"Anda" (Contén)

1. 1. Insignia ou bandeira dunha corporación militar, en especial a das tropas de cabalería.

   2. Insignia ou bandeira en que figura a imaxe dun santo ou da Virxe María e que serve como distintivo dunha confraría ou comunidade relixiosa.

   3. Bandeira que se representa en forma cadrada, pendurada duns cordóns amarrados a unha hasta, e que remata en dúas puntas o dobre de longas ca a súa anchura.

2. Pétalo superior da corola das papilionáceas.

3. Aquilo que pasa a ser a representación ou o símbolo dun movemento ou dunha causa.

PUBLICACIÓNS

Publicación de tendencia liberal aparecida en Santiago de Compostela en 1811. Subtitulouse “Llámesele Estandarte ao Garabato y véngale de perlas al Sensato”. Distinguiuse polas súas críticas á publicación absolutista El Sensato. Co mesmo título e na mesma cidade apareceu unha publicación en setembro de 1814 impresa nos talleres de Manuel Antonio Rey.

1. Asunto enleado e difícil.

2. Cousa de pouca importancia.

GALICIA

Política. Foi presidenta de Novas Xeracións do Partido Popular da Coruña desde 1994 e deputada no Congreso pola circunscrición da Coruña na VI (1996-2000) e VII (2000) lexislaturas, nas que foi membro das comisións de Sanidade e Consumo, Administracións Públicas, Regulamento e da comisión mixta para o estudo do problema das drogas.

GALICIA

Pintora. Comezou a súa formación en Londres, onde realizou un curso de pintura en The Heartherly School of Fine Arts. Posteriormente estudiou ourivería e pintura na Escola de Artes e Oficios en Vigo. Residiu en Caracas (1964-1969), onde realizou cursos de cerámica e escultura na Escuela Nacional de Bellas Artes Cristóbal Rojas. Encadrada na denominada escola galega, a súa produción como pintora recolle diversas temáticas: paisaxes, bodegóns e maternidades. Nas súas obras, o debuxo desaparece na busca do esencial. Realizou desde 1971 exposicións tanto colectivas como individuais. Recibiu, entre outros, o primeiro premio de debuxo na Mostra de Artistas Noveis do Concello de Vigo.

PERSOEIRO

Político. Duque de Fernández Miranda. Catedrático de Dereito Político, desempeñou diversos cargos na educación, como director xeral de Ensino Universitario e delegado nacional de Cultura y Formación del Movimiento. Ministro secretario xeral do Movemento desde 1969 e vicepresidente do Goberno entre xuño de 1973 e xaneiro de 1974, a partir de decembro de 1975 ocupou a presidencia das Cortes e do Consello do Reino, desde onde propiciou a Lei de Reforma Política e o nomeamento de Adolfo Suárez como presidente do consello de ministros. Abandonou os seus cargos un mes antes das eleccións de xuño de 1977 e foi senador por designación real desde 1979. Entre os seus escritos cómpre salientar La justificación del Estado (1946) e Estado y Constitución (1975). Foi distinguido co Toisón de Oro e condecorado coas cruces do Mérito Civil e de Alfonso X el Sabio, entre outras.

PERSOEIRO

Poeta do Cancioneiro Geral (ss XV-XVI) de Garcia de Resende e irmán de Diogo Brandão. Tamén coñecido como Fernão Brandão Pereira, traballou na corte portuguesa ao servizo da Raíña Isabel, primeiro, e do infante Fernando, despois. Escribiu varias composicións en portugués e castelán, e axudou ao seu cuñado Francisco de Pina a concluír a Crónica de D. Manuel, que o seu sogro, Rui de Pina, deixara incompleta.

PERSOEIRO

Artista plástica. Graduouse na Escuela Oficial de Artes Aplicadas de València (1972) e realizou estudios de artes en París e de historia da arte en Florencia. Nos anos setenta e oitenta cultivou a pintura, a escultura, o debuxo e o deseño e, despois de residir en diferentes cidades, instalouse na Coruña. Dende comezos da década de 1990 realizou traballos fotográficos. Das súas obras destacan as series Heterofobias e Soños (1997), nas que empregou a pintura fotográfica, e Luz. Realizou exposicións en diversas cidades e participou, entre outras, na feria ARCO (1998).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Sevilla, Andalucía, situado no val do Guadalquivir, entre Carmona e Écija (7.470 h [1996]. Centro agrícola de La Campiña, con industrias alimentarias. De orixes prehistóricas, recibiu durante a ocupación romana o nome de Obulcula. Conquistada polos cristiáns en 1248, o seu señorío foi entregado á orde de Alcántara. Do seu patrimonio cultural destacan, entre outros, o xacemento de Fuente de la Reina e os restos do castelo de Fuentes.

1. Relativo ou pertencente ao pobo ganda.

2. Individuo do pobo ganda.

3. Pobo africano que habita ao N do lago Vic22toria. Procedente de África central, estendeuse polo seu territorio actual cara ao s X e organizou un sistema de goberno centralizado e complexo, cunha estrutura administrativa e xudicial, ademais dun exército. Os colonizadores británicos empregáronos para dominar e administrar as rexións centrais e orientais de Uganda, a cambio dunha grande autonomía. Trala independencia de Uganda (1962) conservaron unha importante capacidade de manobra e, dende 1993, acadaron a autonomía para a súa rexión. A súa economía baséase na agricultura e conserva aínda unha organización social de base feudal. A pesar da introdución do Islam a comezos do s XIX e do Cristianismo a finais do s XIX, deuse un proceso de sincretismo coa súa relixión tradicional.

4. Lingua da familia bantú do phylum níxer-congo que se fala en Uganda e Tanzania. Utiliza o alfabeto latino e a súa primeira gramática data de 1882. OBS: Tamén se denomina luganda.

1. Conxunto de animais dunha explotación.

2. Grupo de persoas que se comportan de xeito desprezable.