"CISC" (Contén)

GALICIA

Político. De tendencia liberal, foi detido pola Inquisición e encarcerado en 1816, cando estudiaba leis na Universidade de Santiago de Compostela. Trasladouse a Madrid e foi elixido deputado pola provincia da Coruña nas lexislaturas 1836-1837, 1837-1838, 1839-1840 e 1841-1842, nas que participou no proxecto da lei de imprenta.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Ferrol. Construíuse no 1757 en terreo que ocupara o convento franciscano construído por Fernán Pérez de Andrade o Bo (s XIV). Ten planta rectangular inscrita nunha cruz latina e divídese en tres naves separadas por piares con pilastras acaroadas de orde toscana. A cúpula do cruceiro ten tambor circular con óculos. Sobre as naves laterais sitúase unha tribuna aberta por arcos carpaneis e na entrada un coro alto. A cúpula é de tambor circular con óculos. No interior destaca o retablo de Xosé Ferreiro. A fachada divídese en tres rúas por medio de pilastras toscanas pareadas, apoiadas en grandes bases. Na rúa central ábrese a porta arquitrabada e con frontón triangular e, sobre ela, un óculo. Remata cun entaboamento e cunha cornixa sen decoración.

GALICIA

Médico e político. Militante do PSOE desde 1991, foi elixido deputado por Ourense no Congreso na sétima lexislatura (2000).

GALICIA

Profesora. Doutorouse en Filoloxía Románica na Universidade de Santiago de Compostela coa tese Gautier, Berceo, Alfonso X. Estruturas narrativas en la literatura románica medieval de carácter mariano (1992). Desde 1990 imparte clases de literatura e lingüística románicas nesta mesma Universidade. Escribiu As cantigas de santa María (2002), ademais de numerosos estudios, relacionados especialmente coa lírica trobadoresca tanto na súa vertente relixiosa coma profana; entre eles, o capítulo “A cantiga de amor” para Proxecto Galicia. Literatura. Idade Media (2000), e artigos como “La estrutura narrativa de las Cantigas marianas de Alfonso X”, “Aproximación a distintos tipos de análisis” (1990), “La metáfora en las designaciones de la lluvia” (1991), “Esquemas narrativos en las Cantigas de Santa María”, “Denominacións románicas de escaravello”, “Hacia unha tipología del milagro literario”, “Las personificaciones castellanas de las Cantigas de Santa María. Nuevas hipótesis”...

PERSOEIRO

Pintor. De orixe galega, traballou na Casa do Príncipe Pío en Madrid. Cultivou a paisaxe.

PERSOEIRO

Poeta. Adscrito á escola salmantina, ordenou antes de morrer que os seus escritos fosen queimados. Os que non o foron formaron as súas Obras (1625).

1. Relativo ou pertencente a San Francisco de Asís e aos relixiosos que seguen a súa regra.

2. 1. Membro da orde mendicante fundada por san Francisco de Asís en 1208.

   2. Denominación que reciben as congregacións relixiosas que se declaran herdeiras da orde mendicante fundada en 1209 por san Francisco de Asís, a Orde dos Irmáns Menores (Ordo Fratrum Minorum).
      Programa espiritual
      San Francisco puxo en marcha o seu ideal relixioso a comezos do s XIII, cando a Igrexa vivía un momento de relaxación moral xeralizado. San Francisco propúxose combater as desviacións e abusos da Igrexa e propugnou un programa espiritual baseado en varios puntos: fraternidade, igualdade dos seus membros; desapropiación, pobreza evanxélica; obediencia á Igrexa de Roma; itinerancia, peregrinación dos seus membros fronte a estabilidade do monxe; vida en contacto co pobo; predicación penitencial, máis con exemplos ca con palabras. Este programa espiritual resumiuse en tres conceptos: sinxeleza, amor fraterno e alegría.
      Orixe e diversificación do movemento franciscano
      Francisco de Asís era fillo dun acomodado comerciante italiano....

