"An" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao panenteísmo.

2. Seguidor do panenteísmo.

PERSOEIRO

Poeta. Fillo de Leopoldo Panero e irmán de Leopoldo María Panero Blanch, viaxou por diversos países americanos, onde coñeceu a Octavio Paz, Jorge L. Borges e Juan Rulfo. Iniciou a súa andaina poética con A través del tiempo (1968). Co seu estilo persoal, introduce temas xa utilizados en obras de Cernuda, C. Pavese ou Vinyoli. Da súa obra cómpre salientar os libros de poemas Los trucos de la muerte (1975), Antes que llegue la noche (1985, Premio Ciudad de Barcelona), Galerías de fantasmas (1988, Premio Internacional de Poesía da Fundación Loewe) e Enigmas y despedidas (1999); a recompilación de artigos literarios Los mitos y las máscaras (1994) e o volume Sin rumbo cierto (1999, XII Premio Comillas de Biografía, Autobiografía y Memorias).

PERSOEIRO

Poeta. Fillo de Leopoldo Panero e irmán de Juan Luis Panero Blanch, ingresou no Partido Comunista na clandestinidade, polo que foi levado a prisión. Coñecido como o último “poeta maldito” das letras hispánicas, a súa obra caracterízase pola ruptura coas convencións literarias e ideolóxicas, dentro das correntes tremendistas e ultraístas, con composicións marcadas pola melancolía e o rexeitamento existencial. Iniciouse no mundo poético con Por el camino de Swan (1968), ao que seguiron Poemas del manicomio de Mondragón (1987), en que aparecen reflitidas algunhas das súas experiencias nun centro psiquiátrico; Tensó (1997) e Erección del labio sobre la página (2001); ademais dos libros de narrativa En lugar del hijo (1976) e Palabras de un asesino (1992), e o ensaio Prueba de vida. Autobiografía de la muerte (2002).

PERSOEIRO

Mestre. Foi inspector de primeiro ensino das provincias de Lugo e A Coruña. Participou activamente no Congreso Regional de Pontevedra (1887). Defendeu a reforma do ensino e a supresión da xuntas locais. É autor de Programa de instrución primaria elemental ampliada (1867), El corazón de la infancia. Máximas morales para las escuelas (1880), El guía de los maestros (1885), Conferencias pedagógicas de 1888. Discursos de la inauguración y clausura (1888) e Valoración de la situación escolar en 1879.

GALICIA

Escritora e profesora. Publicou numerosos relatos e ensaios literarios en diversas publicacións, como Andaina, Diario 16 de Galicia, Faro de Vigo e Festa da Palabra Silenciada. Da súa produción destacan o libro de relatos curtos Diario do mimo (1989), que se dividiu en “Contos” e “Caderno inédito”, e en que se analizan dun xeito intimista un conxunto de historias moi suxestivas; o ensaio “Códice Calixtino” de Luz Pozo (1992) e A Casa de Limpias (1994), ademais de participar no volume colectivo Castelao: 1886-1986 (1986).

PERSOEIRO

Poeta. Formado no ámbito da revista Garcilaso, nos seus primeiros libros partiu da experiencia e dos postulados teóricos do garcilasismo. Xa na época de madurez profundizou no dadaísmo e no surrealismo. Da súa obra destacan La estancia vacía (1944), Escrito a cada instante (1949, Premio Nacional de Literatura), Canto personal (1953), unha réplica ao Canto general de Neruda; e Cándida (1960). Gran parte da súa obra recolleuse no volume póstumo Poesías (1963).

1. Relativo ou pertencente ao paneslavismo.

2. Partidario do paneslavismo.

PERSOEIRO

Químico austríaco. Estudou os meteoritos e a idade das rochas, fixo investigacións sobre histoloxía e cinética de reaccións e descubriu os hidruros de bismuto, polonio, estaño e chumbo. Publicou Radioelements as Indicators (1928), Manual of Radioactivity (1938) e The Origin of Meteorites (1940).

CAPITAIS

Capital da provincia de Panevėžys, Lituania, á beira do río Nevežys (133.695 h [2000]). Posúe industrias téxtiles, de compresores e de vidro.

1. Que é de carácter laudatorio.

2. 1. Discurso de carácter persuasivo e encomiástico para loar a unha persoa ilustre, unha cidade ou unha institución de renome. Semellante ao epitafio, o eloxio e o encomio, apareceu como xénero da literatura clásica no s V a C, por obra da sofística e adquiriu un notable desenvolvemento ata a época da segunda sofística.

   2. Sermón en honor dun santo o día da súa festa.

3. Eloxio ou loanza que se lle fai a alguén.

1. Que ou quen amosa ter pouca intelixencia ou que obra sen malicia.

2. Que ou quen actúa con lentitude e cunha calma excesiva.

1. Relativo ou pertencente aos panfletos e ao seu estilo.

2. panfletista.