"lla" (Contén)

PERSOEIRO

Militar. En 1932 secundou ao xeneral Sanjurjo e foi desterrado ao Sáhara español. Amnistiado, mandou o primeiro terzo da Legión. Ao remate da Guerra Civil foi gobernador militar de Lugo. En 1943 foi separado do exército e, acusado de empregar soldados e prisioneiros de guerra nas obras do seu pazo de Adai, foi confinado en Albacete e Palencia.

PERSOEIRO

Profesora. Foi profesora na Escuela Normal de Madrid e directora da Escola Normal da Coruña. Nas primeiras décadas do s XX desenvolveu un intenso traballo como pedagoga, escritora e conferenciante. Presidiu a sección de socioloxía do Ateneo, colaborou no Álbum artístico literario do século XX e pertenceu á redacción da Gaceta de Instrución Pública. Publicou Aritmética elemental (1986), en colaboración con María de la Rigada, e La mujer como factor indispensable en la lucha social. Recibiu a Cruz de Alfonso XIII e foi académica correspondente da Real Academia Galega.

MONTES

Monte situado na parroquia de Gabín (Montederramo). O seu cumio acada os 1.603 m de altitude.

PERSOEIRO

Escritora. Coñecida como Corín Tellado, é unha das autoras máis representativas da novela sentimental en España. Publicou máis de 4.000 títulos, dos que destacan Atrevida (1946), a fotonovela Eres una aventurera (1966) e Fin de semana (2005). Recibiu a Medalla de Oro al Mérito en el Trabajo (1998) e a Medalla de Plata de Asturias (1999).

DEPARTAMENTOS

Departamento de Níxer (89.623 km2; 1.418.000 h [estim 1990]). A súa capital é Tillaberi (5.270 h [1977]).

PERSOEIRO

Político, marqués de Felino. Ao servizo de Filipe V en España (1730-48), foi nomeado ministro dos Borbóns do ducado de Parma (1748-71). Partidario do despotismo ilustrado, impulsou unha política de reformas políticas e sociais.

1. Peza rectangular de tea que serve para secar o corpo.

2. Tecido con que se fai habitualmente esta tea.

1. Composición popular alegre e lixeira.

2. Composición destinada á escena que se interpretaba entre os actos dunha comedia e ao final. Anólogo aos ‘intermezzi’ das óperas italianas, foi cultivada durante o s XVIII, sobre todo na corte madrileña, de onde pasou á América latina. Eran composicións para un só solista ou para dous ou tres pesonaxes, con acompañamento instrumental.