"eo" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao pobo nabateo ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo nabateo.

3. Pobo semita, probablemente de orixe árabe, que estivo situado na rexión noroccidental da Península Arábiga. O seu asentamento inicial é case descoñecido, aínda que se instalou posteriormente ao redor de núcleos como Petra e Hegra, onde constituíu importantes centros mercantís que o levaron a dominar as rutas comerciais que ían desde Arabia ata o Mar Vermello (finais do s IV a C). En 105 foi asimilado polo Imperio Romano.

4. Lingua semítica considerada un dialecto do arameo occidental. Consérvanse máis de 2.500 inscricións sobre pedra nunha zona que vai desde Damasco ata o Mar Vermello (sobre todo na península do Sinaí), a maioría datadas nos ss II e III.

PERSOEIRO

Pedagogo suízo. Foi un dos primeiros profesionais   que utilizou o canto coral como un medio de educación. Fundou unha casa editorial de música e a Liga Suíza para a Cultura Musical.

1. Relativo ou pertencente ás naiadáceas.

2. Planta da familia das naiadáceas.

3. Familia de plantas, da orde das naiadais, que presentan flores unisexuais. De distribución cosmopolita, está constituída por aproximadamente corenta especies de herbas acuáticas somerxidas en auga doce ou salobre.

1. Propio das napeas.

2. Relativo ou pertencente ás napeas.

3. Calquera das ninfas que, segundo a mitoloxía grecolatina, habitaban nos bosques. A miúdo eran confundidas coas dríades.

1. Moeda francesa de ouro cuñada co busto de Napoleón I Bonaparte entre 1805 e 1815, sobre todo a peza de 20 francos. A de 40 francos de ouro chamábase dobre napoleón.

2. Moeda de ouro de Luís Napoleón (Napoleón III) de igual valor á cuñada entre 1805 e 1815, cos seus múltiplos, cinco napoleóns (100 francos), dous napoleóns e medio (50 francos), e submúltiplos, medio napoleón (10 francos), e un cuarto de napoleón (5 francos).

PERSOEIRO

Militar e estadista corso, fillo de Carlos Bonaparte e Maria Laetizia Ramolino. Formouse nas escolas militares de Brienne e de Champ de Mars (París). Aínda que inicialmente as súas ideas comulgaron coas do independentista P. Paoli, durante a Revolución Francesa amosouse favorable á anexión con Francia, polo que, para evitar represalias, fuxiu a Marsella coa súa familia (1793). Declarado xacobino, comezou unha brillante carreira militar ata a Reacción Termidoriana (1794) -cando o prenderon- que recuperou posteriormente ao ser nomeado capitán do exército do interior. En París coñeceu e casou (1796) con Xosefina Beauharnais e ese mesmo ano marchou a Italia, onde conseguiu, tras unha brillante campaña, a celebración do Congreso de Rastatt (1797), o Tratado de Campoformio (1797) e a modificación do mapa político europeo: suprimiu o Reino de Venecia e creou a República Cisalpina. Pasou a Exipto para atallar os británicos na ruta cara ás colonias orientais e quedou illado pola destrución da súa...

PERSOEIRO

Rei de Roma, fillo de Napoleón I Bonaparte e de María Luísa de Austria. De nome Francisco Carlos Xosé Bonaparte, era o sucesor do imperio e foi nomeado rei de Roma. Napoleón I Bonaparte abdicou nel en 1814 e 1815. Desde 1814 residiu en Viena, onde o nomearon príncipe de Parma e despois duque de Reichstadt (1818).

PERSOEIRO

Emperador de Francia (1852-1870), fillo de Luís de Holanda e de Hortensia de Beauharnais. De nome Carlos Luís Napoléon Bonaparte, foi elixido deputado na Asemblea Constituínte, emprendeu unha campaña propagandística en que alertaba a xente de orde (orleanistas, lexitimistas e católicos) contra o perigo do extremismo da guerra e foi elixido presidente. O 2 de decembro de 1851 deu un golpe de estado, feito que o converteu en xefe absoluto de Francia. Disolveu a asemblea, declarou o estado de sitio, restaurou o sufraxio universal e convocou un plebiscito demandando poderes extraordinarios para ditar unha constitución. O 2 de decembro de 1852, feito o plebiscito, foi proclamado emperador. Simpatizante do saint-simonismo e afeccionado á economía política, tentou mellorar a economía francesa, emprendeu grandes traballos públicos e reurbanizou París. A súa política exterior foi un continuo fracaso e as guerras (Crimea, 1854-1856; ataque a Italia en 1859; expedición a México, 1862-1867) foron impopulares...

1. Relativo ou pertencente aos soberanos franceses chamados Napoleón.

2. Partidario dos soberanos franceses chamados Napoleón ou da súa dinastía.