   3. escola franciscana

      Liña do pensamento filosófico teolóxico propia dos franciscanos durante a Idade Media. Próxima ao agostinismo, opúxose ao tomismo. Distínguese entre a escola franciscana antiga, representada en París por Alexandre de Hales (1185?-1245) e san Boaventura (1221-1274), e en Oxford por Robert Grosseteste (1170-1253) e Tomás de York; a escola franciscana media, na que destacou John Peckam; e a escola franciscana última, representada por John Duns Escoto (1266?-1308). A finais da Idade Media derivou, coa figura de Guillerme de Ockham (1285-1347), cara ao conceptualismo.

PERSOEIRO

Relixioso. Estudiou no colexio dos Xesuítas de Monterrei e na Universidad de Salamanca, onde solicitou o seu ingreso na orde dos franciscanos. No 1586 ingresou no convento de San Francisco de Villalpando, onde realizou os seus votos (1587) e permaneceu como novicio. No 1588 trasladouse ao convento de San Francisco de Pontevedra. Destinado a misións no convento de Churubusco en México (1593), ampliou os seus estudios e foi ordenado sacerdote (1596). Trasladouse a Filipinas e pasou a Xapón no mesmo ano, onde foi destinado ao convento de Miyako, pero os enfrontamentos da súa orde cos xesuítas provocaron a súa prisión. Morreu martirizado xunto con outros compañeiros. Beatificado no 1627 polo Papa Urbano VII foi canonizado en 1862 polo Papa Pío IX. A súa reliquia principal, a súa caveira, consérvase na capela de Outarelo (O Barco), onde anualmente se realiza un solemne novenario e unha romaría. A súa festa celébrase o 5 de febreiro.

PERSOEIRO

Militante anarcosindicalista. Ao comezo da Guerra Civil estaba en Melilla, e foi condenado á pena de morte. Conmutada a pena, trasladouse a Vigo, onde traballou como contable na empresa Vulcano dende 1949 e liderou o proceso de reconstrución da Confederación Regional Galaica (CRG) da CNT. En 1957 apoiou a Jaime Garrido Vila na creación do Frente Juvenil Democrático. Trala folga organizada na primavera de 1962, en solidariedade cos mineiros asturianos, foi detido e condenado a once anos de cadea. Liberado en 1966, e despois dun breve período de residencia en Vigo, marchou a Francia. Retornou a Vigo en 1976, para participar na reorganización da CNT, pero morreu ao pouco tempo.

PERSOEIRO

Fundador dos franciscanos. Participou na Guerra entre Perusa e Asís e caeu prisioneiro (1202). Trala súa liberación, volveu a Asís e renunciou aos bens materiais e á familia. Recluíuse como eremita en San Damián (1207) e iniciou a predicación, centrando a súa doutrina evanxélica na pobreza. Reuniu un grupo de seguidores, que recibiron a aprobación de Inocencio III (1210) e se converteron na orixe dos franciscanos. Clara de Asís seguiuno e fundou con el a orde das clarisas (1212). Asistiu ao Concilio IV de Letrán (1215), onde o papa confirmou a regra da fraternidade. En 1217 celebrouse o primeiro Capítulo Xeral da orde, que se dividiu en 12 provincias. Dous anos despois uniuse á cruzada, entrevistouse co sultán e, de volta a Italia, retomou a predicación e a vida eremítica. En 1224 foi marcado cos estigmas da paixón de Cristo e canonizado en 1228 por Gregorio IX. A súa festa celébrase o 4 de outubro.

PERSOEIRO

Relixioso, primeiro marqués de Llombai e duque de Gandía, fillo de Xoán de Borja e Enríquez e de Xoana de Aragón. Foi nomeado lugartenente de Catalunya (1539) e, en Barcelona, coñeceu os primeiros xesuítas. Morto o seu pai (1542), herdou o ducado de Gandía. Instalado nesta cidade, fundou o primeiro colexio de xesuítas do mundo. Doutorado en Teoloxía en Gandía (1550), marchou a Roma. Prepósito xeneral dos xesuítas (1565-1572), creou numerosos colexios en Europa e iniciou as misións de Florida, Perú e México. O papa nomeuno cardeal pero non aceptou. Foi beatificado por Urbano VIII en 1624 e canonizado por Inocencio X en 1671. Na iconografía viste co hábito dos xesuítas e leva, como atributos, o capelo de cardeal ou a coroa ducal no chan, amais dunha custodia e un cranio. A súa festividade celébrase o 3 de outubro (antes da reforma do calendario litúrxico, o 10 de outubro).

