"André" (Contén)

PERSOEIRO

Xurista. Doutorado en Dereito Civil e Eclesiástico, ocupou en 1792 a praza de substituto da cátedra de Institucións Canónicas e en 1807 foi elixido catedrático substituto de Historia Eclesiástica. Foi autor de Ideas que para la perpetua solidez del magnífico Edificio de la Livertad [sic] de España inventa y coloca por su orden el Dr Andrés Fernández (1810), Manifiesto por la buena fé del pueblo de Iria Flavia, en la causa que expresa el Dr Andrés Fernández (1811) e Idea que al juicio de la Nación presenta sobre contribuciones el Dr Andrés Fernández (1812).

GALICIA

Arquitecto. Doutor en Arquitectura e catedrático emérito da Universidade da Coruña. A súa obra pode cualificarse de funcionalista e relaciónase coa obra de Mies van der Rohe. Destacan, entre outras construcións, a planta embotelladora de Coca Cola e a SEAT na Coruña, o complexo de Sargadelos, as sedes do Banco Bilbao na Coruña e Pontevedra, o Centro de Cálculo de Caixa Galicia, a rehabilitación da Casa Museo de Rosalía de Castro, a Escola de Idiomas e o Conservatorio da Coruña. Foi decano do Colegio de Arquitectos de León, Asturias e Galicia, e o primeiro en ocupar o mesmo posto ao crearse o COAG (1973-1979). Colaborou en Boletín Académico da ETSA, Luzes de Galicia, Coruña paraíso del turismo, On diseño, Obradoiro e, entre outras obras, en R. González Villar e a súa época (1975), Isaac Díaz Pardo: un proxecto socio-cultural para Galicia (1990) e Xosé Bar Boo, arquitecto (1996). Pertenceu á Real Academia Galega, Academia...

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Pol. Construída no s XVII, ten nave rectangular con cuberta a dúas augas e capela maior de planta cadrada con cuberta a catro augas. Ao pé da nave sitúase un pórtico sobre o que se erixiu a espadana de dous vans.

PERSOEIRO

Escultor. Coñecido como Andrea da Fiésole, foi discípulo de Francesco di Simone. Das súas obras destaca o dosel da catedral de Fiésole (1492) e o busto de Marsilio Ficino da catedral de Florencia.

PERSOEIRO

Relixioso, filósofo e historiador. Formado en linguas clásicas, estudiou na École Française de Roma (1921) e de Atenas (1922), antes de ordenarse dominicano en 1924. Das súas obras destacan L’Idéal religieux des Grecs et l’Évangile (O ideal relixioso dos gregos e o Evanxeo, 1932), Le Monde gréco-romain au temps de Notre-Seigneur (O mundo grecorromano nos tempos do Noso Señor, 1935) e La Révélation d’Hermès Trismégiste (A revelación de Hermes Trismexisto, 1944-1949).

FILOSOFOS

Filósofo materialista alemán. Estudiou teoloxía en Heidelberg e filosofía en Berlín xunto a G. W. F. Hegel (1824-1826). Membro destacado da esquerda hegeliana, argumentou contra a inmortalidade persoal e a transcendencia de Deus. Propuxo un humanismo naturalista no que a filosofía era ciencia da realidade na súa verdade e totalidade; e no que as ciencias especializadas eran aspectos abstractos do ser humano completo e, polo tanto, o home era o centro do mundo. Anos despois, o seu pensamento evolucionou cara ao materialismo fisiolóxico, aínda que sen desfacerse dalgunha das influencias do idealismo hegeliano, e utilizou a antropoloxía contra a relixión; o home crea a Deus á súa imaxe e semellanza e non ao revés. Mediante esta crítica da relixión, que conduce ao ateísmo, explicou a produción do mundo divino desde a realidade material e inverteu a tese hegeliana. Entre as súas obras destacan Gedanken über Tod und Unsterblichkeit (Pensamentos sobre morte e inmortalidade, 1830) ou Grundsätze...

PERSOEIRO

Médico alemán. Foi profesor de anatomía patolóxica na Universidade de Copenhaguen. En 1926 recibiu o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía polas súas investigacións sobre o cancro.

