"Uma" (Contén)

Principio vital, entre os gregos, consciente de todo organismo. O estoicismo considerouno de forma panteísta a alma do mundo, ao mesmo tempo material e eterna. Para os gregos da koiné indicaba a parte máis alta da alma e para os primeiros escritores cristiáns designaba indistintamente o Espírito Santo e o espírito humano. Os gnósticos distinguiron entre home pneumático, psíquico e carnal.

Grupo melismático, no canto gregoriano, sobre a última sílaba dunha melodía silábica.

Parte da física que trata das propiedades do aire e dos outros gases desde o punto de vista do seu movemento.

Conxunto de técnicas baseadas na utilización de aire comprimido como fluído transmisor de esforzos, polo accionamento a distancia de diversos dispositivos funcionais, e moi valiosa na automatización industrial. As instalacións pneumáticas son simples, e adóitase empregar unha condución xeral (alimentada por un compresor), da que se derivan tomas de aire cara aos diferentes dispositivos. Os dispositivos pneumáticos máis empregados para a automatización son, entre outros, os cilindros e os motores, os distribuidores, as válvulas, os pratos revólver e os grupos condicionadores. Os cilindros pneumáticos consisten nun corpo tubular que aloxa un pistón solidario dunha barra, destinado a recibir a acción do aire comprimido e a moverse por efecto da forza resultante, empurrando ou estirando unha carga aplicada ao extremo da barra. Os motores pneumáticos empréganse na constitución de ferramentas e doutros dispositivos e adoitan ser do tipo de turbina ou de paletas. Os distribuidores ou válvulas...

1. Relativo ou pertencente ao aire ou aos outros fluídos gasosos.

2. Que se move pola presión do aire comprimido.

3. Que contén aire.

4. Elemento de rodamento de moitos vehículos, como automóbiles, camións, bicicletas, motocicletas, etc, constituído por un tubo toroidal de caucho (cámara), provisto dunha válvula que permite inchalo con aire a presión, e por unha envoltura (cuberta), formada por unha carcasa de fíos, e por unha capa de caucho que a cobre (banda de rodaxe). Algúns pneumáticos, coñecidos como pneumáticos de baixa presión, teñen moita máis capacidade de aire e unha presión inferior á dos pneumáticos ordinarios. Fabrícanse tamén pneumáticos sen cámara, en que a parte interior da cuberta é de caucho butil, que se axusta hermeticamente á lamia e obtura el mesmo as pequenas perforacións que poden ter lugar. Distínguese entre pneumáticos diagonais, que teñen os fíos da carcasa dispostos paralelamente ao plano da roda; pneumáticos radiais, que adoptan a forma de ferradura e que son os máis utilizados nos automóbiles porque ofrecen menos resistencia ao rodamento, non se desgastan tanto, presentan...

5. máquina pneumática /

   Dispositivo que permite sacar o aire que contén un recipiente ou un recinto, facendo nel o baleiro, mediante a acción dunha ou máis bombas de baleiro.

Relativo ou pertencente ao pneuma, ao espírito ou ao Espírito Santo. O helenismo e san Paulo contrapuxeron o home pneumático (espiritual) ao home psíquico (puramente humano, anímico) e ao carnal, e indicaron que o primeiro posuía o espírito ou o Espírito Santo. Algúns gnósticos denominaron pneumático ao home que chegaba á plena posesión do espírito ou da gnose.

Que é portador de aire.

Raíz epixea e respiratoria propia de diversas plantas, como as do xénero Taxodium, propias de terreos pantanosos ou inundados. Teñen unha aerénquima moi desenvolvida e moitos pneumátodos, e subministran osíxeno aos órganos non aéreos.

Formación típica dos hidrozoos, da orde dos sifonóforos, que funciona como órgano de flotación.

Aplícase ao mineral producido por compostos volátiles dun ou dalgún dos seus constituíntes e cuxos axentes son os gases magmáticos, denominados mineralizadores, como o hidróxeno, a auga ou os compostos de flúor.

Filón que sufriu mineralización preto de pegmatitas que desprenden fluídos quentes e que orixinan mineralizacións a maior temperatura que as que producen os mineralizadores acuosos.

Ciencia do espírito que en teoloxía designa a doutrina sobre o Espírito Santo. Desde G. W. Leibniz e Ch. Wolff indica a parte superior da psicoloxía en tanto que doutrina do espírito; para Kant constitúe a psicoloxía metafísica, en que a alma se considera unha substancia espiritual. Tamén designa a ciencia que se ocupa da natureza dos espíritos (anxos e demos).

pneumática.

Presenza de aire ou gas nun órgano ou nunha parte que non o contén normalmente ou que só o leva en cantidades escasas, como nos casos de meteorismo e enfisema.

Presenza de quistes gasosos na túnica serosa dos intestinos.