"COI" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto francés. Comezou a súa carreira cun estilo de influencia italiana, pero continuou cun estilo puramente clásico francés, do que foi un dos iniciadores. En París realizou obras como o Hôtel de la Vrillière (1635-1645), a escaleira central do Hôtel Carnavalet (1654), o Hôtel Tubeuf, o Hôtel Fieubert e a cúpula do oratorio da igrexa de Val-de Grâce, rematada por J. Lemercier. Fóra de París, proxectou a á Orléans do castelo de Blois (1635-1638) e o castelo de Maisons. Atribúeselle a invención das mansardas.

PERSOEIRO

Actriz. Coñecida como Mademoiselle Dumesnil, foi unha das actrices dramáticas máis célebres do s XVIII e unha das figuras da Comédie-Française entre 1737 e 1776. Traballou en obras de Voltaire e Racine, como en Iphigénie en Aulide (1737). En 1800 publicou Mémoires, en resposta ao libro homólogo precedente de Hyppolite Clairon.

MONTES

Monte situado no concello de Lugo. O seu cumio acada os 550 m de altitude.

1. Relativo ou pertencente ao pobo mascoi.

2. Individuo do pobo mascoi.

3. Pobo amerindio que habita na confluencia do río Paraguay co río Pilcomayo (Paraguay). A poboación é moi reducida, sen superar o millar de individuos.

PERSOEIRO

Escritor francés. Na súa obra, marcada pola análise psicolóxica, implica directamente a relixión e os conflitos morais esenciais no ser humano, como se reflicte no debate entre a vida espiritual e os desexos máis carnais. Publicou as novelas Le baiser du lépreux (1922), Thérèse Desqueyroux (1927) e Le mystère Frontenac (1933), así como a biografía política De Gaulle. En 1933 foi elixido membro da Académie Française. Recibiu o Premio Nobel de Literatura (1952) e a Grand-croix de l’ordre de la Légion d’honneur (1958).

PERSOEIRO

Astrónomo francés. Determinou a posición de numerosos planetas e estrelas, e estudiou as eclipses de Sol. En 1787 comprobou, xunto con Cassini e Legendre, a diferenza de lonxitudes dos observatorios de París e Greenwich. Entre 1792 e 1798 mediu, con Delambre, o arco de meridiano comprendido entre Dunquerke e Barcelona para establecer a lonxitude do metro patrón. Tentou aumentar a precisión das medidas prolongando o meridiano ata as Illes Balears, pero morreu mentres realizaba esta tarefa.

PERSOEIRO

Pintor francés. Nunha primeira etapa dedicouse principalmente ao retrato, como Mme Lecourtois (1845), pero unha vez instalado en Barbizon tratou o tema rural, que situaba as figuras dentro da paisaxe, nun estilo próximo ao realismo holandés. A simplicidade coa que representou a sociedade campesiña fixo que os críticos liberais considerasen a súa pintura como socialista. Destacan Le Vanneur (1848), Les Glaneuses (1857) e L’Angélus (1859).

PERSOEIRO

Botánico. É un dos fundadores da citoloxía e a fisioloxía vexetais e autor de traballos memorables sobre as carrizas. Escribiu Elémens de physiologie végétale et botanique (1815).

PERSOEIRO

Político francés. Doutor en Dereito, formou parte, entre 1947 e 1957, de diversos gobernos da Cuarta República e, ao se constituír o renovado Parti Socialiste (1971), pasou a ser o secretario xeral. En 1981 acadou o cargo de presidente da república, co apoio do conxunto da esquerda. Aplicou un programa de corte social, que foi en parte revisado en 1983 a raíz da crecente inflación, pero, coa introdución de medidas de austeridade, perdeu o apoio comunista. A derrota socialista nas eleccións lexislativas de 1986 obrigouno a gobernar cunha Assemblée Nationale dominada pola oposición. Reelixido nas presidenciais de 1988, mantivo o cargo ata 1995, en que foi sucedido por Jacques Chirac.

PERSOEIRO

Mariscal de Francia, duque de Luxemburgo. Participou nas Revoltas de Fronda, pasou ao servizo de Filipe IV e despois do Tratado dos Pireneos (1659) volveu ao servizo de Francia.

1. Que é semellante ao moco.

2. Grupo de glicoproteinas, moi ricas en hidratos de carbono (máis do 40%), que conteñen moitas cadeas curtas de oligosacáridos e que son segregadas polas células caliciformes das mucosas.

CIDADES

Cidade do estado de Tamil Nadū, India, situada na punta meridional da península de Indostán, a poucos quilómetros do cabo Comorin (189.482 h [1991]).

PERSOEIRO

Militar francés. Foi mariscal desde 1693 e durante a Guerra de Sucesión Española (1702-1714) dirixiu o exército italiano, pero foi vencido en Chiari (1701). En Flandres foi derrotado polo duque de Marlborough, na Batalla de Ramillies (1706).

PERSOEIRO

Escritor. Colaborador habitual en revistas de crítica literaria como Nouvelles littéraires (1960-1970) ou Point (1972), é autor das novelas L’eau grise (1951), Un petit bourgeois (1964), L’empire des nuages (1981) e Prince des Berlingots (2003), e dos ensaios Lorca (1995) e Le musée de L’homme (1979).

1. Relativo ou pertencente aos odocoileínos.

2. Mamífero da subfamilia dos odocoileínos.

3. Subfamilia de mamíferos artiodáctilos, da familia dos cérvidos, que presenta o corpo de talle mediano e de formas variables e os ósos metacarpianos segundo e quinto só no seu extremo distal. Distribúese por Europa, América e Asia setentrional.

PERSOEIRO

Arquitecto. Colaborou con L. Le Vau (1660-1670) en Vincennes e Versailles, e no proxecto da columnata do Musée du Louvre (1656?) e no Collège des Quatre Nations. Posteriormente dirixiu as obras de ampliación do palacio de Versailles (1670-1680). Desde 1676 traballou ás ordes de J. Hardouin-Mansart. Realizou tamén o Arc de Triomphe de Peyrou en Montpellier, o Observatoire (1665-1670) e a antiga sala da Comédie Française (1688), ambos os dous en París.