REXIÓNS

Rexión de Europa que comprende o litoral do extremo sudoccidental do mar do Norte, desde o paso de Calais ata a beira dereita do delta do Escalda; limitado ao S polos outeiros do Artois, que o separan da conca de París, constitúe o extremo occidental da chaira do N de Europa.
Xeografía
Corresponde a unha terceira parte do departamento francés de Nord, as dúas provincias belgas de Flandres Occidental e Flandres Oriental e o sector continental da Zelanda neerlandesa. Fisicamente distínguese o Flandres marítimo ou occidental e o Flandres interior ou oriental. O primeiro é unha chaira moi baixa, formada por unha capa de arxila de orixe marítima, desecada por canais e moi fértil; é a rexión dos pólderes. Dunha altura non superior a 5 m, grazas aos diques e ás dunas litorais, resgárdase dos azoutes do mar e das mareas. Dunha gran horizontalidade, abundan as pequenas explotacións agropecuarias. A costa, de recente formación, está constituída por un cordón de dunas,...

REXIÓNS

Rexión de Bélxica (13.521 km2; 5.926.838 h [estim 1998]), unha das dúas nas que se divide o país, que inclúe as provincias de Anveres, Brabante Flamengo, Flandres Occidental, Flandres Oriental e Limburgo.

TERRITORIOS

Territorio histórico xerme da rexión de Flandres. Balduíno I Brazo de Ferro fundou a primeira dinastía de condes a mediados do s IX e o seu fillo Balduíno II o Calvo, foi o primeiro conde independente. Os seus sucesores estendéronse sobre os condados de Zelanda (1006) e Aalst (1033), e produciuse un importante desenvolvemento económico. A cuarta dinastía, iniciada por Teodorico I o de Alsacia, perdeu os condados de Artois (1191) e Vermandois (1214). Durante a quinta dinastía sucedéronse a partir do 1279 as disputas entre os fillos dos dous matrimonios da condesa Margarida II a Negra pola súa herdanza. O monarca francés Luís XI repartiu o territorio e outorgoulles Flandres aos Dampierre e Hainaut aos Avesnes. Na sexta dinastía produciuse a invasión dos franceses (1300) que provocou a sublevación dos flamengos e, trala vitoria en Courtrai (1302), conseguiron a independencia dos franceses polo Tratado de Athis-sur-Orge (1305)....

PERSOEIRO

Pintor. De orixe flamenga, traballou para Isabel a Católica (1496-1504), para a que fixo o Políptico de Isabel a Católica, onde mesturou as cores e as tipoloxías humanas flamengas cos escenarios arquitectónicos renacentistas. Traballou en Salamanca e en 1509 contratou o retablo maior da catedral de Palencia.

PERSOEIRO

Cardeal e político francés. Capelán da Raíña María Tareixa de Austria (1679-1683) e bispo de Frejús (1698-1714), foi nomeado en 1714 preceptor do futuro Luís XV e desde 1726 ministro de Estado. Opúxose aos xansenistas e practicou unha política exterior pacifista, malia intervir activamente nas guerras de sucesión de Polonia e Austria.

PERSOEIRO

Debuxante. Creou a Gastón Lagaffe e retomou as aventuras de Spirou e Fantasio. Os seus debuxos encaixan co estilo característico da escola belga.

PERSOEIRO

Fotógrafo coñecido co pseudónimo de Robert Capa. Estudiou ciencias políticas, socioloxía e xornalismo en Berlín. En 1932 comezou a traballar no laboratorio fotográfico da axencia Dephot. En 1933 instalouse en París, fuxindo dos nazis, e coñeceu os que posteriormente cofundaron a axencia Magnum. Dende 1936, como fotógrafo independente, especializouse na elaboración de documentais sobre movementos políticos e guerras; a súa primeira reportaxe realizouna durante a Guerra Civil española no bando republicano, onde obtivo a súa fotografía máis coñecida, Miliciano ferido de morte (1936). Durante a Segunda Guerra Mundial traballou como correspondente para as revistas Life e Collier’s. Nas súas imaxes tentaba transmitir o sufrimento dos pobos durante as guerras, onde se amosaba contrario a estas, ás inxustizas e á represión dos inocentes. En 1947 fundou a axencia Magnum xunto con Cartier-Bresson, David Saymour e George Rodger. Documentou tamén os enfrontamentos...

PERSOEIRO

Escritor. Membro do PC dende 1918, publicou Čapajev (1923), M’atez (1923-1924) e V semnadcatom godu (1925).