"An" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 28709.
-
PERSOEIRO
Príncipe indio. Coñecido como Nana Sahib, dirixiu a rebelión dos sipaios contra os ingleses en 1857 e foi derrotado polo xeneral Henry Havelock e por sir Colins Campbell.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Xigante protagonista da novela de Rabelais Horribles et épouvantables faits et prouesses du très renommé Pantagruel (1532-1564). Fillo do xigante Gargantúa, cuxas aventuras son narradas xunto ás do seu fillo na primeira parte da novela, Pantagruel é coñecido polo seu amor á boa mesa.
-
-
Relativo ou pertencente ao personaxe literario Pantagruel.
-
Aplícase á cantidade de comida excesiva.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Antropónimo masculino que ten a súa orixe no grego Pantoleon ‘león en todas as cousas’, ‘forte coma o león’, de pan, ‘todo’ e leon, ‘león’. Presenta as variantes Pantaón e Pantallón.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Personaxe da Commedia dell’Arte. Orixinario de Venecia, trátase dun vello encorvado, luxurioso e avarento, destinado a representar o papel de vixilante, sempre burlado, dalgunha parella de amantes.
-
VER O DETALLE DO TERMO
(? - 303?) Mártir. Foi médico do Emperador Caio Valerio Maximiano Galerio en Nicomedia e morreu martirizado durante a persecución de Diocleciano. Curaba de xeito case milagroso e os colegas denunciárono por cristián. Atormentárono e finalmente decapitárono. A súa festividade celébrase o 27 de xullo.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Protoocéano que rodeaba Panxea, onde seica se orixinou a vida.
-
PERSOEIRO
Economista e político italiano. Simpatizante do Partito Nazionale Fascista, defendeu o intervencionismo económico. Das súas obras destacan Erotemi di economia (1925 e, Principi di economia pura (1889).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Termo da xerga dos cesteiros de Mondariz que corresponde á voz ‘pantalón’.
-
-
-
Superficie que serve de obstáculo ou que intercepta determinados raios de luz ou doutra cousa.
-
Obxecto, opaco ou translúcido, de vidro, metal, tea ou papel que se pon arredor ou ao lado dun foco de luz para dirixir a súa claridade cara a unha zona determinada, para difundila por todo un recinto ou para evitar que os raios luminosos molesten a vista.
-
-
Persoa ou cousa que serve para ocultar ou protexer a outra con algunha finalidade.
-
Personaxe típica do Entroido de Xinzo de Limia. Descoñécese a súa orixe, pero inicialmente remítese ao medievo. O seu emprego festivo tivo unha paréntese durante os anos da guerra e reapareceu nos anos corenta. Os elementos que a compoñen son: máscara, capa, campaíñas, vexiga, polainas, calzón branco, camiseta fina e pano. A máscara ten dúas partes: o cucurucho e a carauta. O cucurucho faise cun molde especial e vai unido á parte correspondente da cara. É de cartón groso e de cor branca ou amarela. A carauta faise cun chapeu de feltro. A á deste chapeu, ao recortala, tamén se emprega para facer a forma do nariz, das cellas e unhas orellas que van pegadas á máscara. O feltro moldéase con papel pegado e engrudo e déixase secar para que quede duro e así poder darlle logo varias mans de pintura. As cores que leva a máscara son sempre as mesmas; rosa para a cara, e negro e vermello para o resto. No gorro ou cucurucho hai máis liberdade creativa. A capa é vermella, negra ou branca e reberetada...
-
-
Superficie branca, de material téxtil ou plástico, sobre a que se proxectan imaxes cinematográficas ou fotográficas. Poden ter concepcións e dimensións moi diversas, desde as pequenas pantallas portátiles para a proxección de diapositivas ou películas de 8 mm, ata as grandes pantallas empregadas no cinemascope, o cinerama e a vistavisión.
-
pantalla panorámica
Tipo de pantalla alongada e cóncava en que se proxectan as películas feitas en cinemascope.
-
-
-
Superficie plana do televisor ou do ordenador que permite visualizar os datos que este subministran.
-
...
-
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
ariante gráfica do antropónimo masculino Pantaión.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Peza de vestir que cobre o corpo da cintura para abaixo, e, separadamente, cada perna, ata os nocellos ou ata unha altura calquera. OBS: Adoita empregarse en plural con significado de singular.
-
-
Sector de terreo impermeable e chan, recuberto por unha capa de augas pouco profundas e polo xeral lamacentas. Pódese formar ao longo da costa, formando marismas, ou nas rexións de interior, en zonas endorreicas. Pode ser tamén a fase final dun lago en proceso de extinción. O seu volume de líquido varía segundo as estacións. Se a evaporación é moi forte, en zonas de clima árido, as augas teñen un elevado grao de salinidade. A fauna e a flora teñen que adaptarse a unhas condicións concretas, como os procesos de evaporación, salinidade, variación estacional, lama, desecación e augas pouco profundas. Unha drenaxe eficaz das augas e unhas medidas de saneamento axeitadas son dúas condicións esenciais para unha posterior valoración agrícola e gandeira destes lugares.
-
Lago artificial de grandes proporcións creado ao interromper o curso dun río ou acrecentar un lago por medio dunha presa. Constrúense para abastecer regos, con obxectivos enerxéticos e de subministro de núcleos urbanos ou industriais, ou para regularizar o curso dos ríos e evitar inundacións.
-
Área de presión atmosférica relativamente baixa, sen diferenzas importantes de presión duns puntos a outros.
-
-
MONTES
Monte situado na parroquia de Montederramo, no concello homónimo. O seu cumio acada os 964 m de altitude.
VER O DETALLE DO TERMO -
-
Relativo ou pertencente ao pantano.
-
Que está cheo de pantanos ou marismas.
-
Que está cheo de dificultades e incovenientes.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
ariante gráfica do antropónimo masculino Pantaión.
-
VER O DETALLE DO TERMO
fantasma.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Feito ou dito propios dunha persoa que se gaba de algo que xeralmente non posúe e que ten como finalidade asombrar a xente.
-
MONTES
Monte situado entre as parroquias de San Vicente de Leira (Vilamartín de Valdeorras) e Forcadela e Nogaledo (O Barco de Valdeorras). O seu cumio acada os 1.066 m de altitude.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Doutrina segundo a que Deus e o universo son unha mesma realidade e os seus seres non teñen unha diferenza fundamental. Deixando de lado o coñecido como panteísmo antigo (presocráticos ou neoplatonistas, entre outros), o panteísmo estrito, posterior á aparición do termo no s XVIII e que é unha modalidade do monismo, pode ser de dous tipos: un que concibe a Deus como a única realidade verdadeira e en que o mundo queda reducido a unha simple manifestación, emanación ou desenvolvemento de Deus (panteísmo acosmista); e outro que, en cambio, establece que o mundo (a natureza) é a única realidade verdadeira, a unidade, o principio orgánico, o sentido último, cunha autoconsciencia que corresponde ao que se podería chamar Deus, aínda que de xeito impropio (panteísmo ateo). A cualificación panteística dunha doutrina filosófica ou doutra, como é o caso do averroísmo, resulta sumamente problemática.