"Apo" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta, crítico de arte e compositor. O seu universo poético participou de vellas culturas e ritos máxicos. Membro do grupo Dau al Set, exerceu un importante labor no eido da crítica artística. Escribiu, entre outros estudios, Introdución al surrealismo (1953), Dicionario de símbolos (1958), Significación de la pintura de Tàpies (1962), Pintura catalá contemporánea (1961) e El espíritu abstracto desde la Prehistoria hasta la Edad Media (1966). Compuxo música, escribiu numerosos artigos e un libro sobre Stravinskij (1949).

CAPITAIS

Capital do judet de Cluj, en Transilvania, Romanía, situada sobre o río Someş Mic (332.792 h [1997]). É un importante centro comercial e núcleo industrial (industria química e farmacéutica, maquinaria, coiro, madeira e industria téxtil).

1. Opoñer unha cousa a outra para evitar a súa acción.

2. Examinar á vez dúas cousas diversas para confrontalas ou establecer as súas diferencias.

3. Ser opostas dúas ou máis cousas.

1. Segunda porta que se coloca diante da xa existente, por exemplo na entrada dunha casa ou nun cuarto, que se emprega como protección fronte ao frío exterior.

2. Porta interior dunha fortaleza.

1. Parte posterior dunha publicación.

2. Páxina seguinte á portada, na que se imprimen xeralmente os requisitos legais dun libro, o copyright, o pé de imprenta ou outros datos.

1. Acción e efecto de contrapoñer ou contrapoñerse.

2. Relación entre cousas contrapostas.

3. Procedemento indirecto para efectuar a conversión dunha proposición particular negativa. Un exemplo sería: Algúns animais non son capaces de voar; algúns animais son incapaces de voar; logo algúns seres incapaces de voar son animais.

4. Oposición de tons de cor para conseguir unha diferenciación entre as figuras, os planos ou outros elementos compositivos dunha representación pitórica. Empregouse moito na pintura dos ss XVII e XVIII.

5. 1. Nunha representación heráldica, alteración dalgunha das características dunha peza, escudo ou figura, respecto das consideradas como simples ou primitivas, coa finalidade de crear cos elementos resultantes unha determinada oposición.

   2. contraposición de medias figuras

      Nunha partición dun campo, oposición obtida colocando cada unha das metades dunha figura desprazadas tanxencialmente respecto da liña do partido, o cortado, o trinchado ou o truncado, unha nunha partición e a outra na oposta (contrapartido, contracortado, contratrinchado e contratruncado).

   3. contraposición por desprazamento

      Oposición que resulta de desprazar lonxitudinalmente un dos dous perfís dunha peza. A finalidade é que resulten simetricamente opostos, se orixinariamente eran asimétricos (contraentado, contrafloronado, contraamosegado, contranubrado, contraondeado e contrapotenzado), ou viceversa (contraacanalado, contrabretesado, contraengrelado e contrademoucado).

   4. contraposición por desprazamento de esmaltes

      Nos forros heráldicos potenzados veiro e veirado, oposición das potenzas de igual esmalte ou das pezas de veiro, respectivamente, dúas a dúas, polas súas bases (contrapotenzado e contraveirado).

   5. contraposición por inversión

      Oposición que resulta de invertir a colocación de esmaltes (contraarmiños), de elementos (contraflordelisada, contrapalmado) ou do sentido de paso (contrapasante).

   6. ...

1. de contrapoñer ou contrapoñerse e contrapor ou contraporse.

2. Aplícase á representación de dous mobles iguais que se colocan opostos e invertidos un respecto do outro.

PERSOEIRO

Compositor e guitarrista francés. Virtuoso da guitarra do s XIX, caracterizouse por unha perfección formal cunha interpretación pura e enérxica. Da súa produción musical destacan os seus estudios op 38.

PERSOEIRO

Emperador do Xapón (897-930), fillo de Uda I, a quen sucedeu aos doce anos de idade. O código de Eugi-shiki redactouse durante o seu reinado.

PERSOEIRO

Emperador do Xapón (1318-1339), fillo de Uda II. Coñecido como Go-Daigo, iniciou a restauración Kemmu (1333-1336), ata que algúns xefes militares se revelaron. Un deles, Ashikaga Takauji, tomou Kyōto no ano 1336 e nomeou emperador ao príncipe Toyohito, que tomou o nome de Kōmyō. Este feito iniciou un cisma dinástico que durou cincuenta anos.