estat Català. Exiliouse despois do golpe de estado de Primo de Rivera (1923-1931). Á volta constituíu Esquerra Republicana de Catalunya, partido que presidiu e co que venceu nas eleccións municipais de 1931. Neste mesmo ano incluíu ao Estat Català na Federación de Repúblicas Ibéricas, aceptou a reconversión do goberno de Catalunya na Generalitat de Catalunya, da que foi presidente ata a súa morte, e participou na elaboración o Estatuto de Autonomía de Catalunya.

PERSOEIRO

Físico francés. Foi oficial do exército de Napoleón, e dirixiu a construción de fortificacións militares en varias cidades europeas. O seu estudo sobre a dobre refracción da luz (1811) deu lugar ao descubrimento do fenómeno da polarización.

1. 1. Relativo ou pertencente aos moluscos.

   2. Animal do filo dos moluscos.

   3. Filo de animais metazoos triploblásticos celomados, de simetría bilateral, que presentan o corpo brando e non segmentado, excepto nos monoplacóforos, mucoso e provisto dunha pregadura dorsal, o manto, que delimita unha cavidade, a cavidade palial, entre el e a superficie dorsal. O manto pode segregar unha cuncha provista dunha ou máis partes, que nalgúns grupos moi evolucionados pasa a ser interna, se reduce moitísimo ou mesmo chega a desaparecer. Xeralmente, o corpo está dividido en tres rexións, cabeza, masa visceral e pé, aínda que esta disposición sofre moitas variacións nalgúns grupos. A cabeza está ben desenvolvida, excepto nos lamelibranquios e os escafópodos, e leva os órganos dos sentidos. A masa visceral, enrolada en espiral nos gasterópodos, está protexida pola cuncha, cando a hai. O pé é un órgano ventral moi variable en cada grupo de moluscos, pero sempre cunha misión locomotriz ou escavadora. O filo dos moluscos, posiblemente orixinados a partir dos anélidos, inclúe unhas...

2. 1. Nome xenérico de diversas afeccións da pel que se caracterizan principalmente pola formación de pequenos tumores subcutáneos, brandos e redondos.

   2. molusco contaxioso

      Dermatose infecciosa e autoinoculable, causada por un virus de grandes dimensións, que presenta pequenos nódulos múltiples, hemisféricos, umbilicados no centro, translúcidos, de cor branca ou rosada, e que afecta principalmente á cara.

PERSOEIRO

Pintor neerlandés. Discípulo e seguidor do estilo de Michiel van Mierevelt, cultivou a pintura de xénero e especialmente o retrato, onde potenciou a personalidade do retratado e describiu con minuciosidade os detalles da vestimenta e os accesorios.