"Bo" (Contén)

PERSOEIRO

Político brasileiro. Logo de se trasladar a Portugal, converteuse en 1812 en secretario vitalicio da Academia das Ciencias de Lisboa. De volta ao Brasil, Pedro I nomeouno Ministro (1821-1823) e cando abdicou (1831) designouno titor de seu fillo, Pedro II.

PERSOEIRO

Fillo de Roi Freire de Andrade e Inés González de Soutomaior. A el débeselle o prestixio inicial acadado pola casa dos Andrade. A súa actividade política e militar xira ao redor de Enrique de Trastámara: acolleuno na súa Torre de Pontedeume, facilitoulle unha nave en Ferrol e acompañouno á Corte do Rei de Francia cando este aínda era príncipe. Entre as actividades bélicas documentadas que protagonizou están: a loita contra Fernando de Castro, da casa de Lemos, en defensa do príncipe Enrique (1366); a súa participación na Batalla de Montiel, en 1369, segundo a tradición iniciada polo licenciado Molina (1550), quen engade que foi tamén o que matou a Pedro o Cruel. Enrique II dooulle os señoríos do Ferrol e Pontedeume, por privilexio do 19 de decembro de 1371, e o señorío de Vilalba, o 3 de agosto de 1373. Así mesmo, parece que conseguiu o privilexio de cuñar moeda, feito constatado pola presenza de moedas do s XIV da casa dos Andrade. Entre as obras que financiou nos seus dominios...

PERSOEIRO

Príncipe ruso, fillo de Xurxo Dolgorukij. Resultou elixido príncipe de Vladimir polos boiardos de Suzdal’ e de Rostov en 1157, contra os que loitou co fin de superar a desmembración feudal dos principados rusos. Foi asasinado polos boiardos.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Activo entre 1343-1377. Acadou sona, sobre todo, cos seus frescos do Capellone degli Spagnoli (1366-1367) en Santa María Novella de Florencia. Seguiu o estilo de Giotto, pero cunha certa liberdade.

PERSOEIRO

Ilustrador, pintor e deseñador gráfico. Dende 1995 colabora en diferentes seccións no xornal El Progreso (“El Parapeto”, “Los sueños de la comadreja”, “A Tarabela”, “Furtivos y Cazadotes”) e na revista Bravú. Dende a súa primeira exposición individual en 1985, “Europa ha muerto” (Asociación Cultural A Estrada), realiza periodicamente mostras, individuais e colectivas. Entre as súas publicacións destacan: O Conde Vampiro, El Parapeto, Contos de Jack London, Crónica negra de Lugo e Lugo XX. Historia para un milenio.

1. Cubrir de néboa.

2. Botarse a perder os froitos por causa da néboa ou da xeada.

1. Relativo ou pertencente aos anfíbolos.

2. Incerto ou irregular, de pronóstico dubidoso.

3. Que pode ser proxectado cara a adiante e cara a atrás, como o dedo exterior da curuxa.

1. Termo que remite ao uso ambiguo dun enunciado como consecuencia da multiplicidade semántica dunha palabra, nos casos de polisemia e homonimia, ou do emprego erróneo dunha construción sintáctica. Por exemplo: Comprei unha bota na tenda (onde bota pode referirse ao calzado ou pode ser o recipiente de coiro para o viño).

2. Enunciado susceptible de ser interpretado de dúas ou máis formas.

CIDADES

Cidade do estado de Míchigan, nos EE UU, á beira do río Detroit (109.592 h [estim 1990]). Centro agrícola e industrial con empresas de instrumentos de precisión.