"eo" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao neopositivismo.

2. Seguidor do neopositivismo.

1. Relativo ou pertencente aos neópteros.

2. Insecto do grupo dos neópteros.

3. Grupo de insectos pterigotos que presentan, na parte basal das súas ás posteriores, un anaco membranoso.

PERSOEIRO

Rei de Epiro (373 a C-357 a C), fillo e sucesor de Alcetes I. Unha das súas fillas era Olimpia, nai de Alexandre o Grande.

PERSOEIRO

Rei de Epiro, neto de Alexandre I de Grecia. Despois de que Eácides lle arrebatara o poder, á súa morte compartiu o reinado co sucesor, Pirro, quen o asasinou.

1. 1. Relativo ou pertencente ao período neopúnico.

   2. Período que corresponde á última época da civilización púnica ou cartaxinesa no Mediterráneo Occidental.

2. Aplícase ao alfabeto púnico utilizado durante o período que cronoloxicamente corresponde aos ss II-I a C.

1. Relativo ou pertencente aos neornites.

2. Ave do grupo dos neornites.

3. Grupo de aves que teñen menos de trece vértebras caudais libres e as do extremo xeralmente soldadas formado un pigóstilo. A cola, polo tanto, é reducida e presenta as plumas dispostas en abano.

1. Corrente artística que xurdiu a comezos da década de 1960 como reacción contra o expresionismo abstracto. O termo inclúe tanto as tendencias da figuración naturalista como o emprego de imaxes procedentes dos medios de comunicación e de ensamblaxes.

2. Doutrina propugnada en 1912 por un grupo de filósofos norteamericanos reunido en torno a W. P. Montague, para enfrontar o idealismo hegeliano e o pragmatismo. Establecía que o coñecemento non é subxectivo e que atinxe á realidade, que é constituída por un conxunto de entidades simples relacionadas entre si diversamente.

3. Movemento cinematográfico italiano que xurdiu en 1945, ao finalizar a Segunda Guerra Mundial e o réxime fascista, e que durou, aproximadamene ata 1952. Esta corrente inaugurouse con Roma, città aperta (1945), de Roberto Rossellini, e adoptou un ton marcadamente realista, dado polo afán de obxectividade documental e de verismo, conseguidos coa utilización de actores non profesionais, a rodaxe en escenarios naturais e a exposición dunha temática cotiá das clases populares. O neorrealismo produciu obras como Paisà (1946), de Rossellini; Ladri di biciclete (1948) e Miracolo a Milano (1950), de De Sica; La terra trema (1948), de Visconti e Riso Amaro (1949), de De Santis. Ademais dos autores citados, inscríbense dentro do movemento neorrealista outros como Luigi Zampa, Alberto Lattuada, Pietro Germi, Renato Castellani, Michelangelo Antonioni, Pier Paolo Pasolini e Federico Fellini.

4. Tendencia da narrativa italiana que comezou a consolidarse cara a 1930 coa esixencia dunha representación extremadamente analítica, introspectiva, crúa e dramática das convencións da vida burguesa e da vacuidade e a insatisfacción da existencia. Comprende a produción de escritores que practicaron unha narrativa apartada da lírica, resolta nos personaxes, os ambientes e as situacións (A. Moravia, F. Iovine ou C. Bernari), e tamén a dos que son esencialmente líricos e van na procura da creación de atmosferas suxestivas (E. Vittorini, C. Pavese, V. Pratolini, P. A. Quarantotti-Gambini ou R. Bilenchi).

1. Relativo ou pertencente ao neorrealismo.

2. Seguidor do neorrealismo.

1. Relativo ou pertencente ao neorrománico.

2. Corrente arquitectónica historicista, contemporánea do neogótico, aínda que de menor entidade, que tratou de recuperar as características do románico. Ao final do s XIX derivou na arquitectura bizantina. O promotor máis importante foi Paul Abadie, arquitecto da igrexa do Sacré-Coeur de Montmartre, en París. Tivo un gran predicamento en Alemaña, coa restauración da capela palatina de Aquisgrán e en Inglaterra coa catedral católica de Westminster.

1. Substancia en forma de pos brancos, inodoros, solubles en auga e menos solubles en alcohol, que se emprega en caso de íleo intestinal e para previr a atonía postoperatoria.

2. Análogo sintético da fisostigmina. É un inhibidor do enzima colinesterase. Emprégase como colinérxico no tratamento da atonía abdominal e na miastenia grave.