"qu" (Contén)

GALICIA

Xurista e político. Afiliado ao Partido Conservador, foi deputado polo distrito de Tui (1879-1903), primeiro secretario do Congreso (1880 e 1882), conselleiro do Monte de Piedade e Caixa de Aforros (1892) e senador vitalicio desde 1903. Colaborou en diversos xornais, dos que destaca El Boletín Diplomático. Publicou Guía de Ferrocarriles del Norte.

PERSOEIRO

Realizador, produtor e guionista cinematográfico. Iniciou a súa carreira como actor, labor que abandonou moi cedo para dedicarse de cheo á elaboración de guións de series de televisión e filmes como Bajarse al moro (1988), Salsa rosa (1991) e El amor perjudica seriamente la salud (1996). Como realizador e guionista destacan as producións De qué se ríen las mujeres? (1996), Novios (1999) e Inconscientes (2004).

1. Relativo ou pertencente aos ornitisquios.

2. Réptil fósil da orde dos ornitisquios.

3. Orde de réptiles fósiles, do grupo dos dinosauros, que teñen a pube cara a abaixo e cara a atrás, paralela ao isquion. Apaceren no Xurásico Inferior e crese que proveñen de réptiles tecodontes.

1. Relativo ou pertencente aos ornitorrínquidos.

2. Mamífero da familia dos ornitorrínquidos.

3. Familia de mamíferos prototerios, da orde dos monotremas, que comprende un único xénero (Ornithorynchus) e unha única especie, o ornitorrinco (O. anatinus).

1. 1. Es-pazo circular e non enlousado situado entre a escena e as bancadas, no teatro grego. No centro da construción colocábase a ara de Dióniso, xa que era o lugar destinado ás danzas do coro. Na distribución do teatro romano, este espazo tiña forma semicircular e estaba enlousado. Converteuse nun lugar reservado aos senadores e aos maxistrados, e nalgunhas ocasións serviu para a representación das naumaquias.

   2. Parte anterior da platea situada baixo a escena, no teatro moderno, onde acostuman estar os músicos que cooperan na execución dun espectáculo teatral.

2. 1. Conxunto de instrumentos musicais reunidos para realizar unha interpretación musical. Os instrumentos da orquestra pertencen a catro grupos: corda, vento (ou madeira), metal e percusión. J. Stamitz, creador da escola de Mannheim, ideou un tipo estándar de orquestra, coa duplicación dos instrumentos de vento, aos que uniu dous clarinetes, e de metal. A finais do s XVIII a música sinfónica (Haydn e Mozart) requiría, ademais do grupo dos catro instrumentos de corda (violíns, violas, violoncellos e contrabaixos), dúas frautas, dous óboes, dous clarinetes, dous fagots, dúas trompas, dúas trompetas, dous timbais e, ocasionalmente, un frautín. Na época romántica o seu número creceu rapidamente coa inclusión do corno inglés (1830), a tuba, o contrafagot, a arpa, e ocasionalmente, segundo as necesidades da obra, mandolinas e un número variable de instrumentos de percusión. Á vez, aumentou o número dos instrumentos habituais en todas as seccións. Chégase a formacións colosais coas grandes...

   2. Conxunto dos músicos dunha orquestra.

   3. orquestra catedralicia

      Conxunto instrumental que dependía dos cabidos catedralicios. Estaba composto por un número variable de músicos que estaban ao servizo dos ritos dunha catedral de forma estable. Os instrumentos habituais eran as cornetas e os instrumentos de corda, aos que se lle podían unir outros de vento como os sacabuches, unha especie de trombóns de varas. En Galicia tiveron unha importancia destacada no desenvolvemento musical. A orquestra da Catedral de Santiago de Compostela foi a segunda de España en incorporar instrumentistas de forma estable e nun número cada vez maior. No s XVIII acadou, da man de B. Chiodi, o seu máximo esplendor con máis de doce músicos. A finais do s XIX desapareceron de forma drástica.

