"An" (Contén)

1. Que se refire aos estudios da lingua inglesa ou cultura dos países anglofalantes.

2. Ciencia que estudia Inglaterra e os seus habitantes, especialmente as civilizacións antigas.

1. Relativo ou pertencente ao pobo anglo.

2. Individuo do pobo xermánico anglo.

3. Pobo xermánico establecido na actual Schleswig-Holstein, onde a península de Angeln recorda o seu nome. Igual ca os saxóns e os xudeus, desembarcaron nas costas orientais de Bretaña entre a segunda metade do s V e o final do s VII. Desfacéndose dos británicos ou someténdoos, establecéronse en gran parte da actual Inglaterra. Outro grupo permaneceu na actual Alemaña e estableceuse no distrito chamado Angeln. Este grupo deixou escrito no século IX o seu dereito popular (Lex Anglorum).

4. Dialecto do inglés antigo que se falaba ao norte de Inglaterra.

1. Relativo ou pertencente aos ingleses establecidos en América.

2. Natural de Inglaterra ou descendente dun natural de Inglaterra, establecido nos EE UU ou en América.

3. Relativo ou pertencente ás relacións económicas e sociais entre Inglaterra e América e ás relacións dos habitantes de Inglaterra e de América.

1. Cabalo procedente do cruzamento da raza inglesa coa raza árabe.

2. Que posúe elementos ingleses e árabes ao mesmo tempo.

1. Relativo ou pertencente aos que falan normalmente lingua inglesa.

2. Persoa que fala habitualmente a lingua inglesa.

1. Relativo ou pertencente aos angloindios.

2. Británico nado ou instalado na India durante o período de dominación británica.

ILLAS

Arquipélago da costa NO de Francia no Canal da Mancha, pertencente administrativamente a Gran Bretaña (195 Km2; 148.000 h [estim 1995]). Constitúen unha prolongación do macizo da Armórica, e ten un relevo con costas altas e escarpadas. O arquipélago comprende as illas de Guernesey, Jersey, Alderney, Sark, Herm e outras máis pequenas. As principais poboacións son Saint Peter Port en Guernesey e Saint Helier en Jersey. As illas foron ocupadas polos alemáns dende 1904 ata finais de 1945. O dereito baséase no Grand Coutumier de Normandía, elaborado no s XIII, con engadidos posteriores de leis inglesas. As linguas oficiais son o francés en Jersey e o inglés en Guernesey, aínda que no campo se fala un dialecto francés.

1. Relativo ou pertencente aos normandos que quedaron en Inglaterra despois da conquista normanda e aos seus descendentes. Aplícase ao reino inglés e ao ducado de Normandía baixo a mesma soberanía.

2. Individuo orixinario de Normandía establecido en Inglaterra a consecuencia da conquista do país (1066) por Guillerme o Conquistador, duque de Normandía.

3. ariante antiga da lingua de oïl, transplantada a Inglaterra despois de ser conquistada polos normandos (1066). Á base lingüística normanda, sobreponse unha capa anxevina, mestura que fai a miúdo que se disolvan os trazos específicos pola imitación do francés continental e a influencia da lingua literaria.

4. Literatura importada a Inglaterra no 1066 coa invasión dos normandos e que, escrita no seu dialecto, perdura ata finais do s XIV. A pesar da introdución de elementos ingleses considérase unha variante da literatura francesa. Coñécense máis de 400 textos anglonormandos. Cultiva a canción de xesta (Waldef, Horn e Rimenhild, Bovon de Hanstone), o lai (Havelok, Désiré, Du cor) e a novela cabaleiresca (Amadas et Ydoine). Tamén se conservan obras históricas (Estoire des Eingles, de Geoffrey Gaimar, s XII), relixiosas, didácticas, morais e unha lírica practicamente descoñecida.

1. 1. Relativo ou pertencente aos pobos anglosaxóns.

   2. Relativo ou pertencente aos individuos de lingua e cultura inglesa, de procedencia inglesa.

2. Pobos xermánicos que invadiron Inglaterra no s V. Os pobos xermánicos ingleses, saxóns e xutos, establecidos en Inglaterra no s V, foron ao comezo designados comunmente como saxóns, aínda que o apelativo inglés se atopa xa en Tácito; no s VI Paz Diaca crea o termo para distinguir os saxóns de Inglaterra dos do continente. Despois dun longo período de vacilacións a expresión foi retomada por William Camden no 1586.

3. inglés.

4. Escritura usada polos pobos anglosaxóns entre os ss VI e XII. Coa difusión do Cristianismo, tomaron como modelo a letra dos manuscritos latinos importantes directamente, ou ben a través dos manuscritos irlandeses. Deriva da “nova cursiva romana”.

5. Literatura que se desenvolveu en diversos dialectos anglosaxóns en Inglaterra do s V ata o s XI, e que foi acantoada baixo a influencia anglonormanda. A primeira etapa (ss V ao VII), caracterizouse pola literatura pareomolóxica e a dos scopas. Na segunda (ss VII ao VIII), xurdiron elexías e cantos épicos como o Beowulf. Foi entón cando conviviu coa literatura latina provocada pola chegada do Cristianismo. A terceira (ss X-XI), estivo presidida polo reinado de Alfredo o Grande, quen impulsou as traducións e a redacción da Crónica anglosaxona, e na cuarta e derradeira etapa iniciouse a decadencia. A produción poética foi a que acadou un maior nivel literario; sen embargo, a influencia na creación da prosa inglesa foi decisiva durante o reinado de Alfredo o Grande.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ponteareas baixo a advocación de san Pedro.

IGREXAS

Igrexa románica do concello de Ponteareas. En orixe, pertencía a unha fundación monástica bieita instalada alí no s XII. Trátase da única testemuña en Galicia de planta cruciforme románica con nave única e capela rectangular.