"Bo" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Cabo Verde ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Cabo Verde.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Laracha baixo a advocación de san Román.

PERSOEIRO

Pintor impresionista e coleccionista. Discípulo de Léon Bonnat, nos seus cadros representou temas contemporáneos, vistas urbanas e a vida obreira. É mais coñecido como coleccionista das obras doutros impresionistas, que legou ao estado francés. Na súa produción destacan, Les rabouteurs de parquet (Os colocadores de parqué, 1875), e entre as vistas urbanas, París, día lluvioso (1877).

1. Habitáculo escuro e situado xeralmente nun lugar profundo.

2. 1. Cuarto destinado a encerrar a persoas detidas, situado en cuarteis, xulgados, comisarías e prisións.

   2. Cela incomunicada onde se encerra a unha persoa detida.

PERSOEIRO

Médico. Catedrático de botánica e cirurxía en Montpellier, cara ao 1568 volveu a València como catedrático de cirurxía. É autor de Cirugía universal y particular del cuerpo humano (1580), publicada conxuntamente cun tratado de anatomía e outro sobre a sífilis, e da edición corrixida da Chirugia (Cirurxía), de Guiu de Caulhac.

1. Moble rústico, de gran peso e de dimensións desmesuradas.

2. 1. Obxecto de dimensións desproporcionadas.

   2. Animal de gran tamaño e de aspecto desagradable.

3. Máscara que se emprega para protexer a cara das picaduras das abellas, cando se castran as colmeas.

PERSOEIRO

Físico e enxeñeiro inglés. Estudiou os fenómenos termodinámicos relacionados cos enxeños de vapor de auga. Introduciu o termómetro de resistencia de platino, máis exacto ca os anteriores, e propuxo unha ecuación de estado coñecida como ecuación de Callendar.

PERSOEIRO

Debuxante, pintor e teórico da arte. Contrario ao vangardismo e ao realismo social, o seu modelo foron Ingres e os clásicos. En L’art i la revolució social (A arte e a revolución social, 1936) propugnou un realismo afastado de todo compromiso. En 1939 exiliouse a Francia.

1. ara longa cun gancho no extremo utilizada como axuda para rubir ás árbores ou para achegar as súas pólas e coller a froita.

2. Peza de ferro na que se penduran do teito os touciños do porco.

3. Peza de madeira ou doutro material atravesada na cambota para pendurar a gramalleira

4. Conxunto de cousas ensartadas nunha vara ou similar, especialmente as sardiñas para curalas.

PERSOEIRO

Político, avogado e financeiro catalán. Licenciouse en Filosofía e Letras (1896) e en Dereito (1897) en Barcelona. Fundou e dirixiu a Lliga Regionalista ata a súa desaparición (1936). Foi elixido deputado e, aínda que saíu derrotado nas eleccións posteriores á Semana Tráxica (1910), resultou reelixido en 1914 e nomeado ministro de Fomento en 1818, no goberno presidido por Maura. O seu prestixio decaeu por non acadar a aprobación do Estatut d’Autonomia. En 1923 retirouse da vida política e, unha vez instaurada a Ditadura, seguiu colaborando con La veu de Catalunya e publicou diversas obras. Cando caeu a Ditadura intentou soster a monarquía coa creación de Centro Constitucional, pero a proclamación da Segunda República fixo fracasar ese intento e trasladouse ao estranxeiro. Despois da transformación da Lliga Regionalista en Lliga Catalana (1933) continuou sendo un dos máximos dirixentes. O alzamento militar de 1936 sorprendeuno no estranxeiro e, aínda que se declaraba antifascista...

1. Peza do carro do país, en forma de uve e con gallos un pouco curvos, que se coloca no final do cabezallo, contra as chedas, para suxeitar, estreitar ou aumentar a capacidade da canga.

2. Peza de madeira que une a grade ou a sachadora ao xugo, ou dúas xuntas ao mesmo carro.

3. 1. Angazo grande con pugas de ferro ou madeira empregado para recoller algas e outros usos.

   2. Ferramenta con catro pugas de ferro que saen dun traveseiro utilizada para estender esterco.

4. Mango de madeira que poñía en movemento os muíños de man.

5. Aparello utilizado para sacar auga dos pozos.

6. Temón do arado.

7. Ferro cilíndrico que se mete no burato do remo dunha dorna e que vai cravado no seu fondo.

PERSOEIRO

Diplomático francés, descendente de Pierre Joseph Cambon. Gobernador xeral de Alxeria (1891) e embaixador de Francia en Washington (1897), Madrid (1902-1907) e Berlín (1907-1914). Co seu irmán Pierre Paul Cambon (París 1843 - 1924), tamén embaixador, preparou a alianza británica en caso de guerra con Alemaña (1912). Foi un dos signatarios do Tratado de Versailles (1919).

PERSOEIRO

Político francés. Membro da Asemblea Lexislativa, da Convención e do primeiro Comité de Salvación Pública (1793), estableceu o Grand Livre de la Dette Publique. Provocou a primeira votación contraria a Robespierre, pero acusárono de malversación e excluírono do Comité. Foi membro da cámara napoleónica dos Cen Días e acabou exiliado en Bélxica.