"An" (Contén)

1. Que ou quen amosa pouca intelixencia e obra sen habilidade ningunha.

2. Que ou quen carece de educación e actúa con modais rudos.

1. Relativo ou pertencente a Padua (Italia) ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Padua.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Foi mestre de capela en Venecia e Dresden, director de orquestra do teatro italiano de París e director de música da corte de Napoleón (1807-1812). Fíxose célebre coas óperas Camilla (1799), Eleonora (1804) e Le maître de chapelle (1821), ademais de realizar dous oratorios, cantatas e diversas composicións instrumentais.

CIDADES

Cidade da illa de Mindanao, Filipinas, situada na beira da baía Illana (106.000 h [1990]).

1. Relativo ou pertencente ao paganismo.

2. Que ou quen é contrario á relixión cristiá.

3. Que ou quen adora falsos deuses, por oposición ás tres relixións monoteístas: cristianismo, xudaísmo e islamismo.

PERSOEIRO

Violinista e compositor italiano. Desde moi novo desenvolveu unha técnica de violín propia, e en 1790 compuxo a súa primeira sonata. Esta técnica baseábase no xogo do arco, o emprego dos harmónicos simples e dobres, e a facilidade para interpretar obras enteiras cunha soa corda. Actuou por toda Europa e acadou éxitos sinalados con obras propias, como os concertos para violín e orquestra, as sonatas e variacións para violín e guitarra e tres cuartetos.

PERSOEIRO

Escritor. Fundador do Jornal de Belas-Artes e do Arquivo Universal, a súa obra Contos do tio Joaquim (1861) é unha das obras máis lidas da literatura portuguesa do s XIX.

1. Relixión dos pagáns.

2. Condición de pagán.

3. Conxunto dos pagáns que aínda non recibiron a fe evanxélica. Na historia das relixións a palabra refírese ás relixións nacionais dos gregos e dos romanos nos primeiros tempos do cristianismo.

4. Tendencia paganizante na Idade Moderna. OBS: Tamén se denomina neopaganismo.

1. Facer que algo ou alguén adquira carácter pagán.

2. 1. Comportarse como un pagán.

   2. Converterse en pagán.

PERSOEIRO

Filósofo, xurista e patriota. Loitou pola República Partenopea e formou parte do seu goberno provisorio. Publicou un ensaio de lexislación romana, Nomotesia (1767), pero a súa obra máis importante é Saggi politici dei principi, progressi e decadenza della società (1785), tratado orgánico de filosofía histórica con concepción cíclica do mundo primitivo e con influencias da escola escocesa e dos ilustrados franceses.

PERSOEIRO

Arquitecto. Dirixiu a revista Casabella (1930-1943). Foi secretario rexional do grupo turinés do MIAR e colaborou con M. Piacentini na facultade de física da Cidade Universitaria de Roma (1934) e na Exposición Internacional de París (1937). Militante antifascista encadrouse nas unidades Matteotti de Milán. Encarcerado, morreu no campo de concentración de Mauthausen.

RIOS

Río de Malaisia formado pola confluencia dos ríos Jelai e Tembeling (400 km). Desemboca no mar da China Meridional.

GALICIA

Mártir. Foi prendido e martirizado (925) polos musulmáns, e tras a súa morte trasladaron as súas reliquias a Asturias. O seu tío fixo construír en Albeos (Crecente) un mosteiro na súa honra. Represéntase como un rapaz e viste unha túnica curta e cinxida, aínda que pode levar tamén túnica talar e manto. Como atributos persoais leva no pescozo tenaces de ferro, tesoiras ou alfanxe árabe, a palma do martirio e a azucena da pureza. A súa festividade celébrase o 26 de xuño.

PERSOEIRO

Pintor. As súas paisaxes, realizadas á acuarela, destacan pola súa concreción, polo seu cromatismo e por reflectir a nitidez a realidade visible. En Pontevedra colaborou con ilustracións na revista Spes e da súa obra destaca O Tambre (1966).