"An" (Contén)

CAPITAIS

Capital da provincia homónima, Cuba, situada na costa sur da illa, esténdese polos contrafortes orientais de Sierra Maestra (441.524 h [1999]). Posúe industrias alimentarias, químicas, téxtiles, de tabacos e fundicións. Fundada en 1514 por Diego de Velázquez, foi a capital da illa ata 1538. Foi o escenario da batalla naval entre España e EE UU o 3 de xullo de 1898, e a cidade foi ocupada polos estadounidenses e os insurrectos. En 1953, o asalto ao cuartel Moncada por Fidel Castro iniciou a guerra civil. Destaca o castelo de San Pedro de la Roca, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO (1997).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Outeiro de Rei baixo a advocación de Santiago.

CAPITAIS

Capital da provincia de Santiago, República Dominicana (622.101 h [2002]). Situada ao N da illa, á beira dereita do río Yaque del Norte, na zona máis fértil do val do Cibao, é a segunda cidade do país. Posúe industrias de tabaco, madeira, destilarías e conservas.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Mondoñedo baixo a advocación de Santiago.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Coirós baixo a advocación de Santiago.

PARROQUIA

Parroquia do concello das Neves baixo a advocación de Santiago.

CAPITAIS

Capital da provincia homónima, Arxentina, na rexión Norte, situada na beira dereita do río Dulce (244.567 h [2001]). Ten un escaso desenvolvemento económico pola súa situación xeográfica e a falta de vías de comunicación.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias, situado no sector occidental da illa de Tenerife (9.303 h [2001]). A súa economía baséase na agricultura e na pesca.

PARROQUIA

Parroquia do concello da Pobra do Caramiñal baixo a advocación de Santiago.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada na Pobra do Caramiñal. Ten planta rectangular cunha nave e ábsida gótica do s XV. Conserva capelas e algunhas columnas románicas. A nave cubrese cunha bóveda de canón rebaixada e a ábsida cunha bóveda apuntada de nove nervios. O arco triunfal é apuntado e ten ornamentación plateresca. A fachada principal ten unha porta rectangular flanqueada por dúas fornelas e outra na parte superior. O campanario é de planta cadrada, con dous corpos rematados en cúpula. Nos extremos da cuberta atópanse as imaxes dun mozo tocando a guitarra e unha moza tocando a frauta, similares ás esculturas do Pórtico da Gloria.

GALICIA

Militar, xornalista e escritor. Colaborador de El Ejemplo co pseudónimo de El Galleguito, fundou en Madrid a revista Galicia, onde publicou co pseudónimo de El Abate Lepe. Escribiu, entre outras obras, Lolita. Cantares y juegos de niños (1901), Catecismo patriótico: La Jura de la Bandera (1904), La Guerra de la Independencia en Galicia (1911) e El general D. Pablo Morillo (1911).

PERSOEIRO

Escritor. Membro do Sindicato de Dependientes e Comercio da CNT da Coruña, foi un dos fundadores do Partido Sindicalista e colaborou no seu voceiro Trabajo. Ao comezo da Guerra Civil, fuxiu a Portugal e Venezuela, onde se relacionou coa subdelegación da CNT e fundou o Lar Gallego, o Centro Gallego e a Casa de Galicia. Publicou Villardevós e O silencio redimido (1976), obra póstuma en que relata o seu camiño libertario no tempo inmediato á Guerra Civil.

GALICIA

Xurista e escritor. Escribiu Historia de Vigo y su comarca (1896), Bayona antigua y moderna (1902) e Filología de la lengua gallega (1918). Foi correspondente da Real Academia de la Historia e comendador da Orden de Alfonso XII.

GALICIA

Barítono, actor e crítico musical. Realizou os seus estudos musicais no Conservatorio Profesional da Coruña, onde debutou como tenor en 1974, e na Escuela Superior de Canto de Madrid. Actuou en España e Hispanoamérica e, a partir de 1970, comezou as súas colaboracións coa Agrupación Cultural “O Facho”. Promoveu a creación da Asociación Musical Andrés Gaos (1974), escribiu varias pezas teatrais, entre elas O cadixo, e editou o disco No bico un cantar.

PERSOEIRO

Apostolo e primeiro bispo de Xereusalén. A tradición faino curmán de Xesús. Atribúeselle a epístola que leva o seu nome e participou no denominado concilio de Xerusalén. A súa iconografía represéntao cunha maza porque foi golpeado ata a morte despois de ser condenado polo Sanedrín a morrer apedreado. A súa festividade celébrase o 3 de maio.

PERSOEIRO

Frautista. Coñecido como Miguel de Santiago, formouse no Conservatorio Profesional da Coruña e no Conservatorio Superior de Música de Madrid con importantes mestres internacionais como Freitas Branco, Alain Marion ou Igor Markewicht. Diplomado en Música de Cámara, Música Antiga e Dirección de Orquestra, actuou en diversas cidades españolas e do estranxeiro baixo a dirección de mestres como Roxelio Groba. Foi solista na Banda e Orquestra Municipal da Coruña e ocupou a cátedra de Frauta do Conservatorio Profesional de Música da Coruña. Posteriormente, foi mestre de frauta do Conservatorio Superior de Música de Vigo. Publicou diversas obras e métodos para frauta e gaita. Recibiu a Medalla de Ouro da Sovrano Militari Ordini di Malta.