"Ivo" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en abril de 1992 na Coruña. Dirixida por Pedro Arias, conta cun equipo de redacción formado entre outros por Luisa Franco, Antonio Llamas, Berta Guillín e Manuel Corredoira. Malia que a maior parte dos seus contidos están dedicados á actividade do Real Club Deportivo de La Coruña, tamén contén información sobre outros deportes como o ciclismo, o baloncesto ou o mundo do motor. Cunha tiraxe de 17.000 exemplares, dirixidos especialmente aos socios do club de fútbol, é unha das publicacións con maior difusión de Galicia.

1. 1. Relativo ou pertencente ao deporte.

   2. Aplícase á peza de vestir ou ao calzado adecuado para a práctica do deporte.

   3. Automóbil de pequeno tamaño e de dúas prazas deseñado para que alcance grandes velocidades.

2. Que respecta a competencia do deporte e acepta unha derrota.

1. Relativo ou pertencente á deprecación.

2. Fórmula sacramental expresada en forma de oración, en contraposición á fórmula enunciativa. É máis propia das igrexas orientais, mentres que a enunciativa o é da liturxia romana.

1. Relativo ou pertencente á depreciación.

2. pexorativo.

1. Que deprime.

2. 1. Que ou quen padece unha depresión.

   2. Que ou quen ten tendencia a padecer depresións.

3. Relativo ou pertencente á depresión.

1. Que depura.

2. Aplícase ao grupo de medicamentos que teñen a acción de depurar os humores do organismo, principalmente do sangue.

1. Que deriva.

2. Na terminoloxía glosemática, plerema marxinal, homoxéneo e heteroxéneo, rexido por pleremas centrais. É homoxéneo cando o resultado da unión de ambas as dúas clases de pleremas rexen os mesmos morfemas do plerema central. No caso contrario, é heteroxéneo. Así, a capaz pode estar unido un derivativo homoxéneo, como in- (incapaz, sintacticamente idéntico a capaz), ou ben un derivativo heteroxéneo, como -itar (capacitar, distinto sintacticamente de capaz).

1. Que describe ou serve para describir.

2. Aplícase a unha gramática, lingüística ou procedemento que estudia a lingua nun momento histórico dado, considerándoa como un sistema autónomo no que todos os elementos posúen unha relación funcional entre eles.

1. Que expresa un desexo.

2. Forma verbal que aparece nas expresións desiderativas.

1. Que amosa desprezo.

2. 1. Que denota ou implica desprezo.

   2. Aplícase ás palabras que denotan desprezo, sobre todo, aqueles termos derivados que conteñen un sufixo que lles engade matiz pexorativo. Así, por exemplo, en galego -astro é un sufixo que comporta este valor, como en poetastro.

1. Que determina.

2. 1. Aplícase ao adxectivo que completa o substantivo limitando a súa extensión e concretándoo, engadíndolle algunha circunstancia determinada, aínda que non unha calidade. En contraposición polo tanto aos cualificativos, os adxectivos determinativos poden representar funcións deícticas (ese cogomelo), anafóricas (-Cantos cogomelos queres? -Dous quilos) ou catafóricas (Podo dicirche mil cousas: primeira...). Os determinativos inclúen diversos tipos de adxectivos: demostrativo (esta cadeira), cuantificador (moita xente), identificador (cada un deles), posesivo (a miña interpretación), interrogativo ou exclamativo (Cal queres?) e relativo (o lugar onde se produciu).

   2. Aplícase a calquera forma gramatical, aínda que non sexa propiamente un adxectivo que acompaña o substantivo sen indicar ningunha calidade, como poden ser os artigos e os pronomes non persoais.

3. Na lingüística indoeuropea, elemento colocado entre a raíz e a desinencia dunha palabra que modifica a significación da raíz.