"Bia" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio do Principado de Asturias, situado no límite SO coas comunidades autónomas de Galicia e Castela e León, drenado polo río Ibias (2.082 h [2001]). A súa economía baséase na agricultura e a gandería porcina, bovina, ovina e cabalar.

PERSOEIRO

Emir da Cirenaica (1949-1951) e rei de Libia (1951-1969). Aliado dos británicos durante a Segunda Guerra Mundial, coa súa axuda acadou o trono do Reino de Libia. Durante o seu goberno entrou a formar parte da Liga Árabe (1953) e foi acordado o establecemento de bases británicas (1953) e estadounidenses (1954), a cambio de axuda económica. En 1969, aproveitando unha viaxe que fixo a Turquía, a á esquerda do exército destronouno e foi proclamada a República Árabe de Libia. Condenado a morte durante a súa ausencia, tivo que exiliarse e adoptar a nacionalidade exipcia.

1. Que intercambia ou que serve para intercambiar.

2. Aparato empregado para transmitir calor dun fluído a outro que está a temperatura inferior. Estes circulan manténdose separados por unha parede dun material bo condutor. A disposición máis tradicional consiste en dous tubos concéntricos, un condutor do fluído quentador, e o outro do quentado. Non obstante , o máis corrente é que o aparato dispoña dun corpo cilíndrico de material termicamente illante, que contén no interior un grupo de tubos de material bo condutor; un fluído circula polo interior destes, e outro é conducido directamente polo corpo do aparato.

3. Substancia insoluble en agua que contén ións lábiles capaces de ser intercambiados por outros ións con carga do mesmo signo, presentes nunha solución acuosa coa que entra en contacto, sen que teña lugar ningún cambio físico maior na súa estrutura. Segundo os ións lábiles sexan positivos ou negativos, os cambiadores son catiónicos ou aniónicos, respectivamente. Coñécense de orixe natural, pero na actualidade os máis empregados son de natureza sintética. Os cambiadores iónicos posúen unha estrutura reticular tridimensional e grupos funcionais ionizables que reteñen por atracción electroestática os ións intercambiables. A forza ácida ou básica destes grupos determina o comportamento do cambiador, que está condicionado tamén pola dimensión media dos poros do retículo. O cambiador soamente é eficaz en condicións en que os seus grupos activos sexan ionizados. Iso fai que os cambiadores fortemente ácidos ou fortemente básicos actúen nun campo moi amplo de valores de pH; os que conteñen grupos...

DISTRITOS

Distrito de Serra Leona, situado na provincia Setentrional (3.108 km2; 186.231 h [1985]). A súa capital é Kambia.

REXIÓNS

Rexión de Guinea (1.476 km2; 98.053 h [1983]). A súa capital é Koubia.

1. Que ten a corola ou o cáliz cun labio ou máis, a miúdo, con dous.

2. Antigo nome que recibían as plantas da familia das lamiáceas.

1. Relativo ou pertencente aos labios.

2. Que se articula pola intervención dos labios. Nas realizacións vocálicas a característica maniféstase pola prominencia labial ([o], [ɔ], [u]). Nas realizacións consonánticas maniféstase por un contacto ou unha constrición entre os labios (bilabiais: [p], [b], [m]) ou entre outro órgano e os labios (labiodental: [f]).

1. Articulación realizada coa participación dos labios.

2. Fenómeno polo que se propaga o carácter labial dun son a outros que forman parte dunha mesma secuencia sintagmática.

1. Facer labial un son.

2. olverse labial un son.

PERSOEIRO

Cantautor, escritor e político. Fundador da revista Andalán e do Partido Socialista de Aragón (PSA), foi deputado nas Cortes de Aragón pola Chunta Aragonesista (1999-2000) e deputado no Congreso de los Diputados desde 2000. Como intérprete gravou o disco Cantar y callar (1974). Publicou Las sonatas (1965), Con la voz a cuestas (1982), Diario de un náufrago (1988), Un país en la mochila (1995), froito dos doce documentais sobre España rural emitidos por TVE, e Dulce sabor de días agrestes (2003).

PERSOEIRO

Cantautor, profesor, escritor e político. Licenciado en Filosofía e Letras en 1960, exerceu a docencia ata que se dedicou en exclusiva ás súas facetas creativas. Participou na fundación da revista cultural Andalán, xunto con Eloy Fernández Clemente, e do Partido Socialista de Aragón (PSA). Foi deputado nas Cortes de Aragón pola Chunta Aragonesista (1999-2000) e deputado no Congreso de los Diputados na VII e VIII lexislaturas (2000-2008).
Da súa discografía destacan os títulos Cantar y callar (1974), Tiempo de espera (1975), Que no amanece por nada (1978), Las cuatro estaciones (1981), Aguantando el temporal (1985), Diario de un náufrago (1988), Canciones de amor (1993), Paisajes (1997) e Vayatrés (2009). Publicou, entre outras obras, Sucede el pensamiento (1959), Recuerdos...