"An" (Contén)

PERSOEIRO

Navegante italiano. Participou na viaxe arredor do mundo comandada por Fernão de Magalhães (1519-1522). De novo en Italia, escribiu Relación da primeira viaxe ao redor do mundo (1525?), ao xeito dun diario.

PERSOEIRO

Escultor. Foi a Italia (1736-1739), onde realizou o Mercure attachant ses talonnières, para presentarse á Acadèmie (1744). Por encargo de Luís XV fíxolle unha réplica, que, xunto con Vénus qui ordonne un message à Mercure (1748), foi enviada a Federico II. Traballou tamén para madame de Pompadour (1750-1758), para quen realizou Madame de Pompadour en amitié (1753). Foi o autor do monumento funerario de Mauricio de Saxonia (1753-1776) e do monumento a Luís XV, en Reims (1756-1765).

PERSOEIRO

Historiador, poeta, ensaísta e tratadista de arte. Foi a Italia entre 1903 e 1904 e encargouse da organización da Escuela Española para Estudios Arqueológicos e Históricos. En 1913 estableceuse en Toronto, onde rematou unha Historia del Arte (1914). Proclamada a Segunda República Española volveu a Madrid, onde publicou o primeiro volume de Summa Artis en 1931.

PERSOEIRO

Compositor neerlandés. Dirixiu o conservatorio de Rotterdam (1930-1947) e, influído por Fauré, Debussy e Mahler, a súa obra musical evolucionou cara á atonalidade propia da escola de Viena. Compuxo, entre outras, as óperas Halewijn (1933) e Merlijn (1946), tres sinfonías, un Concerto para piano e orquestra e música de cámara.

PERSOEIRO

Químico e aeronauta francés. Profesor en Reims, estudou os gases. Co marqués de Arlandes realizou o primeiro voo en globo libre tripulado, en 1783. En 1785 intentou atravesar o Pas-de-Calais, pero o aparato sufriu un accidente e os tripulantes morreron.

PERSOEIRO

Poeta. Formado en historia da arte na Universidade de Budapest, a súa obra caracterizouse polo seu catolicismo profundo e antifascista. Relacionado coa obra de G. Marcel, E. Mounier e S. Weil, da súa produción destaca Trapéz és Korlát (Trapecio e Barras, 1946), Rekviem (Réquiem, 1964) e Bevszelgetések Sheryl Suttonnal (Conversas con Sheryl Sutton, 1977).

1. Que ou quen se serve de astucias ou enganos en beneficio propio.

2. Que ou quen fai moitas trasnadas.

GALICIA

Escritor, tradutor, editor e investigador teatral. Especializado na historiografía do teatro galego, foi director da colección “A Biblioteca do Arlequín” de Edicións Sotelo Blanco, participou na fundación da editorial Laiovento, da que é director, e promoveu a creación de publicacións especializadas de teatro como Don Saturio e Casahamlet, ou a colección Castrodouro-Teatro. Cofundou o Grupo de teatro O Facho (1965), a Escola Dramática Galega (1978), a compañía Luís Seoane (1980) e Elsinor Teatro (1990), onde desenvolve as máis diversas tarefas, normalmente asociadas á tradución de textos e á edición de todo tipo de materiais, dos que destaca a colección “Cadernos da Escola Dramática Galega”, con máis de cen títulos publicados, labor polo que recibiu en 1989 o Premio da Crítica; e os Cadernos da Sala Luís Seoane. Traduciu ao galego textos de Maquiavelo, S. Becket, M. de Ghelderode, A. Strindberg, A. Chekhov, E. Ionesco, Luís Seoane, F. García Lorca ou J. Genet, e é autor...

GALICIA

Xurista e político. Foi alcalde de Cambados (1987-1990), deputado no Parlamento galego polo Partido Popular (1987-1991), deputado no Congreso (1979-1982 e 1989-1999) e senador (1986-1989). Foi nomeado conselleiro de Xustiza, Interior e Relacións Laborais da Xunta de Galicia (1999-2003). Recibiu a Gran Cruz de la Orden de San Raimundo Peñafort (1996).

GALICIA

Xornalista. Foi director de La Voz de Galicia (1968-1977), onde publicaba a sección “Cabos sueltos”. Traballou en Radio Coruña e outros xornais nacionais e estranxeiros, e colaborou en diversas publicacións, como a Revista Instituto José Cornide de Estudios Coruñeses. Foi académico correspondente da Real Academia Galega.

GALICIA

Pianista e compositor. Comezou na música moi novo e con doce anos publicou La primavera (1869) e deu o seu primeiro concerto. Dirixiu o quinteto da Reunión de Artesanos, foi profesor de piano e solfexo, e participou nas actividades do Círculo Bretón de los Herreros e da Sala Berea. Coñeceu a Marcial del Adalid, Andrés Gaos, Chané ou Canuto Berea, cos que mantivo unha intensa colaboración profesional. Das súas obras destacan Vals del año 1880 (1880), Pensamiento fúnebre (1897) ou Angelita (1889).

PERSOEIRO

Escritor indio. Considerado o principal escritor en lingua malaialam do s XX, escribiu máis de 40 novelas e 600 relatos, en que reflicte a sociedade do seu contorno e fai unha defensa especial das castes máis baixas. Destacou cunha colección de contos (1934) e coas novelas Thottiyude Makan (O fillo do basureiro, 1947) e Kayar (A corda, 1978).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Vila de Cruces. Construída no s XV, ten planta basilical cunha nave e dúas ábsidas, cuberta toda ela con bóveda de canón. O arco triunfal apóiase sobre columnas cuadrangulares, integradas nos muros. No exterior destaca a torre campanario dividida en tres corpos.

GALICIA

Actor e director teatral. Co Grupo Teatral Airiños representou diversas obras, das que destacan Na casa do ciruxano (1940 e 1970), de R. Riveiro e T. Sestelo; A venganza (1959), de L. Carré; A fiestra valdeira (1961), de R. Dieste; e Pista ou peste? (1984), de Varela Buxán.

PERSOEIRO

Sacerdote. Cursou estudos eclesiásticos no Seminario Conciliar de Tui onde foi catedrático de Filosofía. Ordenouse presbítero en 1879 e licenciouse máis tarde en Teoloxía. Foi secretario particular do bispo Fernando Hüe Gutiérrez, Capelán de Honra de Súa Maxestade e predicador da súa Real Capela, e pertenceu ao Consejo de Vigilancia contra el Modernismo (1919). Colaborou en diferentes xornais e sobre todo en El Eco del Miño e está considerado como un dos fundadores de Integridad. Polo seu labor en Sevilla a propósito dunha epidemia recibiu a Gran Cruz de Beneficencia.

PERSOEIRO

Nobre e político, oitavo conde de Benavente. Herdou o título do seu irmán Luis de Herrera y Enríquez, ambos os dous fillos de Antonio Pimentel y de Velasco-Herrera. En 1580, ao morrer Enrique I de Portugal, penetrou en territorio portugués con 16.000 homes para asegurar o triunfo de Filipe II, e apoderouse de Bragança. Foi lugartenente de València (1598-1602) e vicerrei de Nápoles (1603-1610).

PERSOEIRO

Militar e político, sexto conde de Benavente. Foi amigo persoal do Emperador Carlos V e padriño e titor do Rei Filipe II.

1. Que ten garbo e aspecto saludable.

2. Que está satisfeito de si mesmo e que presume da súa elegancia.