"Bo" (Contén)

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. Especialista do cine de animación. En 1960 creou o personaxe do señor Rossi, prototipo do home contemporáneo.

PERSOEIRO

Actor e director teatral. Traballou en diversas compañías (1978). A partir deste ano integrouse no grupo Dagoll-Dagom, no que participou como actor e director en Antaviana (1978) e Glups (1983). Tamén participou exclusivamente como director en El Mikado (1986), Mar i cel (Mar e ceo, 1988) e noutras obras doutras compañías como Sin palabras (1987) e Quartetto da cinque (1987). Nos últimos anos dirixiu de novo espectáculos de Dagoll-Dagom como Flor de Nit (Flor de Noite, 1992). Tamén puxo en escena a ópera Don Pascuale de Donizetti no Teatro Grego.

PERSOEIRO

Princesa francesa e Raíña de Castela. Filla do duque Pedro de Borbón e de Isabel de Valois, casou co Rei Pedro I o Cruel (1351), quen a abandonou aos tres días de casar, e logo a perseguiu ata conseguir que a encarcerasen no castelo de Medina Sidonia.

PERSOEIRO

Raíña de Francia, filla de Otón IV, conde de Borgoña. Casou con Carlos IV de Francia. Acusada de adulterio, foi repudiada en 1322 e retirouse a unha abadía.

PUNTA

Punta da costa de Tunisia, no Mar Mediterráneo. Situado ao O do golfo de Bizerta, a 37° 20’ de latitude N, constitúe o punto máis setentrional do continente africano.

PUNTA

Punta da costa atlántica de Mauritania, situado ao N da baía de Lévrier.

PERSOEIRO

Señor de Munster (978) e rei de Irlanda (1002-1014). Loitou contra os viquingos, que ocupaban parte do país, derrotándoos na decisiva batalla de Clontarf (1014). Un grupo dos vencidos, finalmente, asasinouno.

PERSOEIRO

Escritor. De tendencia simbolista, foi coñecido co pseudónimo de Andrej Belyj. Entre 1902 e 1905 publicou catro Sinfonie (Sinfonías) á maneira das grandes composicións musicais, cargadas de motivos místicos. Cos poemas Pepel (Cinsa, 1909) e coa novela Peterburg (1913) interesouse polos problemas sociais resultantes da revolución de 1905.

1. 1. Órgano, xeralmente subterráneo, constituído por un talo curto e engrosado, cunha xema destinada a orixinar o talo aéreo ao darse as condicións adecuadas, e envolvida de follas carnosas e ricas en reservas, entre as que hai outras xemas, que orixinarán novos bulbos. O bulbo representa un órgano de resistencia que permite a un gran número de xeófitos pasar a época desfavorable (fría ou seca) do seu ciclo vexetativo. Pola súa riqueza en substancias de reserva, diversas especies bulbosas teñen interese alimentario.

   2. Nalgúns cogomelos, engrosamento globuloso da base do pé.

   3. Nalgunhas algas, disco basal de fixación en forma de cúpula.

2. 1. Expansión, protuberancia redondeada de certos órganos que lembra, pola súa forma, os bulbos vexetais.

   2. bulbo aórtico

      Dilatación da base da aorta.

   3. bulbo arterioso

      Rexión do vaso cardíaco do embrión.

   4. bulbo dentario

      Papila nerviosa e vascular da parte interna do dente.

   5. bulbo duodenal

      Primeiro tramo do duodeno, a continuación do píloro.

   6. ...

1. Que ten bulbos.

2. Que ten aspecto de bulbo.

1. Relativo ou pertencente ao bulbo uretral.

2. Glándula de Cowper.

PUNTA

Punta situada na parroquia e concello de Burela, entre a praia Reliño ao N e Punta das Cabras ao S. Constitúe o extremo oriental da Serra de Buio.

GALICIA

Cronista oficial de Cambados. Desenvolveu o seu labor profesional como comisario de policía. Colaborou como xornalista en La Voz de Galicia e no Faro de Vigo. Amais de numerosos artigos xornalísticos, escribiu: Cambados a la luz de la historia (1933), El Grove, su historia (1964) e Rosalía en el llanto de su estirpe (1968). Foi membro da Real Academia Galega e, dende 1973, da Real Academia da Historia. Recibiu un premio nos Xogos Florais da Coruña do ano 1948 pola súa obra El periodismo gallego en relación con el periodismo español.

PERSOEIRO

Escritor. A súa obra reflicte unha gran preocupación polos temas sociais, á vez que se apoia nunha linguaxe moi elaborada. Publicou as novelas Dos días de setiembre (1962), Ágata ojo de gato (1974), Toda la noche oyeron pasar pájaros (Premio Ateneo de Sevilla, 1981) e En la casa del padre (1988), entre outras; e poemarios como Las adivinaciones (1952), Memorias de poco tiempo (1954), Las horas muertas (1959), Vivir para contarlo (1969), Descrédito del héroe (1977), Selección natural (1983) e Laberinto de fortuna (1984), entre outros.