"An" (Contén)

GALICIA

Médico. Doutor en Medicina pola Universidad de Madrid, especializouse en dermatovenereoloxía e micoloxía médica. Profesor na Universidade de Santiago de Compostela (1947-1965), colaborou en diversas publicacións españolas e estranxeiras e, dos seus artigos, destacan “El Suelo como reservorio de agentes de micosis humanas” (1989), “Micosis profesionales” (1992), “Hongos del entorno patógenos para el hombre” (1999) e “Distribución geográfica de los dermatofitos en España durante el período 1950-1997” (2001). É académico numerario da Real Academia Gallega de Ciencias, da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia e do Instituto Pasteur. Recibiu o Premio Xunta de Galicia de Investigación (1993).

GALICIA

Atleta. Especialista na proba de marcha, debutou como internacional en 1995. Conseguiu o diploma olímpico na proba de 50 km nos Xogos Olímpicos de Atenas (2004).

GALICIA

Político. Inspector de Traballo e da Seguridade Social desde 1974, foi profesor no Seminario de Estudos Sociais de Vigo (1976-1980). No eido político, foi conselleiro de Traballo da Xunta de Galicia (1990-1991), deputado autonómico polo PP (1989-1995), alcalde de Vigo (1995-1999) e senador por Pontevedra (1996-1997). Como alcalde de Vigo presidiu a Mancomunidade de Vigo (1997-1999), o Eixo Atlántico do Noroeste Peninsular (1995-1999) e a Fundación Provigo. Foi eurodeputado (1999-2004) e participou como voceiro na Comisión de Emprego e Asuntos Sociais, e como membro na Comisión de Pesca e na Delegación para as Relacións con Canadá.

GALICIA

Político e escritor. Foi presidente de Acción Popular e deputado a Cortes en 1936, pero foi anulada a súa elección polo Frente Popular. Director de La Voz de la Verdad e El Correo Gallego, da súa produción destacan Pavesas de la hoguera (1912), Andrómenas (1922), El Digesto no indigesto (Anecdotario forense del humorismo galaico) (1952), unha serie de textos en castelán en que os personaxes populares empregan o galego; e Ducia e pique de fábulas (atiriño prá un fabulario gallego) (1954).

GALICIA

Xurista e político. Durante o Sexenio Revolucionario comezou a colaborar cos monárquicos e, desde 1871, militou no Partido Conservador. Foi deputado pola sección de Lugo (1867-1868), polo distrito de Lugo (1879-1881 e 1884-1886) e senador pola mesma provincia en dúas ocasións entre 1886 e 1893.

PERSOEIRO

Poeta. De tendencia posromántica, o seu traballo está marcado pola melancolía e por un ton poético rico en matices. Foi precursor do modernismo en Venezuela, sobre todo a través das súas traducións de H. Heine e E. A. Poe, en especial da obra deste último, The Raven. A súa poesía foi recollida nos libros Estrofas (1877) e Ritmos (1880).

GALICIA

Anarcosindicalista. Coñecido como João Peres, emigrou a Brasil en 1915. Residiu en São Paulo, onde participou activamente en numerosas folgas; en 1924 encabezou o comité revolucionario desta cidade. Sufriu torturas durante o período fascista de Getúlio Vargas e foi desterrado a Rio Grande do Sul. Á caída da ditadura de Vargas, retornou a Rio de Janeiro onde participou na fundación do xornal Ação Direta.

GALICIA

Pintor. Inicialmente a súa obra aproximouse a un certo expresionismo que recordaba as vangardas galegas da década de 1930. Vinculado aos movementos artísticos da década de 1980 en Vigo, destacou como paisaxista, aínda que nos seus cadros mostra un grande interese pola figura humana, nunha pintura de raizame antropocéntrico incluso en obras en que a abstracción e as influencias do cubismo e das vangardas internacionais de principios de século están presentes.

GALICIA

Director de escena. Na década de 1960 cofundou, con Xulio Lago, a compañía Esperpento Teatro Joven e, en 1971, Máscara 17 coa que dirixiu todas as súas montaxes ata 1981. En 1984 fundou a compañía viguesa Sísifo Colectivo de Teatro e con ela representou, entre outros, os espectáculos Lexionaria (1998), Que...? (2002) e O bico da muller araña (2003).

GALICIA

Arquiveiro e escritor. Foi arquiveiro municipal de Santiago de Compostela desde 1885 e traballou tamén, entre outros, nos arquivos da mitra, catedralicio e no de protocolos da capital galega. Fundou o xornal Organillo (1883) e colaborou en Boletín de la Real Academia Gallega, El Eco de Santiago, Galicia Diplomática, La Patria Galega e Revista Gallega. Participou na Liga Rexional Galega (1898) e foi o seu membro correspondente en Santiago de Compostela. En 1923 dirixiu a investigación documental para a sección de arte barroca do Seminario de Estudos Galegos. Dos seus escritos destacan Biografía del escultor Ferreyro (1898), Historia del periodismo santiagués (1905), Notas viejas galicianas (1925-1927) e Dicionario de artistas que florecieron en Galicia durante los siglos XVI y XVII (1930). Pertenceu á Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago e foi académico da Real Academia Galega e correspondente da Real Academia de...

