"An" (Contén)

1. Dividir en anacos unha cousa dura, sen que os anacos cheguen a separarse.

2. Facer algo máis feble.

3. Causar dano ou abatemento físico ou moral.

4. Abrir de forma violenta algo que estaba pechado.

5. Incumprir unha lei, obriga ou promesa.

6. Dividirse en anacos unha cousa dura, especialmente se non chegan a separarse.

7. Facerse máis débil.

8. Sufrir dano ou abatemento físico ou moral.

1. Acción e efecto de quebrantar ou quebrantarse.

2. Dano, perda ou aflición moi graves.

PERSOEIRO

Avogado e político, conde de Toreno, fillo de José María Queipo de Llano y Ruiz de Saraiva. Fundou o diario antirrepublicano El Tiempo e, coa Restauración, foi alcalde de Madrid (1874). Foi ministro de Fomento (1875-1879), de Estado (1879-1880), presidente do Congreso de los Diputados (1880 e 1884) e gobernador civil de Madrid (1884). Presidiu a Sociedad Geográfica e foi membro da Real Academia de Ciencias Morales y Políticas.

PERSOEIRO

Político, conde de Toreno e grande de España (1838). Participou no alzamento asturiano contra os franceses (1808) e foi deputado nas Cortes de Cádiz. Liberal, houbo de exiliarse (1814-1820). Foi ministro de Facenda (1834-1835), de Estado e presidente do Consello de Ministros (1835), deputado (1837) e senador (1840). Escribiu Historia del levantamiento, guerra y revolución en España (1832). Foi membro da Real Academia de la Historia.

PERSOEIRO

Militar. Oficial de cabalaría, rebelouse o 15 de decembro de 1930 en Cuatro Vientos, e exiliouse ata abril de 1931. Rehabilitado pola Segunda República, foi capitán xeneral de Madrid e xefe do Cuarto Militar do presidente, e conservou a súa fidelidade á república ata o cese de Alcalá Zamora. Inspector dos carabineiros, apoiou desde Sevilla a sublevación militar de 1936 e dirixiu o Exército do Sur. Despois de 1939, discrepou co xeneral Franco e morreu marxinado.

PERSOEIRO

Navegante portugués. Estivo ao servizo da Coroa de Castela e participou na expedición de Álvaro de Mendaña ás illas Salomón e Filipinas (1595). En 1605, con tres barcos que lle proporcionou o vicerrei de Perú, navegou cara ao O, cara á mítica terra australiana. Obrigado a virar pola súa tripulación, descubriu a illa de Espíritu Santo (Novas Hébridas).

AFLUENTES

Afluente do río Navia pola esquerda que nace na parroquia de Cabanela e desemboca na de Barcia (Navia de Suarna).

PARROQUIA

Parroquia do concello do Corgo baixo a advocación de santa María.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Navia de Suarna baixo a advocación de Santiago.

GALICIA

Escritora. Licenciada en Filosofía e Letras, é unha das mulleres pioneiras do movemento feminista en Galicia. No ámbito político, relacionouse con diversos partidos e agrupacións de carácter político, como a UPG. Colaboradora de diversos medios de comunicación e revistas como La Voz de Galicia e Grial, coordina a revista Festa da palabra silenciada, en que as mulleres son protagonistas. Ligada á Xeración das Festas Minervais, iniciouse no campo da narrativa con A orella no buraco (1965), unha das súas obras máis destacadas e na que se reflicten os principios do nouveau roman. No eido do ensaio, ademais de diferentes estudos sobre literatura galega, publicou A muller en Galicia (1977), Recuperemos as mans (1980), Evidencias (1990), Escrita da certeza (1995), Misoxinia e racismo na poesía de E. Pondal (1998) e Racionalismo político e literario. Conciliar as Ciencias e as Humanidades (2004)....

CAPITAIS

Capital da provincia de Zambézia, Moçambique (150.116 h [1997]. É un porto situado ao NL da desembocadura do río Zambeze. Durante os ss XVIII e XIX foi un gran centro do mercado de escravos.

PERSOEIRO

Poeta portugués. Figura destacada da poesía portuguesa do s XIX e un dos grandes poetas europeos do mesmo período, foi un dos polemistas -con Eça de Queirós e Teófilo Braga- da chamada ‘Cuestión de Coimbra’, e tratou esta polémica nos ensaios Bom senso e Bom gosto (1865) e A Dignidade das Letras e as Literaturas Oficiais (1865). No ámbito político foi cofundador do Partido Socialista Português. En 1865 publicou Odes Modernas e en 1871 iniciou un cambio de sentido na súa obra, froito dunha longa crise, que reflectiu en Sonetos (1886) e que constitúe o diario da desintegración que o levou ao suicidio.