nabateo -a

Relativo ou pertencente ao pobo nabateo ou á súa lingua.

Individuo do pobo nabateo.

Pobo semita, probablemente de orixe árabe, que estivo situado na rexión noroccidental da Península Arábiga. O seu asentamento inicial é case descoñecido, aínda que se instalou posteriormente ao redor de núcleos como Petra e Hegra, onde constituíu importantes centros mercantís que o levaron a dominar as rutas comerciais que ían desde Arabia ata o Mar Vermello (finais do s IV a C). En 105 foi asimilado polo Imperio Romano.

Lingua semítica considerada un dialecto do arameo occidental. Consérvanse máis de 2.500 inscricións sobre pedra nunha zona que vai desde Damasco ata o Mar Vermello (sobre todo na península do Sinaí), a maioría datadas nos ss II e III.