"Pol" (Contén)

PERSOEIRO

Rei nominal (1704-1766) e efectivo (1704-1709, 1733-1736) de Polonia e palatino de Posnania. Coa axuda de Carlos XII de Suecia, foi elixido rei de Polonia por primeira vez en 1704, aínda que trala vitoria de Poltava perdeu o trono fronte a Augusto II e viuse obrigado a refuxiarse en Suecia. Ao morrer este en 1733, foi reelixido rei, circunstancia que provocou unha guerra de sucesión. Tralo Tratado de Viena (1738) renunciou ao trono e a cambio obtivo a soberanía sobre Bar e Lorena. Seguidor do movemento ilustrado, tras abandonar Polonia dedicouse a embelecer arquitectonicamente Lunéville e Nacy e a escribir A voz libre do cidadán (1733) e o Memorial acerca da consolidación da paz universal (1749).

PERSOEIRO

Derradeiro rei de Polonia (1764-1795), tamén coñecido como Augusto IV. Formado en distintos países europeos, residiu na corte rusa antes de ser elixido rei de Polonia. Monarca ilustrado, tentou modernizar as institucións polacas fronte á oposición dos conservadores da Confederación de Bar (1771). Tralo primeiro reparto de Polonia (1772) perdeu o seu poder efectivo, polo que centrou as súas medidas reformadoras no ámbito da educación, a través da Comisión Nacional da Educación (1773). Trala Gran Dieta (1788-1792) prestou xuramento á constitución, aínda que en 1792 permitiu a intervención rusa. Non participou nin no segundo (1793) nin no terceiro repartimento do país (1795) e abdicou o 25 de novembro de 1795.

PERSOEIRO

Rei de Polonia (1575?-1586) e príncipe de Transilvania (1571-1575). Coñecido como Estevo Báthory, foi elixido rei pola nobreza, contraria aos Habsburgo. Derrotou a Iván IV o Terrible de Rusia en Vitebsk, Plock e Pskow e obtivo a Livonia (1582). Intentou diminuír o poder da alta nobreza, especialmente da familia Zborowski. Introduciu a orde dos xesuítas en Polonia e instaurou a liberdade relixiosa.

PERSOEIRO

Comediógrafo grego. Escribiu obras de crítica política como Os taxiarcas (427 a C), e de espírito bélico como Os prospálticos. Atacou a varios persoeiros da época nas obras A idade de ouro (424 a C) e Marikás, obra pola que foi acusado de plaxiar Os cabaleiros de Aristófanes. Criticou a sofística e censurou a sociedade en Os aduladores (421 a C), Autólico (420 a C) e Os purificadores.

1. 1. Estender algo, polo xeral ideas, fóra dos límites nos que se xeraron.

   2. Sacar as palabras fóra do seu contexto para lles dar un sentido diferente.

2. Prolongar unha lei ou función fóra dos límites onde está determinada, co obxecto de predicir resultados.

PERSOEIRO

Compositor austríaco. Discípulo de Albrechtsberger e de Haydn, foi kapellmeister da corte (1824-1833). Compuxo misas, oratorios, cantatas, cancións e unha ópera.

GALICIA

Mestre e político. Foi presidente do Comité Executivo Local do Partido Popular do concello de Narón e concelleiro voceiro. Elixido deputado do Congreso pola Coruña, ocupou este cargo na V, VI e VII lexislaturas, nas que foi membro da Comisión de Educación, Cultura e Deporte, e vicepresidente primeiro da Comisión de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento.

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (1496-1503). Aliouse cos turcos ante a ameaza dunha invasión por parte da alianza formada por Venecia, o papado e Luís XII de Francia e perdeu o reino ante o rei de Francia e Fernando o Católico. Fuxiu a Ischia (1501) e despois a Francia, onde lle concederon o ducado de Anjou a cambio de renunciar á Coroa de Nápoles, que pasou ao Reino de Aragón.

GALICIA

Pintor. Coñecido como Leopoldo Varela, formouse co pintor Marcet (1948-1952). A súa obra adscríbese a un impresionismo apoiado no debuxo. Traballou o óleo, a acuarela, a augada e o pastel. As súas paisaxes reflicten os ambientes rurais e mariños de Galicia, e tamén as terras de Castela, La Rioja e Aragón. Dende a súa primeira mostra celebrada en 1956, expuxo en diversas cidades galegas e españolas. Participou en diversas convocatorias da Bienal de Pontevedra, onde obtivo a medalla de prata en 1972, e entre outras mostras na Trienal de Compostela (1974), Artistas Galegos (Madrid, 1976) e Pontevedra con Centroamérica (1999).

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (1458-1494) e duque de Calabria (1443-1494), fillo natural de Afonso V de Aragón. A súa investidura como rei de Nápoles foi rexeitada polo Papa Calixto III e polo duque de Lorena. Coroado en Bari (1459), derrotou o duque de Lorena na Batalla de Troia (1462). Na década de 1480 enfrontouse a varias sublevacións da nobreza napolitana que culminaron na Conxuración dos Baróns (1485-1486). Monarca renacentista, foi o fundador da primeira universidade napolitana (1465), o introdutor da imprenta (1474) e protector das artes e das letras.

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (1495-1496), fillo de Afonso II de Nápoles. Accedeu ao trono napolitano trala abdicación do seu pai e durante a conquista de Carlos VIII de Francia, polo que fuxiu a Sicilia. Unha vez que os exércitos da Liga de Venecia (1495) obrigaron o monarca francés a retirarse de Italia, retornou ao seu reino, onde casou coa súa tía Xoana de Aragón co fin de asegurarse a axuda de Fernando II de Aragón.