"eo" (Contén)

Prefixo de orixe grega que se emprega na composición de palabras co significado de ‘primitivo’.

Actividade interdisciplinaria que agrupa astrónomos, arqueólogos e outros especialistas e que estudia os coñecementos astronómicos da Antigüidade. Intenta desenvolver interpretacións e explicacións de estruturas arqueolóxicas supostamente baseadas no astronómico (monumentos megalíticos, pirámides exipcias, etc) así como avaliar os coñecementos e os métodos orientados á Astronomía das culturas do pasado.

Estudios e técnicas de análise e identificación de restos orgánicos vexetais recuperados en xacementos arqueolóxicos, ben directamente (restos de madeira: antracoloxía), mediante o peneirado fino ou flotación das terras en auga (sementes: carpoloxía) ou mediante a extracción no laboratorio de mostras do sedimento (fitolitos, pole: palinoloxía). Así mesmo, cómpre distinguir entre restos microbotánicos (pole, cutículas, fitolitos ou diatomeas) e restos macrobotánicos (sementes, froitos, madeira e outros vestixios vexetais). O principal obxectivo da arqueobotánica é a reconstrución do medio ambiente no que se inserían os restos contidos no rexistro arqueolóxico. Posto que as plantas se encontran na base da cadea alimenticia, a análise da comunidade vexetal dunha rexión é unha boa metodoloxía para o coñecemento de datos sobre a dieta alimenticia e as actividades económicas dos ocupantes dun xacemento. A comunidade vexetal dunha rexión e dunha época determinadas, ademais...

exetal introducido dende a antigüidade en rexións que non lle son propias debido á acción antrópica.

Investigación arqueolóxica que inclúe de maneira significativa ferramentas informáticas (ordenadores e programas) na súa metodoloxía. Desenvólvese fundamentalmente no campo da Estatística, clasificando e organizando a información cuantificada para a súa interpretación; no das bases de datos, organizando e resumindo grandes masas de información codificada; no das aplicacións gráficas para procesar planos de escavación e materiais; no do tratamento dixital de imaxes por teledetección; no da simulación para reconstruír estruturas e sistemas; ou no dos sistemas expertos para automatizar labores descritivas e analizar os procesos de razoamento.

Persoa que se dedica ao estudo da Arqueoloxía. Como profesión que afecta á situación do patrimonio cultural, os estados tenden a regulamentar o seu exercicio, principalmente para levar a cabo escavacións e outros tipos de intervención irreversibles sobre o patrimonio cultural.

Disciplina que se interesa polo coñecemento global da experiencia humana no pasado: cómo se organizaba a xente en grupos sociais e cómo explotaba o entorno; qué comían, facían e crían; cómo se comunicaban e por qué cambiaron as súas sociedades. Consiste, tamén, no descubrimento dos restos e obxectos do pasado, no traballo meticuloso do analista científico e no exercicio da imaxinación creativa e, así mesmo na escavación dun depósito ou xacemento e na busca de depósitos submarinos. A Arqueoloxía é, pois, tanto unha actividade física de campo como unha busca intelectual no estudo ou no laboratorio, residindo na súa historia a mellor explicación do seu obxecto e finalidade. A súa orixe estivo en Italia, especialmente en Roma, dende onde se espallou polo resto dos países europeos; sen embargo, foi no s XIX cando se configurou como campo de estudio. A Arqueoloxía anticuarista (defendida por Aubrey), moi vinculada ao crecemento do concepto de nacionalidade, tendeu ao descubrimento e...

Relativo ou pertencente á Arqueoloxía.

Técnica de datación baseada na comparación entre o magnetismo remanente (orientación das partículas de ferro e intensidade do campo magnético terrestre) que permanece fixo en certos materiais (cerámicas cocidas a 650º non requecidas con posterioridade, fornos, fogares, etc), coas variacións rexistradas ao longo do tempo no campo magnético terrestre. Deste xeito pódese elaborar un esquema das variacións temporais na dirección magnética, que se pode empregar para datar outras estruturas de arxela cocida e idade descoñecida.

Estudio metalúrxico de materiais arqueolóxicos.

Conxunto de técnicas empregadas polas ciencias auxiliares da Arqueoloxía como axuda na interpretación do pasado: análises físico-químicas (raios X ou isótopos, etc), estatísticas (arqueoinformática), paleontolóxicas (arqueozooloxía) ou métodos de datación (carbono 14, etc).

Tamén chamada Zooarqueoloxía, o termo inclúe as técnicas de análise e identificación dos restos óseos (tafonomía) recuperados nos depósitos arqueolóxicos. O seu obxecto é a reconstrución do medio ambiente circundante ao depósito arqueolóxico e das actividades económicas, e dieta alimenticia dos seus ocupantes. Para utilizar os restos faunísticos como indicador do contorno, débese observar a evidencia cun enorme senso crítico; así, debemos comprender as complexas relacións entre os animais actuais e o seu medio e estudar cómo chegaron os restos de animais a un depósito (ben de xeito natural, ben debido á actividade humana ou dos preeiros), para así descubrir ata que punto son representativos da fauna desa época. Logo destas precaucións, poderase cuantificar e valorar a presenza dos diferentes animais que configuraban o contorno das sociedades pasadas. Así mesmo, o estudo dos ósos tamén pode constituír unha base xeral para a cronoloxía; neste sentido, os restos animais foron a primeira...

Que se fai sucesivamente, sen pausa.

Peza empregada para aparellar unha cabalgadura, tal como a sela ou a albarda. Úsase xeralmente en plural co significado de ‘correaxes ou adornos que permiten guiar e suxeitar as cabalgaduras’.