"CIO" (Contén)

ENTRADA LARGA

Reacción de síntese de haluros orgánicos por descarboxilación de sales de prata de ácidos carboxílicos, en presenza de halóxenos:

FORMULA

1. Acción de identificar ou identificarse.

2. Dedución do modelo matemático dun sistema a partir das medidas da resposta a uns sinais determinados. Facilita a predición do comportamento do sistema como resposta á doutras entradas.

3. Proceso psíquico do incosciente que fai que un individuo, sentíndose emotivamente ligado a outro, siga afectado por unha situación que non viviu directamente.

GALICIA

Xornalista e escritor. Participou no mundo literario madrileño da época, e colaborou en diferentes xornais e revistas. Da súa obra cómpre salientar Horas trágicas de la historia (1910), Los aventureros del gran mundo (1911), En los campos de batalla e La guerra de las naciones (1915).

PERSOEIRO

Bispo e mártir de Antioquía. Coñecido como o Teóforo ‘portador de Cristo’, era discípulo de san Xoán Evanxelista. Perseguido durante o goberno de Adriano, foi conducido a Roma cara ao 107 onde foi lanzado aos leóns no Coliseo. Na iconografía viste túnica e palio coma os apóstolos, ás veces co peito medio descuberto e leva como atributo o anagrama do nome de Xesús Cristo, outras veces un ou dous leóns, e tamén unha arpa ou outro instrumento musical. A súa festividade celébrase o 17 de outubro, aínda que antes da reforma do calendario litúrxico (1969) celebrábase o 1 de febreiro.

PERSOEIRO

Patriarca de Constantinopla (842-858 e 867-877), fillo de Miguel II. Loitou contra a corrupción e foi desterrado (858), pero foi restaurado no cargo polo Emperador Basilio I de Bizancio. A súa festividade celébrase o 23 de outubro.

PERSOEIRO

Fundador da Compañía de Xesús. De familia nobre, dedicouse á carreira militar. Ata 1517 residiu na Corte de Fernando II, daquela rexente de Castela, ao servizo do contable maior do rei, Velázquez de Cuéllar; logo serviu ao seu parente, o duque de Nájera, vicerrei de Navarra. Ferido durante o sitio de Pamplona polos franceses (1521), foi trasladado a Loiola, onde a lectura de libros espirituais durante a convalecencia levouno a ir en peregrinación a Terra Santa e a facer vida penitente. Primeiramente peregrinou ao santuario de Montserrat, onde velou as armas de cabaleiro espiritual; despois viviu en Manresa, onde realizou prácticas moi rigorosas de pobreza, oración e penitencia, e onde comezaría a escribir os Exercicios espirituais, síntese persoal das súas experiencias e das correntes espirituais dos ambientes en que estivera: franciscanismo cristocéntrico de Euskadi, Devotio Moderna de Montserrat e ecos vicentinos e lulianos difundidos por Catalunya. En 1523 peregrinou a Xerusalén...

1. Acción de acender algo.

2. Estado dun corpo en combustión.

3. Temperatura mínima na que un líquido libera vapores que, en contacto cunha chama, prenden e continúa ardendo, sempre que a temperatura ambiente ou do aire sexa menor ca o punto de ignición do líquido.

1. Acción de inferir unha cousa doutra.

2. 1. Relación lóxica entre ideas que se deducen unhas das outras.

   2. Conexión ou nexo entre as premisas e a conclusión.

1. Relativo ou pertencente ao illacionismo.

2. Seguidor do illacionismo.

ILLAS

Parque Nacional das Illas Atlánticas.

1. Acción e efecto de iluminar ou iluminarse.

2. 1. Acción de iluminar un local, un edificio ou unha rúa con luz artificial. A técnica que trata os aspectos teóricos e prácticos da iluminación en xeral denomínase luminotecnia. O nivel de iluminación necesario nun lugar depende da clase de traballo ou das características do ambiente. A iluminación producida por un foco de intensidade I nunha superficie puntual, situada a unha distancia r, e que forma un ángulo α respecto á dirección do fluxo, é E = (I/r2) cos α (lei do coseno). Segundo a proporción da luz que incide directamente sobre os obxectos, a iluminación é directa (do 90 ao 100%), semidirecta (do 60 ao 90%), difusa (do 40 ao 60%), semiindirecta (do 10 ao 40%) e indirecta (do 0 ao 10%). En 1807, despois dos intentos de F. A.Winsor en Alemaña, inaugurouse en Londres o primeiro sistema de iluminación con gas, segundo o sistema de Murdock (gas 3). Once anos despois París adoptou este sistema, que se estendeu por toda Europa, mentres que en EE UU foi máis corrente o uso do aceite....

   2. Magnitude fotométrica igual ao cociente entre o fluxo luminoso que incide nunha superficie e o valor desta superficie. A iluminación é, entón, E = dI/ ds. A unidade de medida é o lux e, ás veces, emprégase o fot.

   3. Arte e técnica de iluminar un espacio escénico. O teatro da Ópera de París (1822) utilizou por primeira vez a luz de gas. A incorporación da luz eléctrica (1846) creou un problema de sombras, que non foi resolto ata 1883, coa utilización, no teatro da Scala de Milán, das luces de arco voltaico e os reflectores.

3. 1. Conxunto de luces que iluminan un lugar.

   2. Cantidade de luz que hai nun lugar.

4. Teoría epistemolóxica de santo Agostiño que afirma que a alma só pode coñecer a verdade grazas a un acto de iluminación directa de Deus que lle permite intuír o intelixible.