   4. orquestra de cámara

      Orquestra que conta cun reducido número de instrumentos, entre os que destacan os de corda e vento. Creouse como reacción á sobresaturada orquestra posromántica.

   5. orquestra sinfónica

      Conxunto musical de máis de 40 compoñentes formado por instrumentos de corda, vento-madeira, vento-metal e percusión, destinado á interpretación do repertorio sinfónico.

1. 1. Es-pazo circular e non enlousado situado entre a escena e as bancadas, no teatro grego. No centro da construción colocábase a ara de Dióniso, xa que era o lugar destinado ás danzas do coro. Na distribución do teatro romano, este espazo tiña forma semicircular e estaba enlousado. Converteuse nun lugar reservado aos senadores e aos maxistrados, e nalgunhas ocasións serviu para a representación das naumaquias.

   2. Parte anterior da platea situada baixo a escena, no teatro moderno, onde acostuman estar os músicos que cooperan na execución dun espectáculo teatral.

2. 1. Conxunto de instrumentos musicais reunidos para realizar unha interpretación musical. Os instrumentos da orquestra pertencen a catro grupos: corda, vento (ou madeira), metal e percusión. J. Stamitz, creador da escola de Mannheim, ideou un tipo estándar de orquestra, coa duplicación dos instrumentos de vento, aos que uniu dous clarinetes, e de metal. A finais do s XVIII a música sinfónica (Haydn e Mozart) requiría, ademais do grupo dos catro instrumentos de corda (violíns, violas, violoncellos e contrabaixos), dúas frautas, dous óboes, dous clarinetes, dous fagots, dúas trompas, dúas trompetas, dous timbais e, ocasionalmente, un frautín. Na época romántica o seu número creceu rapidamente coa inclusión do corno inglés (1830), a tuba, o contrafagot, a arpa, e ocasionalmente, segundo as necesidades da obra, mandolinas e un número variable de instrumentos de percusión. Á vez, aumentou o número dos instrumentos habituais en todas as seccións. Chégase a formacións colosais coas grandes...

   2. Conxunto dos músicos dunha orquestra.

   3. orquestra catedralicia

      Conxunto instrumental que dependía dos cabidos catedralicios. Estaba composto por un número variable de músicos que estaban ao servizo dos ritos dunha catedral de forma estable. Os instrumentos habituais eran as cornetas e os instrumentos de corda, aos que se lle podían unir outros de vento como os sacabuches, unha especie de trombóns de varas. En Galicia tiveron unha importancia destacada no desenvolvemento musical. A orquestra da Catedral de Santiago de Compostela foi a segunda de España en incorporar instrumentistas de forma estable e nun número cada vez maior. No s XVIII acadou, da man de B. Chiodi, o seu máximo esplendor con máis de doce músicos. A finais do s XIX desapareceron de forma drástica.

   4. orquestra de cámara

      Orquestra que conta cun reducido número de instrumentos, entre os que destacan os de corda e vento. Creouse como reacción á sobresaturada orquestra posromántica.

   5. orquestra sinfónica

      Conxunto musical de máis de 40 compoñentes formado por instrumentos de corda, vento-madeira, vento-metal e percusión, destinado á interpretación do repertorio sinfónico.

1. Relativo ou pertencente á orquestra.

2. Aplícase á música destinada a ser interpretada por unha orquestra.

1. Relativo ou pertencente ás orquidáceas.

2. Planta da familia das orquidáceas.

3. Familia de plantas, da orde das orquidais, constituída por plantas herbáceas perennes -ás veces lianoides-, terrícolas, saprofíticas ou epifíticas, a miúdo bulbosas e sempre micorrícicas. É unha familia que comprende unhas 18.000 especies presentes en todo o mundo, pero sobre todo nas zonas cálidas.

1. Relativo ou pertencente ás orquidais.

2. Planta da orde das orquidais.

3. Orde de plantas, da clase das monocotiledóneas, que presenta flores xinandras. Esta orde inclúe só a familia das orquidáceas.

1. Flor das orquidáceas.

2. Nome que reciben as plantas da familia das orquidáceas.