PERSOEIRO

Relixioso. Ingresou nos franciscanos no 1428 e retirouse á vida eremítica (1429-1435). Trala chegada de numerosos discípulos construíu o primeiro oratorio (1452) e, co apoio de diversos cardeais, constituíu unha nova orde, denominada Congregación dos Mínimos, que foi aprobada por Sisto IV (1474). Posteriormente construíu novos eremitorios en Spezzano della Sila (1474), Corigliano Calabro (1476) e Milazzo (1480). Canonizado por León X (1519), a súa festividade celébrase o 2 de abril. Na iconografía leva hábito con capuchón da congregacións dos Mínimos con escapulario curto rematado en semicírculo, e, como atributos, unha caxata curvada ou un crucifixo na man; ás veces, aparece axeonllado sobre ondas do mar.

PERSOEIRO

Místico e prosista francés. Estudiou nas universidades de París (1582) e Padua (1589). Bispo d’Annecy-Xenebra (1602), implantou a reforma en todos os campos, cunha especial atención á predicación. Fundou a orde da Visitación con Jeanne F. Fémyot de Chantal (1610) e foi canonizado (1665). A súa espiritualidade reflíctese especialmente en Introdution à la vie dévote (1608) e Traité de l’Amour de Dieu (1616). Na iconografía represéntase barbado e medio calvo, e leva vestido unha muceta episcopal morada, ás veces coa estola por riba; como atributos xerais, leva un libro, pluma de ave e, como atributo persoal, un orbe flamexante ou un corazón, tamén en chamas e coroado de espiños. A súa festividade celébrase o 24 de xaneiro (antes da reforma do calendario litúrxico o 29 de xaneiro).

PERSOEIRO

Arquiduque de Austria, fillo do arquiduque Carlos Luís e sobriño do Emperador Francisco Xosé I. Proxectou unha organización trialista que asociara Croacia, Bosnia, Dalmacia e Eslovenia nun estado iugoslavo vinculado a Austria-Hungría e que reforzase a autoridade da monarquía e da Igrexa. O seu asasinato por un nacionalista serbio o día 8 de xuño, preludiou a Primeira Guerra Mundial.

PERSOEIRO

Emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico (1745-1765), duque de Lorena (Francisco III; 1729-1737), de Plasencia (1734-1748), de Parma (1738-1748) e de Piacenza (1746-1748) e gran duque de Toscana (Francisco III; 1737-1765), fillo do duque Leopoldo I de Lorena. Formado en Viena, casou en 1736 con María Tareixa de Austria, filla e herdeira do Emperador Carlos VI, polo que en 1740 foi nomeado correxente e en 1745 coroado emperador en Frankfurt. Foi o iniciador da dinastía dos Habsburgo-Lorena.

PERSOEIRO

Rei das Dúas Sicilias (1825-1830) e duque de Calabria (1817-1825), fillo de Fernando I e de María Carolina de Austria. Nomeado rexente de Sicilia en 1812, dotou á illa dunha constitución de carácter liberal na que se outorgaba o poder lexislativo a unha Cámara de Notables e a unha Cámara de Comúns. En 1816 o seu pai aboliu a Constitución e retirouno do poder. Trala revolta dos carbonarios, volveu ao poder como vicario xeral en 1820 e restableceu a Constitución, que foi suprimida un ano máis tarde por causa da intervención austríaca. Volveu ser rei en 1825 e trala Revolta de Cliento (1827) deixou o goberno en mans dos seus ministros.