PERSOEIRO

Escritor. Licenciado en Filosofía e Letras, como autor galego pódese encadrar dentro da Xeración do 36. Coñeceu o galego a través da lírica medieval e escribiu nesta lingua os libros de poemas As canciós d’ise amor que se diz olvido (1951) e As derradeiras pombas do serán (1991), en que, coma no anterior, o autor canta ao amor pasado en versificacións curtas, semellantes ás da cantiga popular. É tamén autor de África 1966 (1966), Los cantos de Montenegro y otros poemas (1981) e A través de la fe llegó la vida (1998).

GALICIA

Director de fotografía. Realizou os primeiros traballos cinematográficos como operador da Casa Verdaguer, de onde pasou aos laboratorios de Hispania-Films, como axudante de Luis R. Alonso. Durante a República traballou como director de fotografía en varias curtametraxes. Membro do equipo técnico do Departamento Nacional de Cinematografía, despois de participar nunha serie de documentais e filmes vinculados co franquismo durante a Guerra Civil e de elaborar o Noticiario Español, debutou como director de fotografía no filme de ficción Oro vil (1941), de Eduardo G. Maroto, ao que seguiron Botón de ancla (1947), Rumbo (1949) e Vértigo (1950), onde destacou pola súa fotografía de exteriores.

PERSOEIRO

Novelista e poeta. Embaixador da República en Londres (1931-1936) e discípulo de Leopoldo Alas Clarín, a súa obra poética, modernista, en La paz del sendero (1904), converteuse en ideolóxica e conceptual a partir de El sendero innumerable (1916). As súas primeiras novelas foron realistas e con trazos autobiográficos, como A.M.D.G. (1910). Con Belarmino e Apolonio (1921) comezou unha nova etapa en que dominou o intelectualismo. Destacan tamén a súa novela en dous volumes Luna de miel, luna de hiel/Los trabajos de Urbano y Simona (1923), o libro de poemas El sendero andante (1921), e os ensaios Hermann encadenado. Libro del espíritu y del arte italiano (1917), Política y toros (1918) e Fábulas y ciudades (1961). Recibiu o Premio Nacional de Literatura (1927) e foi membro da Real Academia Española (1928).

GALICIA

Escritora e xornalista. Coñecida como Sofía Casanova, frecuentou os círculos literarios do marqués de Valmar e de Ramón de Campoamor en Madrid. Casada co filósofo e nobre polaco Vicente Lutowslaski, marchou a Polonia, onde colaborou en diversas publicacións periódicas. Da súa variada obra destacan o libro de poemas Poesías (1889), a serie de artigos literarios Exóticas (1913), o conto Princesa del amor hermoso (1909), con ilustracións de Castelao, a novela Idilio epistolar (1931), a narración de viaxes Sobre el Volga helado (1903) e os libros históricos De la guerra: crónicas de Polonia y Rusia (1916) e El martirio de Polonia (1945). Foi membro correspondente da Real Academia Galega (1906) e recibiu o título de académica de honra (1952). Foi galardoada coa Gran Cruz de Beneficiencia, concedida por Afonso XIII.

GALICIA

Xornalista e escritor. Coñecido como Vicente Casanova, desempeñou un destacado labor xornalístico en El Correo, La Democracia e La Monarquía, e como director de La España Artística, onde asinaba os artigos co pseudónimo de Dómine Cervatana. Da súa produción destacan os libros de poemas Versos (1899) e De la Juventud (1912), a novela La toga del reo (1923), e a comedia Neurosis (1921). Tamén escribiu as zarzuelas El pino del norte (1907) e Ronda de primos (1911).

PERSOEIRO

Político, sétimo duque de Medina Sidonia, conde de Niebla e marqués de Cazaza. Capitán xeneral da costa de Andalucía, Filipe II nomeouno capitán da Armada Invencible (1588). Atribuíuselle parte do fracaso da Armada pola súa incompetencia, aínda que posteriormente foi vicerrei de Andalucía e capitán xeneral do Mar Océano (1595).

PERSOEIRO

Político, conde de Niebla e grande de España, comendador da orde de Calatrava. Foi mordomo de Carlos II e lugartenente de Catalunya (1690-1693), e fracasou na loita contra os franceses. De volta na corte, primeiro apoiou a Mariana de Neoburgo pero máis tarde defendeu os Borbóns.

PERSOEIRO

Poeta e autor dramático. Defensor da lingua tradicional, escribiu o poema épico El Orfeo en lengua castellana (1624), a novela breve Sucesos y prodigios de amor (1624) e numerosas obras dramáticas, como La monja alférez e Los amantes de Teruel.