"CIA" (Contén)

1. 1. Planta herbácea perenne, de 50 a 100 cm de alto, co tronco leñoso, rizomatoso e doce, follas imparipinnadas, con folíolos elípticos enteiros, flores azuis e violetas, reunidas en acios cilíndricos, e de froitos en legume comprimido. Medra en solos arxilosos e húmidos de terra lenta, na Europa Meridional e Oriental.

   2. Pasta que se extrae da raíz de Glycyrrhiza glabra, e que se emprega como aditivo edulcorante en bromatoloxía e farmacia, e na elaboración de lambonadas.

2. Planta herbácea perenne, cespitosa, co tronco leñoso e doce, follas compostas de tres folíolos lanceolados ou lineais, flores rosadas ou purpúreas, olorosas, reunidas en glomérulos, e froitos en legume terminados en punta e con unha ou dúas sementes. Medra en prados de alta montaña, nos Pireneos e noutras cordilleiras europeas.

GALICIA

Médico. Doutor en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela, especializouse en microbioloxía e parasitoloxía. Catedrático e xefe do servizo de Microbioloxía do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago, ten numerosas publicacións no eido da microbioloxía. Académico numerario da Real Academia de Medicina y Cirugía de Galicia, recibiu, entre outros, o Premio Barrié de la Maza (1986).

1. Acción de reincidir.

2. Circunstancia agravante da culpabilidade dun suxeito que se dá cando este, sendo condenado pola comisión dun delito, comete outro con posterioridade.

1. Calidade de remanente.

2. Propiedade dos corpos ferromagnéticos de conservar unha certa indución despois de desaparecido o campo magnético.

1. 1. Lembranza imcompleta dunha cousa case esquecida.

   2. Retorno espontáneo á consciencia dunha lembranza confusa.

2. Cousa, feito ou motivo que hai nunha obra que recorda a algo doutras.

3. Consciencia do home que, ao ver os obxectos perceptibles, recorda as ideas dos seres correspondentes, segundo a filosofía de Platón.

GALICIA

Escritor e crítico literario. Profesor de literatura española na Universidade de Santiago de Compostela e fundador da primeira Sociedad Filarmónica Compostelana, participou en diversos parladoiros literarios, como o do Café Español. Influído polo modernismo e polas lecturas de Góngora, Lope de Vega, Garcilaso de la Vega e Quevedo, foi autor de numerosas poesías e artigos de crítica musical e teatral.

PERSOEIRO

Duquesa de Ferrara (1534-1559), filla de Luís XIII de Francia. Foi discípula de Lefèvre d’Etaples e adheriuse á Reforma. En 1559 trasladouse a Francia onde colaborou cos hugonotes.

1. Acción e efecto de renunciar.

2. Documento onde consta a renuncia.

3. Acto polo que unha persoa se desprende dun dereito adquirido ou recoñecido. É un dos modelos de extinción das relacións xurídicas que equivale á abdicación ou á alienación. Os dereitos públicos, como a liberdade ou o dereito á familia, son irrenunciables. O único renunciable é o dereito punitivo por medio do indulto, dentro dos dereitos de supremacía do estado.

4. Forma de finalización dun procedemento civil ou administrativo cando o interesado renuncia expresamente ao seu dereito.

1. Acción e efecto de renunciar a algunha cousa.

2. Renuncia que se fai plenamente, sen reservar nin froitos nin títulos.

3. Abnegación dun mesmo, da propia vontade ou dos propios intereses.

1. Ceder alguén por propia vontade aquilo que lle pertence ou ao que ten dereito.

2. Abandonar forzosamente ou por sacrificio calquera cousa que se pretendía ou se tiña dereito a facer.

3. Non seguir un pau, a pesar de telo, en certos xogos de cartas.