"Arga" (Contén)

CIDADES

Cidade do voivodato de Zachodniopomorskie, Polonia, situada ao S de Szczecin (70.000 h [1989]). Ten industria química e de materiais de construción.

PERSOEIRO

Política inglesa. Coñecida como a Dama de ferro, en 1950 ingresou no Conservative Party e en 1975 foi elixida líder do mesmo. En 1979 converteuse na primeira muller en acceder ao cargo de primeira ministra en Europa. Foi reelixida en 1983 e 1987 e impulsou o liberalismo económico. A impopularidade da lei de impostos Pol Tax e a dimisión do ministro de finanzas Lawson (1989) e do seu conselleiro privado fixeron que dimitise en 1990.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Guitiriz baixo a advocación de Santiago.

PERSOEIRO

Economista e político. Licenciado en Ciencias Económicas e doutor en Dereito, fundou Esquerra Democrática de Catalunya (1974), que se fusionou con Convergència Democràtica de Catalunya. Foi conselleiro de Economía e Finanzas da Generalitat de Catalunya (1980-1982), deputado (1977-1986) e senador (1986-1988). Escribiu, entre outras obras, La balanza de pagos interior (1960), Entre el capitalismo y el comunismo, un tercer camino? (1963), El sistema financiero español (1970) e Nacionalisme i llibertat (1979)

1. Treito, dunha costa ou dun val, con maior pendente.

2. Arte de pesca que se emprega para a pesca da solla na desembocadura do río Miño.

PERSOEIRO

Novelista peruano. Deuse a coñecer co libro de contos Los Jefes (1958, Premio Leopoldo Arias), e destacou na novela, traducida a moitas linguas, coa que reflicte diversos aspectos da sociedade peruana, como en La ciudad y los perros (1962, Premio de la Crítica Española), La casa verde (1965, Premio Nacional de Literatura de Perú, Premio de la Crítica Española e Premio Internacional Rómulo Gallegos 1967), Conversación en la catedral (1969), Pantaleón y las visitadoras (1973), La tía Julia y el escribidor (1977), La guerra del fin del mundo (1981), Quién mató a Palomino Molero? (1986), Elogio de la madrastra (1988), Lituma en los Andes (1993, Premio Planeta) e La fiesta del chivo (2000). Realizou tamén crítica literaria e publicou obras de teatro e ensaios, como Gabriel García Márquez: historia de un deicidio (1971) e a autobiografía El pez en el agua (1992). Foi candidato...

PERSOEIRO

Pintor e gravador. Artista impresionista, a súa obra destacou polo intimismo, o dominio do debuxo, e os retratos realizados en tons ocres. Pintou Estudio, Doñana e Marina. Recibiu a medalla de bronce da Exposición Nacional de Bellas Artes (1948) e a de ouro do Círculo de Bellas Artes de Madrid.

PERSOEIRO

Militar. Participou na represión do alzamento dos Países Baixos. Comandou o exército que Filipe II enviou a Aragón para sufocar os disturbios motivados pola persecución Antonio Pérez (1591).

PERSOEIRO

Avogado e político brasileiro. Presidente de Brasil (1930-1945 e 1950-1954), foi deputado (1922), ministro de Finanzas (1926) e gobernador de Rio Grande do Sul (1928). Participou no golpe de estado de 1930, e foi nomeado presidente provisional. Instaurou un réxime populista (o Estado Novo) e socializante que combateu á vez o poder das oligarquías e dos comunistas. Deposto por un golpe de estado de signo constitucional proestadounidense (1945), en 1950 volveu á presidencia co apoio dos laboristas e dos comunistas, pero a crise económica impediulle volver á política populista. Ao esixir o exército a súa dimisión, suicidouse.

PERSOEIRO

Pintor. Discípulo de Perin del Vaga, foi un dos introdutores do manierismo romano na Península Ibérica. Das súas obras destaca o retablo do Nacemento (1955) da catedral de Sevilla.

PERSOEIRO

Erudito, V conde de Pallares. Doutor en Filosofía e Letras, en 1930 ingresou no corpo de arquiveiros, bibliotecarios e arqueólogos. Foi vicedirector (1952) e director en funcións (1966) do Museo Arqueológico Nacional, conservador da sección de manuscritos da Biblioteca Nacional (1967) e vicedirector da Escuela de Estudios Medievales do CSIC. Das súas obras destacan La división de Wamba (1943), Las peregrinaciones a Santiago de Compostela (1948), Las donaciones sobre las presuras del obispo Odoario de Lugo (1950) e El camino de Santiago (1965). Foi numerario e anticuario perpetuo da Real Academia de la Historia e membro do Instituto Arqueolóxico Alemán.

GALICIA

Político e xurista, III conde de Pallares. Estudou leis en Salamanca, Santiago de Compostela e Madrid, onde se graduou en 1851. Foi membro do Consello de Estado (1893-1904) e do Tribunal Contencioso-Administrativo (1897), deputado polos distritos de Lugo (1857-1858), Mondoñedo (1863-1864) e Vilalba (1871-1872, 1876-1877) e senador por Lugo (1872), vitalicio desde 1877. Fundou El Correo de Lugo (1860) e cofundou e dirixiu El eco de Galicia (1872). Recibiu, entre outros galardóns, as cruces de Carlos III e Isabel la Católica.